Μια διαφορετική εκπομπή....

Για πρώτη και τελευταία νομίζω φορά... Οι δικοί μου άνθρωποι, αυτοί που με στηρίζουν και με κάνουν να χαμογελώ, πέρασαν κατά δική μου παράκληση, μπροστά από τις κάμερες...

Χριστούγεννα! Ήρθαν; Ήρθαν!!!!

Δεκέμβριος... Ο μήνας που οδηγεί σ' ένα κατώφλι... αυτό, της νέας χρονιάς. Ο μήνας που δίνει το φιλί του αποχαιρετισμού στην χρονιά που φεύγει. 

Το 2015 ήταν κατά γενική ομολογία μια δύσκολη όσο και αλλόκοτη χρονιά σε παγκόσμιο επίπεδο. Περιπέτειες, φουρτούνες, ζωές σε πόλεμο, τρομοκρατικές εξάρσεις, φτώχεια και κατήφεια. Το έχω πει και θα το πω και πάλι.... Με πονάει που μας έκλεψαν το χαμόγελο... 

Προχθές περπατούσα στην Αθήνα με τον Γιώργο. Κάτι μου είπε και γέλασα. Μέτρησα τέσσερα ζευγάρια μάτια που με κοίταξαν με περιέργεια.... Σαν να ρωτούσαν: "Τρελή είναι αυτή;"

Και ομολογώ ότι είναι στιγμές που με παρασύρει το  γενικότερο κλίμα. Που δεν θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι μου.  Που νιώθω ότι ένα χαμόγελο είναι  βαρύ και δεν μπορώ ν' ανασηκώσω καν τα χείλη μου... 

Και τότε (ευτυχώς) μπαίνει  μπροστά ο προσωπικός μου μηχανισμός της άμυνας-επανάστασης. Τρέχω και κλείνω την τηλεόραση όταν έχει ειδήσεις. Κάθομαι και σκέφτομαι όλα εκείνα για τα οποία έχω υποχρέωση να λέω: Δόξα τον Θεό! Την υγεία της οικογένειάς μου. Τα παιδιά μου που είναι γερά και ζουν με καλούς συντρόφους. Την αγάπη των δικών μου ανθρώπων. Δεν ξεχνώ τι γίνεται γύρω μου, αλλά έχω από κάπου να κρατηθώ. Δεν γίνομαι χαζοχαρούμενη, αλλά προσπαθώ με κάθε τρόπο να στηριχθώ για να στηρίξω...

Την Κυριακή που μας πέρασε, κατάλαβα για μια ακόμα φορά ότι δεν έχω δικαίωμα να νιώθω ούτε για μια στιγμή κατηφής. Μαζεύτηκαν τα παιδιά στο σπίτι, όπως κάθε χρόνο. Ακόμα και φίλοι των παιδιών και στολίσαμε το δέντρο που γύρω του θα μαζευτούμε τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Και το χαμόγελο έβγαινε αβίαστα μαζί με γέλια.

Ναι, ξέρω, ότι δεν μπορείς να είσαι απόλυτα ευτυχισμένος όταν γύρω σου όλα καταρρέουν, αλλά  είμαι αποφασισμένη να κλείσω απέξω αυτές τις μέρες όλα όσα πονάνε. Έχω ανάγκη να... γεμίσω μπαταρίες που λέω συχνά. Θέλω το αντίδοτο της χαράς για την πικρία που νιώθω για όσα συμβαίνουν. 

Το σπίτι θα γεμίσει κόσμο και κυρίως νέα παιδιά που θέλεις δεν θέλεις σε κάνουν να χαμογελάς. Ανάμεσα στους καλεσμένους και μια νέα κοπέλα, νιόπαντρη και έγκυος στο πρώτο της παιδί. Αυτό κι αν είναι ένεση αισιοδοξίας! Και από κοντά οι κουμπάροι της κόρης μου από την Θεσσαλονίκη, μαζί με το τρίχρονο κοριτσάκι τους, την βαφτιστήρα μας. Και όταν έχεις κοντά σου την ίδια την αθωότητα, μόνο να χαμογελάς μπορείς. 

Ίσως τελικά αυτό να είναι το μυστικό... Να έχεις πάντα γύρω σου νέους ανθρώπους που ακόμα και μέσα στις δύσκολες εποχές που ζούμε και που έχουν βάλει στο στόχαστρο τα όνειρα των νέων, εκείνοι μπορούν ακόμα να χαμογελούν γιατί ελπίζουν....

Κλείνοντας αυτή την ανάρτηση που διαβάζοντάς την μου θύμισε το ημερολόγιο που έγραφα στα νιάτα μου, νιώθω την ανάγκη να σας ζητήσω κάτι μικρό....

Ας ψάξουμε όλοι μας αυτές τις μέρες, τις αιτίες που έχουμε για να είμαστε ευχαριστημένοι.... (Αθάνατη Πολυάννα!) Ας προσπαθήσουμε να χαμογελάσουμε πλατιά, σε μια προσπάθεια να ξορκίσουμε το κακό... Ας έρθουμε σε επαφή με ανθρώπους που αγαπάμε... Δεν ξέρουμε τι φέρνει μαζί του το 2016.... Ας είμαστε....οπλισμένοι με θετική ενέργεια για να το αντιμετωπίσουμε! 

Καλές γιορτές αγαπημένοι μου! 

Καλά Χριστούγεννα και το 2016, ας φέρει μαζί του καλοτυχία, ειρήνη και αιτίες για να χαμογελάμε!  

Έτσι όμορφα έκλεισε ο Αύγουστος.....

Ήταν ένα παράξενο καλοκαίρι από κάθε πλευρά.... Στην αρχή του ευοίωνο, μετά δύσκολο και όσο προχωρούσε γινόταν δυσκολότερο, παρ' όλα αυτά, υπήρχε κάτι που περίμενα με προσμονή.... 

Στις 28 Αυγούστου, ήταν μέρα χαράς για όλη την οικογένεια. Η κόρη μας, έκανε ένα ακόμα βήμα στην ζωή της και αρραβωνιάστηκε! 

