Στην σκιά του Αυγερινού.....Σοφία Βόικου (ΨΥΧΟΓΙΟΣ)

Το καλοκαίρι όσο κι αν δεν το θέλουμε, μας αφήνει πια, στο τέλος τους οι μέρες του και όλοι επανερχόμαστε σίγα σιγά στις καθημερινές μας ασχολίες και συνήθειες. 

Αρχή των βιβλίων λοιπόν, ενόψει και της φθινοπωρινής έκθεσης βιβλίου που θα ξεκινήσει όπου να ναι. Φέτος διάβασα πολλά και εξαιρετικά ενδιαφέροντα βιβλία. Αρχίζω να σας τα παρουσιάζω, με την σειρά που τα διάβασα. Πρώτο το νέο βιβλίο της Σοφίας Βόικου « Στην σκιά του Αυγερινού».

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Η Τερέζα Βολάνη, κόρη του στρατηγού Αλέξανδρου Βολάνη και της Αμαλίας, από πολύ μικρή φαίνεται να διαθέτει όλα εκείνα που κάνουν τον πατέρα της ν’ αγανακτεί και την μητέρα της να δυσφορεί. Είναι ατίθαση, πεισματάρα και ανυπότακτη. Η καλλιτεχνική της φύση, αλλά και ιδιοσυγκρασία, αυτή που την οδηγεί να ζητήσει την φοίτησή της στην σχολή Καλών τεχνών στο τμήμα της γλυπτικής,  αντιτίθεται με τις επιταγές της οικογένειας, που την θέλουν σύζυγο ενός φέρελπι αξιωματικού. Η Τερέζα δεν θα διστάσει να φύγει από το σπίτι και αυτή της η επανάσταση, οδηγεί στον εξοστρακισμό της από την καλή κοινωνία της εποχής. Φεύγει αφήνοντας πίσω της εκτός από τους γονείς της και τον αδελφό της Θεμιστοκλή πλήρως υποταγμένο στις οικογενειακές αρχές, άσχετα αν το σκοτεινό μυστικό που κρύβει, θα οδηγήσει μέχρι και τον πατέρα του στον τάφο.

Ο δρόμος που θα πάρει η Τερέζα θα την οδηγήσει κοντά στον διάσημο γλύπτη Άγγελο Αυγερινό. Δίπλα του, σαν μαθήτρια στην αρχή και σαν ερωμένη στην συνέχεια, η Τερέζα θα ρουφήξει άπληστα γνώση που σε συνδυασμό με το ταλέντο της, θα την οδηγήσουν σε νέα μονοπάτια.  Η πτώση του Αυγερινού, θα συμπαρασύρει όχι μόνο την ίδια, αλλά και την σχέση τους και είναι αυτή η ίδια η Τερέζα που θα καταφέρει να σώσει το γόητρο και την φήμη ενός μεγάλου γλύπτη, χωρίς ποτέ κανείς να μάθει την αλήθεια.

Η συνέχεια φυσικά στο βιβλίο, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός και είναι το τέταρτο της συγγραφέως.

Σε αυτό το βιβλίο, οφείλω την…. επανένταξή μου στις τάξεις του αναγνωστικού κοινού! Πριν από το βιβλίο της Σοφίας, είχε προηγηθεί ένα άλλο (που δεν θ’ αναφέρω) και το οποίο δεν προχωρούσε με τίποτα. Στην αρχή πίστεψα ότι κάτι έφταιγε σε μένα, θεώρησα ότι ίσως οι χημειοθεραπείες με είχαν κάνει να μην μπορώ να συγκεντρωθώ, ότι ίσως είχε πειραχτεί το μυαλό μου! Το ολοκλήρωσα με το ζόρι και περισσότερο από πείσμα, παρά από ανάγκη, προχώρησα στο επόμενο και… ω του θαύματος!  Η Τερέζα, της Σοφίας Βόικου, με τράβηξε σαν μαγνήτης, χάθηκα στις σελίδες του βιβλίου, με απορρόφησε και η πλούσια γραφή της, ως συνήθως, εγκλώβισε γλυκά το μυαλό μου. Ιδιαίτερα δυναμική η πένα της, ζωντάνεψε στα μάτια μου μια θυελλώδη ερωτική ιστορία, μου έδωσε πληροφορίες για μια εποχή, ενώ με έκανε κοινωνό μιας αδηφάγας εσωτερικής ανάγκης για δημιουργία.

