Λένε ότι τους συγγενείς δεν τους διαλέγεις ενώ τους φίλους..... έχω την τύχη να έχω καλούς φίλους γύρω μου, φίλους αγαπημένους που μετά από τα τριάντα χρόνια που είμαστε μαζί, έγιναν πια συγγενείς..... Μ' αυτούς επιλέγω να περνάω τις μέρες των εορτών.... Όχι ότι όλη την χρονιά δεν είμαστε μαζί στα καλά και στα άσχημα...
Στρώθηκε λοιπόν το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι..... Η κόρη μου και η βαφτιστήρα μου, πέρασαν ώρες για να ετοιμάσουν και να γεμίσουν τα μικρά κουτάκια με γλυκά, που μπήκαν στο κέντρο κάθε πιάτου. Πάνω του έγραφαν το όνομα του κάθε καλεσμένου....
Τριάντα χρόνια φιλίας.... Πώς πέρασαν;
Μακάρι να περάσουν και άλλα τόσα.....
Γενέθλια μαζί με την Πρωτοχρονιά. Το πρώτο παιδί του 1957 ο άντρας μου...
Σε δύο μήνες κλείνουμε 25 χρόνια γάμου και 27 χρόνια μαζί...
Ούτε και αυτά κατάλαβα πότε και πώς πέρασαν....
Μόλις έσβησε το κερί.... (ένα για να μην τον πιάσει τον άνθρωπο η καρδιά του με 53 κεριά πάνω στην τούρτα!).
Δίπλα μια φίλη που έγινε αδελφή.... Όρθια η κόρη μας καμαρώνει τον αγαπημένο της.... Ο μπαμπάς πάνω απ' όλα....
Οι γιορτές είναι πίσω μας.... Μπροστά μας το άγνωστο 2010... Πάντα έχω έναν φόβο αυτές τις πρώτες μέρες του νέου χρόνου ίσως γιατί πάντα φοβόμουν το άγνωστο... Τι με περιμένει άραγε κι αυτή τη νέα χρονιά; Εμένα, τα παιδιά μου, τους αγαπημένους μου....
Μετά περνάει ο φόβος... Η καθημερινότητα με αρπάζει στους ρυθμούς της και ο νέος χρόνος γίνεται και αυτός παλιός, μένει ο απολογισμός του.....
Καλή και ευλογημένη να είναι λοιπόν αυτή η νέα χρονιά!
ΥΓ: Ευχαριστώ όλους σας για τις όμορφες ευχές που μου στείλατε μέσα στις γιορτές!