Τα ήθελε όλα πατροπαράδοτα και έγιναν. Τα ονειρεύτηκε σαν γιορτή που συμμετείχαν όλοι και αυτό πραγματοποιήθηκε.... Έζησα κάθε βήμα αυτής της προετοιμασίας και το απόλαυσα, όπως κι εκείνη.... Σε οικογενειακό κύκλο έγινε, αλλά ήταν πανέμορφα! 

Δούλεψαν φίλοι και συγγενείς για κάθε μικρό θαύμα εκείνης της βραδιάς. Από τις μπομπονιέρες, μέχρι την τούρτα, τα γλυκά, τον στολισμό του χώρου. Κάθε βράδυ μαζευόμασταν όλοι και δουλεύαμε με γέλια και φωνές! Κι εκείνη χαμογελούσε και κάθε της χαμόγελο ήταν ένας μικρός ήλιος στην ψυχή μου....

Ακόμα και το παραδοσιακό κουλούρι φτιάξαμε. Ένα έθιμο που γνώρισα πριν πολλά χρόνια, στον δικό μου αρραβώνα και η Μαρία ζήτησε να γίνει και στον δικό της αρραβώνα.  

Με ξεχωριστό μεράκι, δημιουργήθηκαν όλα τα στολίδια από το κουλούρι, τοποθετήθηκαν πριν ψηθεί και αφού ετοιμάστηκε και ψήθηκε, σκεπάστηκε με μέλι. Οι αρραβωνιασμένοι μετά τις βέρες, το έπιασαν με τα δυο τους χέρια και το έσπασαν. Σύμφωνα με το έθιμο, όποιος πάρει το μεγαλύτερο κομμάτι θα έχει το...επάνω χέρι στην κοινή ζωή. Της Μαρίας και του Άγγελου, ήταν ίσο....

Ήταν μια τόσο γλυκιά βραδιά που εύχομαι έτσι γλυκιά να είναι και ολόκληρη η ζωή τους. 

Έκλαψα πολλές φορές εκείνη την μέρα και όλα τα δάκρυα ήρθαν από χαρά. Ήταν πανέμορφη,.... Λάθος ήταν πανέμορφοι... Και οι δύο. Η Μαρία μου και ο Άγγελός της. Ερωτευμένοι γεμάτοι νιάτα και όνειρα που εύχομαι να γίνουν όλα πραγματικότητα....Κι επίσης εύχομαι, όλοι όσοι έχετε παιδιά , να νιώσετε μια μέρα τόσο γεμάτοι και ευτυχισμένοι, όσο εγώ και ο Γιώργος.... 

Πάσχα των Ελλήνων....

Και να που ήρθαν οι Άγιες μέρες του Πάσχα…. Και όλοι εμείς θα ζήσουμε πάλι το δράμα του Θεανθρώπου για να χαρούμε κατόπιν την Ανάσταση….

Κι όμως εγώ νιώθω ότι γύρω μου υπάρχει συνεχιζόμενος Γολγοθάς… Ανθρώπων απλών, που κινούνται δίπλα μου… Για την ακρίβεια ενός λαού ολόκληρου το δράμα, που κουράστηκε, βαρέθηκε, σιχάθηκε ν’ ακούει να του λένε συνεχώς ότι περνάει κάθε μήνα σαν βαριά μολυσματική ασθένεια…. Δεν πεθάναμε σήμερα, αλλά αύριο ίσως… Την γλίτωσε ο ασθενής για τούτη την εβδομάδα, από Δευτέρα βλέπουμε….

Άγριο συναίσθημα…

Και δεν ξέρεις κι αν όσα ακούς είναι η «πάσα αλήθεια»! Τα κανάλια μας βομβαρδίζουν, αλλά όσα λένε είναι αποτέλεσμα τεκμηριωμένης έρευνας και σωστά δομημένου ρεπορτάζ ή απόρροια προπαγάνδας γιατί τα δικά τους συμφέροντα που λένε ότι χρωστάνε ένα τσουβάλι λεφτά στο κράτος, τους υπαγορεύουν τι να λένε για να χτυπούν την κυβέρνηση; Και η παρούσα κυβέρνηση ξέρει τι κάνει ή η προηγούμενη ήξερε καλύτερα; Τίποτα δεν άλλαξε πάντως και οι πολιτικοί σκοτώνονται μεταξύ τους και δεν ξέρω αν είναι για καλό μας… Ομοψυχία δεν βλέπω…. Ουτοπία θα μου πείτε… Πού την είδα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου για να την δω και τώρα; Κι αν, αυτό που χρόνια ζούμε, λέω ότι είναι ένα άλλο είδος πολέμου, το «Αέρα» δεν το άκουσα ακόμα…

Η κρίση, ο δικός μας σταυρός, η Ευρώπη κρατάει το σφυρί, το δημόσιο χρέος τα καρφιά στο σώμα και στην ψυχή του Έλληνα, μόνο που δεν νομίζω ότι κανείς μας έχει διάθεση να φωνάξει: «Συγχώρεσε τους Κύριε, δεν ξέρουν τι κάνουν»!

Καλή Ανάσταση Χριστιανοί λέω εγώ και δεν ξέρω αν την ευχή την προορίζω για το Θείο Δράμα ή για τον δράμα της πατρίδας μου… Συνδυασμός θα μου πείτε… Μια Ανάσταση όπου κι αν συμβεί για καλό μας είναι…

Και παρακαλώ τον Κύριο, για τούτο το Πάσχα τουλάχιστον, να καταφέρει να σηκώσει ένα μέρος του πόνου όσων υποφέρουν, να πάρει τα δάκρυα όσων πονούν και να χαρίσει λίγη γαλήνη στις φουρτουνιασμένες ψυχές όπου κι αν βρίσκονται στον κόσμο…. Εξάλλου όλοι μας, παιδιά Του είμαστε….

 Καλή Ανάσταση με τους αγαπημένους      μας…. 

Χριστούγεννα ήρθαν πάλι!!!!!

Αυτό που χάνω την αίσθηση του χρόνου, πρέπει να το κοιτάξω!  Πότε πέρασαν τόσοι μήνες, από τότε που έγραψα τελευταία φορά; 

Και όχι τίποτα άλλο... Ήρθαν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά! 

Είναι αυτή η εποχή του χρόνου που λατρεύω, που θέλω να ξεχάσω τα πάντα από την χρονιά που πέρασε, ότι με πίκρανε, ότι με πόνεσε, ότι μ' έκανε να θυμώσω...