Η Τερέζα, είναι μια επαναστάτρια της εποχής της και πληρώνει ακριβά τις επιλογές της. Το ταλέντο που είναι η ίδια της η ύπαρξη, γίνεται δυνάστης κάποιες φορές και καταστροφέας, ενώ τις περισσότερες την οδηγεί στην φωτιά. Αντικομφορμίστρια μέχρι το τέλος, αδιαφορεί για την κοινωνική της θέση, έναν καλό γάμο, το μόνο που υπάρχει για εκείνη είναι η γλυπτική και δέχεται ακόμα και να ταπεινωθεί για χάρη της, αρκεί να φτάσει στον στόχο της. Έρωτας, θαυμασμός, απόρριψη, πίκρα, πόνος και δάκρυ τόσα θα αποκομίσει στην διαδρομή της.

Ο Αυγερινός ένα πλάσμα που τα γρανάζια της επιτυχίας έγιναν τελικά καταλύτης.

Δίπλα τους η φαινομενικά άχρωμη και άοσμη Άννα που όμως κρατάει δέσμιο τον Αυγερινό και κινεί τα νήματα της ψυχής του, όπως τελικά διαφαίνεται από την ίδια την ιστορία τους. Ό ίδιος ο καλλιτέχνης ανασφαλής, κάποιες φορές ισορροπεί επικίνδυνα ανάμεσα στην λογική και στην παράνοια.

Η Καλυψώ που ζει την νύχτα, μπροστά στα φώτα του καμπαρέ και η γυναικεία της πλευρά καταπνίγει τον ανδρικό εαυτό της.

Αθήνα του μεσοπολέμου και το περιθώριο μαζί με τους ανθρώπους του το φόντο για μια συγκλονιστική ιστορία γεμάτη από την ομορφιά της γλυπτικής, εικόνες που αναδύονται, ιδιαίτερα δυνατές, συναισθήματα οδυνηρά και οι ήρωες στην αναζήτηση του εαυτού τους.

Η ένστασή μου αφορά στο τέλος, που ήρθε λιγάκι απότομα, που με άφησε ανικανοποίητη, ήθελε λίγο ακόμα για να ολοκληρωθεί όπως ίσως θα έπρεπε η ιστορία, αλλά εδώ θα θυμηθώ την συγγραφική μου ιδιότητα και θα συναινέσω στο γεγονός ότι έτσι ήθελε η συγγραφέας να τελειώσει το έργο της, έτσι και έκανε!  Εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να την συγχαρώ για ένα ακόμα όμορφο ταξίδι που μου χάρισε, σε μια εποχή όχι και τόσο μακρινή, αλλά σίγουρα εξαιρετικά γοητευτική.

Η τιμή του στα 16,60 ευρώ, αλλά μπορείτε να το βρείτε και με 14,94. (432 σελίδες)

Λίγα λόγια για την συγγραφέα:

Η ΣΟΦΙΑ ΒΟΪΚΟΥ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε γαλλική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Sophia Antipolis της Νίκαιας, στη Γαλλία, στον τομέα της Επικοινωνίας και του Πολιτισμού των χωρών της Μεσογείου. Σπούδασε επίσης Ιστορία της Τέχνης στην Ecole du Louvre στη Γαλλία. Έχει διδάξει Θεωρία της Επικοινωνίας και Ιστορία της Τέχνης στην ιδιωτική εκπαίδευση, ενώ για χρόνια διατηρούσε μόνιμη στήλη για τα εικαστικά δρώμενα σε διάφορα πολιτιστικά περιοδικά της Θεσσαλονίκης. Έχει ασχοληθεί με τη μετάφραση βιβλίων και έχει γράψει δύο παραμύθια για παιδιά, ενώ από το 1997 δραστηριοποιείται επαγγελματικά στο χώρο της διαφήμισης και επικοινωνίας. Έχοντας περάσει από τη θέση της κειμενογράφου και καταλήγοντας διευθύντρια δημιουργικού, πολλές διαφημιστικές καμπάνιες φέρουν την υπογραφή της. Μιλάει αγγλικά, γαλλικά και ισπανικά. Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν επίσης τα μυθιστορήματά της ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΗΜΑΔΙ, ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ και ΠΙΚΡΟ ΓΛΥΚΟ ΛΕΜΟΝΙ.

Μπουνάτσα!!!!!!!

Πολυαγαπημένοι μου.... Μόνο έτσι θα μπορούσα να ξεκινήσω αυτή την ανάρτηση. Μόνο αυτή η προσφώνηση ταιριάζει σε όλους εσάς....

Ο εφιάλτης έλαβε τέλος! Μετά από πέντε μήνες ταλαιπωρίας  επιτέλους το κακό όνειρο πήγε εκεί που  ανήκε.... Στον αγύριστο! ΧΗΜΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΕΣ ΤΕΛΟΣ!

Το στομάχι μου είναι μια χαρά, εγώ είμαι ακόμα καλύτερα και το χαμόγελο έγινε ακόμα πιο πλατύ, γέλιο δυνατό πια και τα μάτια δακρύζουν από χαρά.....

Θέλω να πω πολλά ευχαριστώ και είναι αυτή, η πιο κατάλληλη στιγμή και μακάρι να καταφέρει η ψυχρή οθόνη του υπολογιστή να μεταφέρει την ίδια την ψυχή μου που τα εκφράζει.