Το σπίτι στολίστηκε  για άλλη μια χρονιά, γέμισε νιάτα και γέλια και φωνές! Τα παιδιά μου, οι φίλοι τους, (μόνο το σκυλί μας η Λάκτα έλειπε!), έβαλαν τον καλύτερο εαυτό τους για να πνίξουμε και πάλι τους τοίχους, τα τραπέζια, τις πόρτες, όπου υπήρχε χώρος τέλος πάντων, με Άγιους Βασίληδες! 

Σε λίγες μέρες, θ' αρχίσω  να φτιάχνω τα γλυκά, να μυρίσει το σπίτι φρέσκο βούτυρο από τους κουραμπιέδες, μέλι κανέλα και γαρίφαλο από τα μελομακάρονα. 

Πρέπει δε να σας πω, ότι αυτές οι μέρες, είναι χρόνια τώρα, μέρες..... συνωμοσίας! Όλοι μιλούν κρυφά από τον άλλον, κανονίζοντας το δώρο του! Κρυφά χαμόγελα, πονηρές ματιές επιβάλλονται μέχρι την Πρωτοχρονιά, ενώ κάτω από το δέντρο, εμφανίζονται πακέτα  που πάνω τους γράφουν το όνομα  αυτού που δίνει και αυτού που παίρνει το δώρο....  

Τα τραπεζώματα ήδη άρχισαν να κανονίζονται με τελευταίο το δικό μου, την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς.... 

Φέτος οι συνδαιτυμόνες, άλλαξαν... Κάποιοι θα λείπουν γιατί δεν υπάρχουν πια στην ζωή μου κι ας νόμιζα ότι θα γερνούσα μαζί τους.... 

Μην πάει το μυαλό σας σε κάτι τραγικό... Απλώς μετά από πολλά πολλά πολλά χρόνια, η φιλική αυτή σχέση λύθηκε με κοινή συναίνεση. Ο κύκλος έκλεισε κι όταν συμβαίνει αυτό, δεν υπάρχει πόνος, ούτε μετανιώνεις για κάτι.... 

Από την άλλη, κάποια καινούρια πρόσωπα θα είναι στο τραπέζι μας. Αγαπημένοι φίλοι και αυτοί, που θα έρθουν από την Θεσσαλονίκη για να περάσουμε μαζί τις μέρες αυτές. Οι κουμπάροι της κόρης μου μαζί με την Χρυσάνθη την βαφτιστήρα της που με τα δυόμιση χρόνια της, θα δώσει άλλη διάσταση στις γιορτές! Η κόρη μου φέτος θα κάνει την διαφορά.... Γιατί στο τραπέζι μας, έφερε και άλλο ένα αγαπημένο πρόσωπο που επέλεξε για σύντροφο της ζωής της....Πόση χαρά μαζεμένη φέτος;

Η χρονιά που έφυγε, ήταν μια χρονιά που την χαρακτήρισε η σκληρή δουλειά για όλους μας. Είχε ανατροπές, αλλά δεν είχε δάκρυα... 

Θυμάστε τι σας είχα πει πέρσι; Με τόσο γέλιο που κάναμε την περσινή Παραμονή, έπρεπε να το περιμένω! Όλα πήγαν καλά! Όχι εύκολα, αλλά καλά! 

Ο....ισολογισμός του 2014, κλείνει με θετικό πρόσημο, όπως θα έλεγαν στο χρηματιστήριο.... Και στο χρηματιστήριο της ζωής μου λοιπόν, όλα θετικά και περιμένω να πάνε ακόμα καλύτερα! 

Μην πάει το μυαλό σας σε κάτι...μεγαλειώδες! Αυτό που ζητώ πάντα από τον Θεό, είναι υγεία και ομόνοια στην οικογένειά μας. Ηρεμία και γαλήνη. Αιτίες για να χαμογελάμε... Τα πιο απλά και έγιναν στις μέρες μας τόσο σπάνια....

Στις μέρες που έρχονται, κάντε αν θέλετε την δική σας αποτίμηση, κλειδώστε στο χρονοντούλαπο ότι σας πίκρανε, ότι σας πόνεσε, ότι σας έκανε να δακρύσετε ή και να κλάψετε... Κλείστε, αν το μπορείτε, παλιούς λογαριασμούς, πετάξτε ότι σας βαραίνει και περάστε στην νέα χρονιά χωρίς περιττά βάρη ψυχής.... 

Εστιάστε στα πραγματικά σπουδαία και μην υπερτιμάτε προβλήματα που είναι περαστικά, παροδικά από την ζωή σας. Δεν χρειάζεται να περάσετε από ένα νοσοκομείο για να πείτε :"Τελικά τίποτα σαν την υγεία"! Μην αναλώνετε τον εαυτό σας σε μικρότητες που δεν έχουν  σημασία.

Κλείνοντας αυτή την ανάρτηση, σας στέλνω την αγάπη μου και όλες μου τις ευχές για μια νέα, υπέροχη και τυχερή χρονιά! 

Το 2015, είναι σε απόσταση αναπνοής!

Καλές γιορτές!

Επέτειος!!!!!!!

17 Φεβρουαρίου 1983.....

Χρόνος: Βραδάκι...
Τόπος: Πατησίων και  Αγίου Μελετίου, καφετέρια ZODIAC....

Εκεί άρχισαν όλα.... Σε μια κακοφωτισμένη καφετέρια, εμφανίστηκε ο Γιώργος και....τον αντιπάθησα από την πρώτη στιγμή! Κάθισε δίπλα μου, μας σύστησε η ξαδέλφη του με την οποία έπινα καφέ και άρχισε να λέει το ένα ανέκδοτο μετά το άλλο... (Ότι ακριβώς μισώ με πάθος!) Μου φάνηκε άξεστος, ήταν απεριποίητος και όταν επιτέλους τελείωσε η συνάντηση σημείωσα στο μυαλό μου, να βρίσω την ξαδέλφη του την επόμενη μέρα που τον κουβάλησε! 

Την επόμενη μέρα όμως, ο Γιώργος ήταν πάλι εκεί (πίναμε μόνιμα καφέ πριν πάμε για μάθημα) κι αυτή την φορά ήταν περιποιημένος, δεν είπε ούτε ένα ανέκδοτο και με την συζήτηση που ανοίξαμε....έχασα τις δύο πρώτες ώρες! 