Πρώτα απ' όλα εσάς!!!! Ποτέ δεν θα μάθετε τι μου προσφέρατε αυτούς τους μήνες και όσο κι αν προσπαθήσω δεν περιγράφεται! Πάνω από 3.500 άτομα, παρευρέθηκαν στις παρουσιάσεις που έγιναν σε όλη την Ελλάδα. Τα φιλιά και οι αγκαλιές σας ήταν για μένα το καλύτερο φάρμακο! Τα δώρα σας που τώρα ταξινομώ και στολίζω, αμέτρητα. Μετά από κάθε παρουσίαση γεμάτη η τσάντα μου από δώρα, εικόνες, φυλαχτά, μπουκαλάκια με αγίασμα, ματόχαντρα και τόσα άλλα! 
Και τώρα, που όλα πέρασαν, χαίρομαι που δεν καταλάβατε πόσο πολύ υπέφερα. Κάποιες παρουσιάσεις όπως της Μεγαλόπολης ας πούμε δεν τις θυμάμαι καν, ήμουν τόσο αυτοσυγκεντρωμένη στο να μην καταλάβει κανείς τους πόνους που είχα, που όταν ανακαλώ τις στιγμές, τις βλέπω μέσα από ομίχλη.  Τέλος καλό, όμως, όλα καλά! Και η αγκαλιά σας, βάλσαμο, χίλια ευχαριστώ σε όλους σας! 
Ευχαριστώ ακόμα τους βιβλιοπώλες που έκαναν τα πάντα ώστε να με διευκολύνουν, που με περιποιήθηκαν, που με πρόσεξαν, που θέλησαν να ελαχιστοποιήσουν την ταλαιπωρία μου όσο ήταν δυνατό. 
Ευχαριστώ τον εκδότη μου και τους συνεργάτες του για την αμέριστη συμπαράστασή τους. Ειδικά ο κύριος Ψυχογιός που με...μάλωνε κάθε φορά γιατί καταπονούσα τόσο τον εαυτό μου, γιατί έκανα τόσες παρουσιάσεις και υποψιάζομαι ότι μια γενναία κατσάδα πρέπει ν' άκουσε από τον υπέροχο αυτό άνθρωπο και το τμήμα Δημοσίων σχέσεων που τις κανόνισε, άσχετα αν εγώ είχα δώσει το πράσινο φως για τις περιοδείες μου! 
Ειδική μνεία στην Ζαμπία Μελικόκη,  από το τμήμα πωλήσεων. Εκείνη πέρασε την μεγάλη μπόρα της Πελοποννήσου και ειδικά της Μεγαλόπολης και του Ναυπλίου, όπου οι πόνοι είχαν χτυπήσει κόκκινο και η γλυκιά μου η Ζαμπία δεν έπαιρνε τα μάτια της από πάνω μου! Εκείνο το βράδυ στο Ναύπλιο  θα θυμάμαι πάντα την γλύκα του παγωτού που μου αγόρασε (ήταν το μόνο που με ανακούφιζε). Να σαι καλά κοριτσάκι μου! 
Ευχαριστώ πολύ τις συγγραφείς και τους συγγραφείς που μου στάθηκαν αυτό το διάστημα και ειδικά την Πένυ Παπαδάκη για την διακριτική της παρουσία στην ζωή μου, την Σοφία Βόικου για την αγάπη της, την Πασχαλία Τραυλού για το ενδιαφέρον της, την Τέσσυ Μπάιλα για τα μηνύματά της και τον κύριο Πολυράκη που μόλις έμαθε την περιπέτεια με την υγεία μου, έσπευσε να μου τηλεφωνήσει για να μου δηλώσει κι αυτός ως γιατρός, ότι θα ήταν περαστικό και ιάσιμο το πρόβλημα και το επανέλαβε στην παρουσίαση στον Εύοσμο όπου ήρθε για να με δει μαζί με την Σοφία Βόικου. επίσης την Μαρία Τζιρίτα που παρευρέθηκε στις παρουσιάσεις μου και την Ελένη Τσαμαδού που ήταν εκεί, στην πρώτη επίσημη παρουσίαση για να την αγκαλιάσω! Ένα μεγάλο ευχαριστώ και στην Χρυσηίδα Δημουλίδου για τα τρυφερά της μηνύματα και για τα δώρα της, δυο μεταξωτά μαντήλια που μου φάνηκαν πολύ χρήσιμα! Δεν ξεχνώ τον κύριο Κώστα Καρακάση που έσπευσε να μου τηλεφωνήσει και αυτός και να μου πει δύο λέξεις αγάπης, όπως μόνο εκείνος μπορεί. Αν ξεχνώ κάποιον, ας με συγχωρέσει. Αυτό το κείμενο γράφεται μέσα σε έντονη συναισθηματική φόρτιση, όπως καταλαβαίνετε. Είναι λίγες μέρες που έμαθα τα καλά νέα και ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι σιγά σιγά θα ξαναβρίσκω την Λένα όπως την ήξερα....
Κλείνοντας έστω κι αν το ξέρει, έστω κι αν του το είπα πολλές φορές, ένα μεγάλο ευχαριστώ στον άντρα μου.... Ότι κι αν ζήσαμε μαζί τριάντα χρόνια, δεν μπορεί να συγκριθεί με όσα περάσαμε αυτούς τους πέντε μήνες μαζί. Το ένα του χέρι κρατούσε σφιχτά το δικό μου και το άλλο, σκούπιζε τρυφερά τα δάκρυα που αναπόφευκτα κύλησαν αυτό το διάστημα. Δεν νομίζω ότι πέντε μήνες τώρα κατάφερε να κοιμηθεί ξένοιαστα, δεν νομίζω ότι πήρε τα μάτια του από πάνω μου ή ότι κατάφερε ν΄αναπνεύσει κανονικά.... 
Πίσω τα άσχημα λοιπόν και μπροστά τα όμορφα και η ευχή μου αυτή ισχύει για όλους όσους περνούν δύσκολα! 
Να είστε καλά!!!!

Επιτέλους!

Όχι ότι άργησε, αλλά όταν περιμένεις κάτι πολύ, σου φαίνεται ότι αργεί. Έπεσε και το Πάσχα, πολύ θέλει; Πάντως ήρθε επιτέλους η ώρα! 

Η Ντάτα προ των πυλών! Από αυτή την Πέμπτη 16 Μαΐου στα βιβλιοπωλεία κι εγώ.... στον δρόμο, με την γνωστή βαλίτσα στο χέρι για να έρθω να σας την συστήσω, να σας μιλήσω για το πλάσμα που μου έκλεψε μυαλό και καρδιά!

Οι παρουσιάσεις πολλές όπως πάντα, σε όλη την Ελλάδα, όπου προλαβαίνω δηλαδή, γιατί το καλοκαίρι δυσκολεύει λίγο την κατάσταση! 

Και ξεκινάμε με την πρώτη επίσημη παρουσίαση! 

ΔΕΥΤΕΡΑ 20 ΜΑΙΟΥ  στις 19:30 στο PUBLIC, στο Σύνταγμα, μαζί με την Κατερίνα Ζαρίφη σε μια διαφορετική βραδιά και σας περιμένω! 

Από την επόμενη μέρα κιόλας, ξεκινάω περιοδείες!

Πύργος, Ναύπακτος, Αγρίνιο, Κατερίνη, Κρύα Βρύση, Ξάνθη, Κομοτηνή, Αλεξανδρούπολη, Καλαμάτα, Σπάρτη, Μεγαλόπολη, Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Γιάννενα, Ιθάκη, Ρόδο, Κω και ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί ο κατάλογος! Στην Αθήνα θα επιστρέφω μόνο για τις χημειοθεραπείες μου και θα συνεχίζω. 

Πριν όμως, το βίντεο από τις εκδόσεις Ψυχογιός για την αγαπημένη μου....

Ελπίζω να σας άρεσε, εγώ το λάτρεψα, αλλά  δεν είμαι αντικειμενική, όλα πάνω στην Ντάτα τα λατρεύω!

Όσοι έχετε πρόσβαση στο fb βέβαια, θα έχετε και πιο άμεση ενημέρωση, αλλά κι από δω, θα προσπαθώ να σας ενημερώνω!

Όπως καταλάβατε, είμαι ενθουσιασμένη, δεν βλέπω την ώρα να ξεκινήσω, να έρθω να σας βρω, να νιώσω πάλι ανάμεσά σας! 

Α! Και μην το ξεχάσω! αυτή την Παρασκευή, θα βρίσκομαι το πρωί στο ραδιόφωνο του Λάμψη fm με τον αγαπημένο μου Μάκη Πουνέντη και τα κορίτσια του Μαρία Μπεκατώρου και Μαρία Ηλιάκη  ενώ το μεσημέρι έχω ραντεβού με την Ελένη Μενεγάκη στον Άλφα! 

Δεν είναι τρομερό;;;;;

Φιλιά πολλά σε όλους και καλή αντάμωση!!!!!!!!!!

Πάσχα 2013!

Πάσχα 2013…. 

Αλλιώτικο με όλη την σημασία της λέξης! 

Από τις μελαγχολικές γιορτές γιατί έλειπε ένας από την παρέα, θα είμαστε όλοι μαζί ξανά! Το σπίτι υπ’ ατμόν για μια ακόμα φορά! Οι δουλειές πολλές και όλες με αφορμή την χαρά και μου έλειψε αυτό!!!