17 Φεβρουαρίου 1985....

Χρόνος: 18:30....

Τόπος: Ιερός Ναός Αναστάσεως , Χολαργός

Ο....αντιπαθητικός κύριος της καφετέριας, με δόξα και τιμή, γίνεται η.... κολόνα του σπιτιού μου! Παντρευόμαστε δύο χρόνια μετά την πρώτη μας γνωριμία και στήνουμε το σπιτικό μας στο Καπανδρίτι, όταν όλες μου οι φίλες μου έλεγαν ότι σ' ένα μήνα θα είχα χωρίσει(!), ότι δεν θ' άντεχα να μένω σ' ένα χωριό, ότι θα με κούραζε το περιβάλλον ακόμα και ο άνθρωπος που δεν ήταν με πτυχίο όπως εγώ.... (Για την ιστορία, όλες μου οι φίλες είναι χωρισμένες αυτή την στιγμή που μιλάμε!)

17 Φεβρουαρίου 2014....

Χρόνος: Κάθε μέρα, κάθε ώρα....

Τόπος: Καπανδρίτι και παντού!

Τριάντα ένα χρόνια μετά, ο Γιώργος είναι η δύναμη, το κουράγιο μου, η ανάσα μου.... (Για να μην λέτε ότι δεν γίνονται θαύματα!) Τρεις δεκαετίες κοινής ζωής κλείνουν σήμερα κι όποια στιγμή τους και να ανακαλέσω στην μνήμη μου, μόνο χαμόγελο θα μου φέρει η ανάμνησή της. (Ακόμα και τα δύσκολα, τώρα που πέρασαν, με τον τρόπο που τα ξεπεράσαμε, πάλι με κάνουν να χαμογελώ). Επιλέξαμε να το γιορτάσουμε με καλούς και πολυαγαπημένους φίλους και συγγενείς που έγιναν φίλοι, μέχρι πρωίας στο Κέντρο Αθηνών για ν' ακούσω από κοντά την Νατάσα Θεοδωρίδου και την "Κόκκινη γραμμή" (το αγαπημένο μου) το Σάββατο το βράδυ.... Χρόνια είχα να πάω μπουζούκια και ήταν απολαυστικά! Ευχαριστώ τον Γιώργο Μαντά (ξάδελφος) και την γυναίκα του Ματίνα, τον Γιάννη και ειδικά την Ειρήνη που δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς εκείνη τόσα χρόνια (μένουμε δίπλα), και τον Γιώργο και την Ματθίλδη (αδέλφια της καρδιάς) που μοιράστηκαν μαζί μας όχι την προχθεσινή βραδιά, αλλά όλα τα δάκρυα, αλλά και τα γέλια, τόσων χρόνων....  

Είναι ευλογία από τον Θεό, να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που κλαίνε και γελάνε μαζί σου.....

Και τέλος ευχαριστώ τον άντρα μου γι αυτά τα 31 χρόνια που δεν κατάλαβα πότε και πώς πέρασαν..... Σαν νιόπαντροι αισθανόμαστε και νομίζω ότι δεν θ' αλλάξει αυτό και στα επόμενα 40,50,60,70 χρόνια...... (Και λίγα είναι!) 

Καλή χρονιά μόνο? Τυχερή να είναι!!!!!!

Αν η χρονιά πάρει γεύση, άρωμα και διάθεση από την Πρωτοχρονιά,  τότε τι να πω; Έτσι για αλλαγή, το 2014, θα μου μείνει αλησμόνητο! Αλλιώτικη αυτή η Παραμονή, εντελώς διαφορετική από την περσινή.... 

Πρώτα απ' όλα ήμασταν πολλοί.... Περισσότεροι από κάθε άλλη χρονιά! Δεύτερον το τραπέζι είχε νιάτα....Πολλά νιάτα! Εννιά οι μεγάλοι και εννιά οι....μικροί! Τα παιδιά, φίλοι των παιδιών, φίλοι δικοί μας, συμπέθεροι κουμπάροι!Τρίτον υπήρχε κέφι από το πρώτο λεπτό! 

Τέταρτον  μας βρήκε το πρωί και κάποιοι ή μάλλον κάποιες, με το μακιγιάζ  κατε-στραμμένο από τα γέλια! (η συμπεθέρα μου κι εγώ συγκεκριμένα) !

Στο τραπέζι τα φαγητά είχαν μεγάλη επιτυχία και ειδικά τα μπριζολάκια με πετιμέζι (θα δώσω σύντομα την συνταγή καθότι το πετιμέζι ΠΑΤΡΙΚΗ ΓΗ για να μην ξεχνιόμαστε), αλλά και η κρεατότουρτα Χανίων καταπληκτική! 

Η φωτογραφία που παραθέτω εδώ είναι ντοκουμέντο! Στα δεξιά του άντρα μου, όπως βλέπετε, κάθεται ένας κύριος με τον οποίο κουβεντιάζει ο Γιώργος.... Είναι ο πρώτος μου έρωτας πριν....43 χρόνια! Στην πρώτη Δημοτικού δηλαδή ο Τάκης ήταν έρωτας!!!!!! Σήμερα είμαστε ακόμα φίλοι και φυσικά μαζί με την υπέροχη γυναίκα του,  την Μαρία!  Αριστερά του Γιώργου,  ο επίσης παιδικός μου φίλος, Γιώργος κι αυτός, και κουμπάρος. Με αυτόν η....κολόνια κρατάει 36 χρόνια! Αν μη τι άλλο, είμαι σταθερή στις σχέσεις μου!

Κι αφού φάγαμε, αλλάξαμε τον χρόνο, σπάσαμε με τον Γιώργο το ρόδι, σβήσαμε τα κεράκια στην τούρτα του και κόψαμε την βασιλόπιτα, ήρθε η ώρα για την ανταλλαγή των δώρων, που έφερε νέα γέλια καθώς τα δώρα φέτος είχαν επινοητικότητα και ήταν ...σκηνοθετημένα από τα παιδιά. Η κόρη μου έφτιαξε δύο πρωτότυπα σκαμπό για τον αδελφό και την νύφη της με παλιές εγκυκλοπαίδειες, ο κολλητός του γιου μου της πρόσφερε γονατιστός ένα δακτυλίδι που ήταν για τάμπλετ και ξεκαρδιστήκαμε όλοι.... Έχω και φωτογραφία!

Η μεγάλη έκπληξη όμως ήταν για τον Γιώργο! Τα παιδιά αλλά και οι φίλοι τους, του κάναμε δώρο  ένα όνειρο που είχε χρόνια... Ένα ενυδρείο με τα ψαράκια του. Φυσικά εκείνο το βράδυ, του δώσαμε μόνο τα....διακοσμητικά του ενυδρείου! Μόλις το εγκαταστήσουμε θα σας δείξω φωτογραφία.

Οι γιορτές πέρασαν, ο νέος χρόνος ήρθε κι εγώ που πάντα λίγο φοβάμαι κάθε τι καινούριο, μένω σ' εκείνη την όμορφη βραδιά και χαμογελώ ακόμα.

Σε όλους σας στέλνω τις ευχές μου για μια ακόμα φορά. Να είστε καλά, να χαμογελάτε όσο μπορείτε περισσότερο και ας είναι αυτή η χρονιά πραγματικά γεμάτη τύχη για όλους μας! Πρόσφατα μου είπαν το καλό:

 "Τύχη να έχουμε. Γιατί δεν φτάνει μόνο η υγεία. Όλοι όσοι ήταν στον Τιτανικό, υγιείς ήταν....τύχη δεν είχαν!"

Φιλιά πολλά, καλή χρονιά!!!!!!!!

Χριστούγεννα ήρθαν πάλι!!!!!!!!!!!!

Ασυγχώρητη είμαι! Το παραμέλησα το ιστολόγιο, αλλά είχα καλή δικαιολογία: Ξεκίνησα καινούριο βιβλίο! Κι όταν γράφω.... με ξέρετε! Αλλά ήρθε η ώρα να βάλω στην άκρη την ιστορία των ηρώων μου γιατί.... Χριστούγεννα!!!!! Και πόσο διαφορετικά από πέρσι! 

Το σπίτι στολίστηκε και υπέκυψα στον πειρασμό να πάρω και άλλα στολίδια. Τα παιδιά μου λένε ότι το έχω κάνει μουσείο του Αη Βασίλη, αλλά μάλλον δεν τους ενοχλεί.... Δεν ξέρω αν σε λίγο θα βγούμε εμείς να μπουν τα στολίδια, αλλά επίσης δεν μας ενοχλεί! Τίποτα δεν μας ενοχλεί φέτος τελικά! 

Το δέντρο στολίστηκε και φέτος ήταν γύρω μου η ευλογία του Θεού: Παιδιά! Τα δικά μου, οι φίλοι τους, η βαφτιστήρα μου, όλα γελαστά. Ώρα έναρξης εννέα το πρωί και ώρα λήξης έξι το απόγευμα! 

Όλοι με κόκκινα σκουφάκια στο κεφάλι και το σπίτι τρελοκομείο από κούτες, φωτάκια, μπάλες, στολίδια και φυσικά φωνές! Υπάρχει τίποτα καλύτερο;

Γέμισε η ψυχή από την χαρά που μας είχε λείψει, γέμισε η καρδιά αγαλλίαση που όλοι είμαστε καλά και οι αγαπημένοι μας το ίδιο! 

Μια ανάσα από τις γιορτές και ξέρω πως φέτος την ώρα που θα μπαίνει ο νέος χρόνος θα χαμογελάμε, ενώ πέρσι το χαμόγελο δεν έφτανε μέχρι τα μάτια γιατί ο ένας ήταν μακριά, έλειπε και.... μας έλειπε και η ψυχή σφιγγόταν από φόβο για την συνέχεια. Και η νέα χρονιά μπήκε παγωμένη και παγωμένη συνεχίστηκε, μην γυρίζουμε όμως πίσω!

"Ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά" όπως λέει και το παιδικό τραγουδάκι και μόνο χαμόγελα θέλω να βλέπω, μόνο ελπίδα για την νέα χρονιά θέλω να έχω! Και θέλω να τα μοιραστώ και μαζί σας! 

Σε λίγες μέρες θ' αρχίσω να φτιάχνω και τα γλυκά, να γεμίσει το σπίτι μελομακάρονα και κουραμπιέδες και σοκολάτες και η μυρωδιά να πλημμυρίσει τις ψυχές μας, να νιώσουμε όλοι όπως τα παιδιά. Και να σκεφτούμε και όσους δεν έχουν ή δεν μπορούν....  Κοιτάξτε γύρω σας και βοηθήστε όπου και όπως μπορείτε. Από μια τσάντα με τρόφιμα, μέχρι ένα πιάτο φαγητό. Δύσκολες οι μέρες που ζούμε, αλλά πάντα υπάρχει το πλεόνασμα της καρδιάς μας κι αυτό δεν κοστίζει, αλλά αξίζει πολλά!

Χίλιες ευχές για όλους σας και μέσα από την καρδιά μου. Υγεία πάνω απ' όλα κι ένα χαμόγελο να συντροφεύει κάθε βήμα σας, είναι το μόνο που έχει την δύναμη να μας φυλάει από κάθε κακό....

                            Καλές γιορτές!!!!!!!!

ΠΑΤΡΙΚΗ ΓΗ!!!!

Και τώρα θα μου επιτρέψετε να...καμαρώσω! Αλλά πάρα πολύ!Και οι γονείς θα με καταλάβουν! Γιατί εδώ μιλάμε για το παιδί μου!!!!!!!! Ήρθε η ώρα να σας παρουσιάσω δύο από τα προϊόντα της εταιρείας που με τόσο μεράκι έφτιαξε. Και όπως είναι το σωστό, εκείνος τράβηξε μπροστά όπως ονειρεύτηκε κι εμείς ένα βήμα πίσω του, να στηρίζουμε, να βοηθάμε και να....χαιρόμαστε! 