Οι μηχανές στο φουλ! Ντολμαδάκια, σπανακόπιτες, μελιντζανοσαλάτες για την νηστεία και από δίπλα τα αυγά, τα τσουρέκια, τα γλυκά (ο γιος μου θέλει γαλακτομπούρεκο, η κόρη μου κορμό, η νύφη μου cheese cake) και ένα σπίτι γεμάτο κόσμο και παιδιά! Η παρέα και πάλι μαζί και κανείς μας δεν θέλει να θυμάται πόσο υποφέραμε που έλειπε ο ένας τα Χριστούγεννα….

Και μέσα στο μεγαλοβδόμαδο και δύο γενέθλια! Τα δικά μου την Μ. Τρίτη και της νύφης μου την Μ. Παρασκευή! Και καλά η μικρή, μικρή είναι, τι να καταλάβει με έναν ακόμα χρόνο;

Εγώ που θα σταθώ στα καλά καθούμενα στο κατώφλι των πενήντα (Κύριε των Δυνάμεων, 49 γίνομαι), τι να πω; Και άντε πάλι να ψάχνεις πού πήγαν αυτά τα χρόνια και να μην τα νιώθεις, αυτό είναι το καλύτερο! Κι όσο περισσότερο το σκέφτομαι το μόνο που μπορώ να αισθάνομαι είναι ότι είμαι ευλογημένη…

Δίπλα μου ένας καλός σύντροφος (ίσως ο καλύτερος του κόσμου), τα παιδιά μου τα λατρεμένα  και ακόμα οι φίλοι μου οι αγαπημένοι, η οικογένεια που αγαπώ, που είναι πάντα δίπλα μου στα καλά και στα άσχημα.

Σιγά μην μιλήσουμε για άσχημα! Μπροστά μου, δίπλα μου, γύρω μου, τόσες χαρές… Πού να τολμήσει να σε αγγίξει το άσχημο; Πού να τολμήσει να σε πλησιάσει το κακό;

Αγαπημένοι μου, όλοι εσείς που μαζί σας μοιράστηκα, μοιράζομαι και θα μοιράζομαι ότι μου συμβαίνει, βιβλίο ορθάνοιχτο η ζωή μου στα μάτια σας, να είστε καλά! Μου δώσατε αγάπη και σας στέλνω την δική μου, μαζί με τις ευχές μου:

Καλή Ανάσταση με πολλά, πολλά, πολλά, χαμόγελα! Δώστε ένα μεγάλο φιλί στους αγαπημένους σας και μην διστάζετε να τους πείτε τι σημαίνουν για σας! 

Η πιο κατάλληλη στιγμή να μιλήσουμε για αισθήματα είναι…. ΤΩΡΑ  Καμιά αναβολή! Η αγάπη δεν πρέπει να περιμένει για να λέγεται και να δείχνεται!

Καλό Πάσχα! 

Για όλους εσάς!

Όταν έκανα την προηγούμενη ανάρτηση, δεν περίμενα αυτό που θ' ακολουθούσε απ' όλους εσάς! Κακώς θα μου πείτε! Τόσα χρόνια και πέρα από τα βιβλία, καταφέραμε να οικοδομήσουμε μια σχέση ζωής, εσείς και εγώ. Mail, face book και ιστολόγιο, κατακλύστηκαν από μηνύματα αγάπης, ενθάρρυνσης αλλά και ανησυχίας. 

Γι αυτό κάνω την ανάρτηση αυτή και τελειώνουμε με τα θέματα υγείας, έχουμε από δω και πέρα να λέμε για πιο ευχάριστα πράγματα! 

Είμαι πολύ καλά! Αυτή την εβδομάδα θα κάνω την τρίτη κατά σειρά χημειοθεραπεία, αλλά έχουμε δρόμο ακόμη και οι νέες εξετάσεις το καλοκαίρι, όταν ολοκληρώσω τον κύκλο, θα μας υποδείξουν την συνέχεια. 