Πετιμέζι  λοιπόν,  το πρώτο του προϊόν,  αυτό που σε λίγο θα βρίσκεται σε αλυσίδα σούπερ μάρκετ και ήδη πουλιέται σε δεκάδες καταστήματα. (στην Αττική προς το παρόν)

Για όσους δεν γνωρίζουν, η παρασκευή του αγνού και εξαιρετικά ωφέλιμου για την υγεία μας  προϊόντος, γίνεται από μούστο, χωρίς προσμίξεις, χωρίς προσθήκες συντηρητικών. Ο μούστος βράζεται για ώρες, μέχρι να εξατμιστούν τα υγρά και να μείνει αυτό το βαθύ κόκκινο υγρό που μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε στην μαγειρική και στην ζαχαροπλαστική. 

Εγώ το προσθέτω σε όλα μου τα κοκκινιστά αντί για ζάχαρη, δίνει εξαιρετική γεύση και χρώμα! Παράλληλα δοκιμάστε να το αναμίξετε με ταχίνι και έχετε ένα καταπληκτικό και πεντανόστιμο άλειμμα για το   ψωμί στο πρωινό που σας προσφέρει ενέργεια! 

Και έρχομαι στο δεύτερο προϊόν, που αποτελεί πρωτοτυπία της Πατρικής γης!

Αλμυρόλαδο! Ιδανικό για μαρινάρισμα κρεάτων, αρωματίζει πολύ ωραία σαλάτες με ντομάτα κυρίως, ενώ είναι μοναδικό για μπρουσκέτες με τυρί και ντομάτα. 

Χρησιμοποιήστε το για κρέατα σχάρας επίσης!

Ιδιαίτερο στην γεύση, μια σως που λανσάρισε η Πατρική γη και όσοι δοκίμασαν ξετρελάθηκαν. 

Και παράλληλα η Πατρική γη, διαθέτει εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδο με την χαμηλότερη οξύτητα και σε λίγες μέρες κυκλοφορούν και τα νέα της προϊόντα  Ξύδι και... Ηδύοξον το βαλσαμικό! (το αγαπημένο σε πολλούς μπαλσάμικο!) 

Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις το παιδί σου να προχωράει, ν' ανοίγει τα φτερά του και γι αυτό φαντάζομαι ότι καταλαβαίνετε πώς νιώθω. αλλά κι αν ακόμα κάποιοι ενοχληθούν που τόσο απροκάλυπτα διαφημίζω την Πατρική γη, ένα έχω να τους πω: 

Μάνα είμαι, έχω το...ακαταλόγιστο!!!!!    

Τέλος τρύγου για την Πατρική Γη!

Πριν λίγες μέρες είχαμε βρεθεί στο κτήμα Βασιλείου με την Χρυσηίδα Δημουλίδου για να γιορτάσουμε το Καρποθέρι τους. Αυτό μας έδωσε την ιδέα, σε μένα και στον Γιώργο, να κάνουμε το δικό μας Καρποθέρι, αλλά πολύ πιο οικογενειακά! Βλέπετε μετά από έναν ολόκληρο μήνα σκληρής δουλειάς της οικογένειας Μαντά το ολόγλυκο πετιμέζι της εταιρείας του γιού μας Πατρική γη είναι έτοιμο! Εξάλλου το καμάρι μας, έκλεισε και συμφωνία με μια αλυσίδα γνωστών σούπερ μάρκετ και έτσι είχαμε διπλό λόγο για να γιορτάσουμε (δεν θέλουμε και πολύ εμείς) και μαζευτήκαμε για....κόκκορα με μακαρόνια στα καζάνια που βράζαμε μέχρι πρότινος τον μούστο για να γίνει πετιμέζι! Και ιδού η πρώτη φωτογραφία.....

Μην σας κάνει εντύπωση το μέγεθος! Τα άτομα 30 (οι κοντινοί δηλαδή) και από το πρωί όλοι στις επάλξεις για να μαγειρέψουμε!

Ξαδέλφια, συμπέθεροι, κουμπάροι, παιδιά (και το σκυλί μας μαζί) 

ανασκουμπωθήκαμε πρωί πρωί και πρώτα μπήκαν στην τεράστια κατσαρόλα τα 6(!) κοκόρια με 14(!) κιλά σάλτσα ντομάτας, πιπέρια, αλάτια, μυρωδικά και φυσικά μπόλικο πετιμέζι  για να γίνει ακόμα πιο νόστιμη η σάλτσα! 

Και ιδού το αποτέλεσμα! 

Βγάλαμε τα κοκόρια από την κατσαρόλα για να συνεχίσουμε με τα μακαρόνια.

Προηγουμένως, στην άλλη μεγάλη κατσαρόλα, είχαν βράσει και 8-9 κουνουπίδια για την σαλάτα μας.

Και ήρθε η ώρα να ολοκληρώσουμε το φαγητό μας..... 8 κιλά μακαρόνια βρέθηκαν να βράζουν και ο Γιώργος είχε αγοράσει και....ειδική πιρούνα!

Στο μεταξύ το τραπέζι είχε στρωθεί τα τσίπουρα είχαν μπει και ο Αλέξανδρος είχε φροντίσει για μια τηγανιά με λουκάνικο φέτα και....πετιμέζι φυσικά μέχρι να ετοιμασθεί το φαγητό. 

Ανακατεύαμε  τακτικά την τεράστια κατσαρόλα και δεν ήταν μόνο για να μην κολλήσουν τα μακαρόνια, αλλά και γιατί είχε πλάκα η κατσαρόλα του...Κύκλωπα με την τεράστια πιρούνα!

Παρ' όλο που η μέρα είχε ξεκινήσει νωρίς, τελείωσε στις 9 το βράδυ, γιατί μετά το φαγητό, ήρθαν οι καφέδες και μετά τους καφέδες όλων των ειδών τα γλυκά! Πορτοκαλόπιτες, παγωτά, γιαούρτι με μέλι και γλυκά κουταλιού, τούρτες, τιραμισού, όλα χειροποίητα αλλά η γλύκα τους δεν κατάφερε να ξεπεράσει την γλύκα της μέρας που πέρασε με φωνές και γέλια και σχέδια για την επόμενη μάζωξη και φυσικά ευχές για την Πατρική Γη και το πετιμέζι της ! 

Πάει κι αυτό το καλοκαίρι....

Σκληρό μεν, πραγματικότητα δε...

Καλοκαίρι τέλος, του χρόνου πάλι! Παράξενο αυτό το καλοκαίρι μου, αλλόκοτο και ελαφρώς κουραστικό θα έλεγα. Πρώτα απ' όλα κάτι βδομάδες τις "έχασα", κάποιες μέρες πού πήγαν δεν θυμάμαι, τον Ιούλιο πάντως, εγώ υπέγραφα στα βιβλία μου με ημερομηνία Ιουνίου γιατί κάπου είχα ...χάσει τον Ιούνιο!

Η αλήθεια έιναι οτι πρώτη χρονιά δεν κατάφερα να ξεκουραστώ, πολύ δε περισσότερο να ηρεμίσω και γι αυτό έφταιγαν διάφορα γεγονότα που δεν είναι της παρούσης και δεν ήταν όλα ευχάριστα. Κάποια από αυτά με φόρτωσαν με εξαιρετικό στρες και τώρα αρχίζω να ηρεμώ, που ξαναβρίσκω σιγά σιγά την ρουτίνα μου.

Διάλειμμα φωτεινό οι 8 μέρες του Αυγούστου, βρέθηκα στην Ελαφόνησο για διακοπές και κατάλαβα λίγο από το καλοκαίρι που λέγαμε....

Απίστευτο μέρος, μοναδικής ομορφιάς η θάλασσα, ιδανικός προορισμός για όσους θέλουν ησυχία και χαλάρωση! Χρόνια είχα να κολυμπήσω τόσο πολύ, χρόνια είχα να μην θέλω να βγω από την θάλασσα! (Μιά γεύση παίρνετε στην παραπάνω φωτογραφία!)

 

 

 

Η παρέα μόνιμη (δεν πάω με άλλους διακοπές, δοκιμασμένη η συνταγή) και τα βραδυνά ουζάκια έκλειναν μια όμορφη και χαλαρή μέρα. Πάντα δίπλα στην θάλασσα, εδώ στο υπέροχο ΚΟΥΖΖΙΝΙ, με την θεσπέσια κουζίνα του και η τετράς με ηθικό ανεβασμένο!

 

 

 

Τα ηλιοβασιλέματα ήταν μαγεία και εμείς δεν τα χορταίναμε. Εδώ, η θέα από Τα νησιά της Παναγίας με την υπέροχη αστακομαρανοδά τους...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(Δεν έχει έρθει ακόμα το φαγητό και βγάζουμε φωτογραφίες, μετά δεν είχαμε χρόνο!)

 

 

 

 

 

 

 

 

Δίπλα στην θάλασσα και πάλι, η ταβέρνα του Αντώνη, όπου επιλέξαμε αρκετά βράδια για το χαμόγελο και το σέρβις αλλά και για το πιλάφι με θαλασσινά που ήταν πεντανόστιμο!

 

 

 

Όπως καταλάβατε η μέρα είχε μια γλυκιά ρουτίνα που κανείς από τους 4 δεν ήθελε να διατάραξει αφού μας ηρεμούσε. Πρωί καφές στην βεράντα μας, στα διαμερίσματα Αρώνη όπου μέναμε και μας έκανε εντύπωση η καθαριότητα, το μεγεθος των δωματίων και οι μεγάλες βεράντες τους. Στη συνέχεια στην παραλία του Σίμου (την μικρή) με το φορητό ψυγείο μας γεμάτο φρούτα, καφέδες, παγωμένο τσάι και ηλιοθεραπεία, βουτιές και διάβασμα μέχρι το απόγευμα. Επσιτροφή στο δωμάτιο για μπάνιο και ξεκούραση και στη συνέχεια φαγητό όπου υπήρχε πιο κοντά στην θάλασσα. Κλείναμε με ποτάκι χαλαρό και κουβεντούλα....

 

Πανέμορφη η Ελαφόνησος, χαλαρωτικές οι διακοπές, αλλά τέλειωσαν.... Όχι οτι δεν αγαπώ τον χειμώνα που έπεται, αλλά πάντα τέτοια εποχή με πιάνει ένα "κάτι" ανεξήγητο που κρύβει και λίγη μελαγχολία.
Καλό χειμώνα δεν λέω ακόμα.... Καλό φθινόπωρο όμως.... θα πώ!
Με το καλό να μας έρθει κι αυτό, και η επόμενη ανάρτηση για τα βιβλία που διάβασα. Ξεκινάει η έκθεση βιβλίου στο Ζάππειο βλέπετε!


 



Πάσχα 2012.....

Πάσχα 2012.... Ήρθε κι αυτό.... Όπως κάθε γιορτή έχει αυτή την επαναλαμβανόμενη ρουτίνα που όλοι περιμένουμε και έχουμε ίσως και ανάγκη. Μια ρουτίνα που θα "σπάσει" την άλλη, της καθημερινότητας... Και πάλι άβολα αισθάνομαι με όσα συμβαίνουν γύρω μας, σαν κάποιος να μου έχει κλέψει την μαγεία των στιγμών που άλλοτε απολάμβανα.

Νομίζω οτι φέτος έχει μια άλλη σημασία αυτό το Πάσχα. Χιλιάδες κόσμου κουβάλησαν και κουβαλούν ένα σταυρό δυσανάλογο με τις δυνάμεις τους.

Από την άλλη νομίζω οτι εξαιτίας των καιρών που ζούμε, θ' ανακαλύψουμε την μυσταγωγία των στιγμών, θα επικεντρωθούμε στο πνεύμα και όχι στην ύλη, όπως τόσα χρόνια κάναμε.

Είναι καιρός τώρα που δεν μιλάω.... Που δεν μιλάω μαζί σας όπως παλιά και είναι συνειδητό, το επέλεξα για να "κρύψω" τον θυμό και την απογοήτευση που νιώθω για όλα όσα συμβαίνουν. Δεν θα το κάνω ούτε και τώρα....

Έρχεται το Πάσχα... Φέτος περισσότερο από ποτέ, θα μαζέψω πλάι μου τους αγαπημένους μου, την οικογένειά μου και θα πάρω την δύναμη που χρειάζομαι από τα πρόσωπά τους. Ίσως μεγαλώνω και η οπτική αρχίζει ν' αλλάζει, κάθε τι που γίνεται, έχει για μένα άλλη διάσταση. Ίσως φταίει και η ιδιότητα.... Το μυαλό που γεννάει ιστορίες, προχωράει και πιο βαθιά στις ψυχές.....