Δεν πονάω, δεν υποφέρω, δεν έχω παρενέργειες από τις χημειοθεραπείες πλην ελαχίστων και ανάξιων λόγου, μένει μόνο το ψυχολογικό κομμάτι το οποίο όμως φροντίσατε εσείς και η οικογένειά μου!  

Δεν λέω ότι είναι εύκολο, ούτε υποτιμώ τις δυσκολίες, αλλά και δεν τις υπερτιμώ! Το είπα και θα το ξαναπώ, στάθηκα τυχερή, το λέμφωμα (έτσι λέγεται) θα ήταν επικίνδυνο, αν δεν το προλάβαινα! 

Και για να σας βεβαιώσω ότι είμαι καλά, σας παραθέτω και φωτογραφικό ντοκουμέντο! 

Εξάλλου, μετά το Πάσχα που βγαίνει το βιβλίο, ξεκινώ περιοδείες και θα με δείτε από κοντά, με νέο λουκ όπως σας είπα, γιατί με την περούκα τσακώθηκα οριστικά και αμετάκλητα! 

Σας ευχαριστώ όλους, όσο δεν φτάνει ο νους σας σας ευχαριστώ, για όσα μου γράψατε, για όσα μου είπατε για τις ευχές σας, τις προσευχές σας και όλη την θετική ενέργεια που κατάφερε να σπάσει τα στεγανά του ψυχρού υπολογιστή και να με φτάσει!

Και ήρθαμε στα δύσκολα.....

Πολύ απλά θα σας πω τι μου συμβαίνει τον τελευταίο καιρό γιατί ποτέ δεν κρύφτηκα από όλους εσάς....

Πάνε χρόνια που έγραψα το Βαλς με δώδεκα θεούς. Τότε που αναζητούσα την μορφή καρκίνου από την οποία θα νοσούσε η Ελπίδα, βρήκα αυτήν που όταν ο ασθενής την ανακαλύψει, είναι πολύ αργά για να σωθεί... Ο έρευνες έδειχναν προς τον καρκίνο του στομάχου....

Εγώ στάθηκα πολύ τυχερή. Μια αντιβίωση που μου έφερε πόνους με οδήγησε στην γαστροσκόπηση. Ακολούθησαν επώδυνες περαιτέρω εξετάσεις που πιστοποίησαν οτι στάθηκα σ' ένα δυσάρεστο και...τελεσίδικο κατώφλι που τελικά δεν πέρασα. Οι γιατροί μου είπαν οτι για την περίπτωσή μου, υπάρχει μια και μόνη περιγραφή:

" Έπεσε από τον πέμπτο και στάθηκε στο ισόγειο σαν γάτα"!

Σαφώς και με περιμένει μια πολύμηνη ταλαιπωρία που έχει ήδη αρχίσει, αλλά το αποτέλεσμα που είναι πλήρως ιάσιμο μετράει.

Οι χημειοθεραπείες άρχισαν μαζί με όλες τις δυσάρεστες παρενέργειές τους. Εγώ όμως είμαι καλά και δεν πρόκειται να με πτοήσουν μικρολεπτομέρειες όσο επώδυνες ψυχολογικά κι αν είναι αυτές.

Έχω την βεβαιότητα οτι στις δύσκολες ώρες, μέρες, βδομάδες που πέρασα, εκτός από την βοήθεια του Θεού που υπήρξε δίπλα μου κάθε στιγμή και Τον ένιωθα, είχα και όλους εσάς με την αγάπη και τις ευχές σας. Στην επέτειό του γάμου μου (που περίμενα το αποτέλεσμα της βιοψίας)  με κάνατε και έκλαψα με όσα μου γράφατε, δεδομένων των συνθηκών, αλλά ίσως όλες αυτές οι ευχές για υγεία και χρόνια πολλά, να έβαλαν ένα λιθαράκι με την θετική ενέργεια που μου έστειλαν και σας ευχαριστώ.

Θα έχετε σύντομα νέα μου, τίποτα δεν θ'αλλάξει, όπως τίποτα δεν άλλαξε τόσο καιρό. Δεν θα πω ψέματα οτι είναι εύκολο ή οτι δεν είναι ψυχοφθόρο, αλλά κάθε δοκιμασία που περνάμε, μπορεί να ταλαιπωρεί το σώμα, αλλά κάνει καλό στην ψυχή. Ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς, κι αυτό είναι νομοτέλεια στην φύση. Σύντομα θα έχετε και φωτογραφίες μου με το....νέο αναγκαστικό λουκ και θα βεβαιωθείτε οτι στέκομαι γερά στα πόδια μου!

Είμαι καλά, πολύ καλά, αυτό να κρατήσετε, σε λίγες βδομάδες βγαίνει η Ντάτα κι εγώ θα βρεθώ κοντά σας, σε όλη την Ελλάδα όπως κάθε χρόνο.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ οφείλω στον γαστρεντερολόγο Γιάννη Κιουλάνη που έκανε την πρώτη διάγνωση και στην συνέχεια στον αιματολόγο-ογκολόγο κ. Γεράσιμο Πάγκαλη, καθώς και στην παθολόγο Ξανθή Γιακουμή που είναι δίπλα μου σε κάθε δύσκολο βήμα αυτής της διαδρομής.

 

 

Ημέρα της γυναίκας!

Δεν ξέρω αν μπορούμε να μιλάμε για μέρα γιορτής ή περισυλλογής. Σαφώς η γυναίκα έκανε άλματα μέσα σε λίγες δεκαετίες χωρίς να παραλείψει λάθη και υπερβολές...

 

Το φεμινιστικό κίνημα – παρά τις κατακτήσεις – διέπραξε σοβαρά λάθη, δηλαδή διεκδίκησε την ισότητα σε επίπεδο κυρίως οικονομικό και απέρριψε την πνευματική θεώρηση της γυναικείας φύσης. Είμαι φεμινιστής σημαίνει ότι αγωνίζομαι για τον εξανθρωπισμό της γυναίκας και τη βελτίωση της θέσης της, όχι όμως και για τον εξανδρισμό της. Όχι δηλαδή στη δημιουργία ενός προτύπου που πλησιάζει να γίνει κακέκτυπο του άνδρα.

 

Δεν είναι κατάκτηση της γυναίκας η άνευ όρων ένταξη της στις παραγωγικές και οικονομικές δομές της κοινωνίας. Έτσι, η γυναίκα μεταβάλλεται σε εξάρτημα της ανδροκρατικής κρατικής μηχανής και βγαίνει πιο αλλοτριωμένη.

Δεν είναι κατάκτηση της γυναίκας, η μίμηση αντρικών ρόλων και προτύπων. Η αξία της γυναίκας δεν έγκειται στη δυνατότητα να κάνει ότι και ο άντρας αλλά στη μοναδικότητα της φύσης της. 

Σαφώς και έχω την υποψία, οτι η άτεγκτη στάση της ανδροκρατούμενης κοινωνίας δρομολόγησε τις εξελίξεις καθώς επίσης καθοριστικό ρόλο έπαιξαν και οι ανάγκες που προέκυψαν από τους παγκοσμίους πολέμους οι οποίοι έσπρωξαν αναγκαστικά την γυναίκα ν' αναλάβει τα ηνία που μέχρι πρότινος κρατούσαν οι άντρες.

Και για να πάρετε μια ιδέα από τις απόψεις που επικρατούσαν για τις γυναίκες πριν μερικές μόνο δεκαετίες  κοιτάξτε τι "ψάρεψα" από το διαδίκτυο.....

 

Χρόνια μας πολλά γυναίκες!