Πριν λίγο καιρό με μια ανάρτηση, μάλλον ανησύχησα πολλούς που έσπευσαν να μου τηλεφωνήσουν, να μου στείλουν μειλ για να με ρωτήσουν τι είχα, μ' εχουν μάθει αλλιώς, εμένα που πάντα χαμογελούσα. Και τώρα χαμογελάω. Και τώρα λέω οτι θα νικήσουμε. Μόνο που ακόμα ψάχνουμε τον τρόπο..... Θα τα πούμε αυτά, μετά το Πάσχα όμως...

Όπως πέρσι, έτσι και φέτος, μια ολόκήρη μέρα στον υπολογιστή για να φτιάξω ένα μικρό βίντεο και να σας ευχηθώ....

Τα κατάφερα! Δεν είναι τρομερό;

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!!!!!

Και ο Θεός έπλασε την γυναίκα....

Ένα κείμενο που έγραψε για μια ομιλία του ο δάσκαλος και αγαπημένος μου φίλος Νίκος Πιλάβιος, ο γνωστός σε όλους Παραμυθάς. Νομίζω οτι δεν υπάρχει καλύτερο για μια τέτοια μέρα.....

«Όταν ο Θεός έπλαθε τη γυναίκα, έφτασε να δουλεύει ως αργά το βράδυ της έκτης μέρας της Δημιουργίας. Κάποια στιγμή, πέρασε ένας άγγελος και τον ρώτησε:

- Γιατί ξοδεύεις τόσο χρόνο σ’ αυτό το δημιούργημά σου; 

Και ο Θεός, απάντησε :

- Έχεις δει όλες τις προδιαγραφές που πρέπει να καλύψω σ’ αυτή τη μορφή; Θα πρέπει να είναι φτιαγμένη από εύπλαστο υλικό και να έχει πάνω από 200 κινούμενα μέρη, να λειτουργεί με όλα τα είδη τροφίμων, να μπορεί να αγκαλιάζει κάμποσα παιδιά ταυτόχρονα και την ίδια στιγμή να δίνει ένα χάδι που να μπορεί να θεραπεύσει οτιδήποτε: από ένα τραυματισμένο γόνατο μέχρι μια ραγισμένη καρδιά. Και θα πρέπει να μπορεί να τα κάνει όλα αυτά με δύο χέρια μόνο»

Ο άγγελος εντυπωσιάστηκε:

- Μόνο με δύο χέρια; Αδύνατον! Αυτό είναι πολύ δουλειά για μια μέρα, Κύριε... Περίμενε μέχρι αύριο, και τότε τέλειωσε την.

- Α, όχι», είπε ο Θεός. Είμαι τόσο κοντά στο να ολοκληρώσω αυτό το δημιούργημα, που το ‘χω μέσα στην καρδιά μου, που δεν μπορώ να σταματήσω. Θα το ονομάσω, “γυναίκα”….

Ο άγγελος πλησίασε κοντύτερα και άγγιξε την γυναίκα.

- Μα την έχεις κάνει πολύ τρυφερή, Κύριε.

- Είναι τρυφερή», είπε ο Θεός, «αλλά την έχω κάνει και πολύ ανθεκτική. Δεν μπορείς να φανταστείς τι θα μπορεί να αντέξει και να ξεπεράσει. Θα μπορεί να εργάζεται 18 ώρες την ημέρα και να γιατρεύει τον εαυτό της όταν αρρωσταίνει.

- Θα μπορεί να σκέφτεται; », ρώτησε ο άγγελος.

Ο Θεός απάντησε :

- Όχι μόνο θα μπορεί να σκέφτεται, αλλά θα μπορεί να σκέφτεται πρακτικά και λογικά, και να διαχειρίζεται πολλά διαφορετικά πράγματα μαζί.

Ο άγγελος άγγιξε το μάγουλο της γυναίκας.

- Κύριε, μοιάζει σαν αυτό το δημιούργημά σου να στάζει κάτ»!

- Δεν στάζει... είναι ένα δάκρυ, διόρθωσε ο Θεός τον άγγελο.

- Και σε τί χρειάζεται », ρώτησε ο άγγελος . Και ο Θεός είπε :

- Τα δάκρυα είναι ο τρόπος της να εκφράζει την λύπη, τις αμφιβολίες της, την αγάπη της, την μοναξιά της, τα βάσανά της και την αξιοπρέπειά της.

Αυτό έκανε μεγάλη εντύπωση στον άγγελο :

- Κύριε είσαι μεγαλοφυΐα! Σκέφτηκες τα πάντα! Η γυναίκα είναι πράγματι έξοχη!

- Ναι, πράγματι είναι», είπε ο Θεός. Η γυναίκα θα έχει δυνάμεις πού θα εντυπωσιάζουν τον άνδρα. Θα μπορεί να αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα και να αντέχει βαριά φορτία. Θα αντέχει χαρά, αγάπη και γνώμες. Θα χαμογελάει όταν νοιώθει την ανάγκη να ουρλιάξει. Θα τραγουδάει όταν νοιώθει την ανάγκη να κλάψει. Θα κλαίει όταν είναι χαρούμενη και θα γελάει όταν φοβάται. Θα μάχεται γι’ αυτό που πιστεύει. Θα αντιστέκεται στην αδικία. Δεν θα δέχεται το «όχι» σαν απάντηση, όταν θα μπορεί να δει καλύτερη λύση. Θα δίνει όλο της τον εαυτό ώστε η οικογένειά της να θριαμβεύσει. Θα παίρνει μια φίλη της ή ένα φίλο της μαζί στο γιατρό όταν φοβάται. Η αγάπη της θα είναι άνευ όρων. Θα κλαίει όταν τα παιδιά της πετυχαίνουν. Θα είναι χαρούμενη όταν οι φίλοι της τα καταφέρνουν. Θα χαίρεται όταν μαθαίνει για μια γέννα. Η καρδιά της θα ραγίζει όταν ένας συγγενής ή ένας φίλος θα πεθαίνει, αλλά θα βρίσκει την δύναμη να συνεχίζει στη ζωή. Θα ξέρει ότι ένα φιλί και ένα χάδι, μπορούν να θεραπεύσουν μια ραγισμένη καρδιά.

Θα υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα μ’ αυτήν: Θα ξεχνάει τι αξίζει....