Οδηγίες προς...ναυτιλομένους και άλλα απαραίτητα!

Ήρθε η ώρα για να ξανακάνω αυτή την ανάρτηση, που θεωρώ απαραίτητη για να μην έχουμε παρεξηγήσεις!
ΑΡΧΙΣΑ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΒΙΒΛΙΟ!!!!!!!! (Όχι του 2010, αυτό είναι κιόλας έτοιμο για τον Μάιο, τα είπαμε!).
Αυτό τώρα σε γενικές γραμμές είναι καλό, αλλά έχει και τα δύσκολα! Όπως λοιπόν έδωσα οδηγίες στην οικογένεια (μην μου μιλάτε όταν γράφω, μην μου μιλάτε όταν σκέφτομαι, μην μου μιλάτε όταν διαβάζω αυτά που έχω γράψει, μη μου μιλάτε γενικώς!), έτσι σκέφτηκα πως πρέπει να κάνω και στους φίλους μου. Πάμε λοιπόν!
1) Μην μου στέλνετε στο face book, βιντεάκια, ιστοριούλες, ανέκδοτα κλπ, γιατί δεν θα προλαβαίνω να τα δω!
2) Μην μου στέλνετε mails τεραστίων διαστάσεων, γιατί δεν θα προλαβαίνω να τα διαβάζω και θ' αργώ ν' απαντήσω, γιατί είναι πια γνωστό ότι μόνη μου απαντώ, μόνη μου διαβάζω!
3) Θα κάνετε υπομονή που δεν θα είμαι πια τόσο τυπική στις απαντήσεις μου! ( Θ' αργώ, αλλά θ' απαντώ!)
4) Επίσης θα υπάρχουν και κείμενα δικά μου στο blog που έχουν γραφτεί ήδη και θα διαβάζω τα σχόλιά σας ανελλιπώς και καθημερινώς, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι θα προλαβαίνω εγώ να σχολιάζω!
5) Θα κρατώ απουσιολόγιο φυσικά, ποιοι είναι παρόντες και ποιοι κάνουν....κοπάνες!

6) Μπορείτε να με ρωτάτε τα πάντα και θ' απαντώ στα πάντα (αυτό δεν αλλάζει!)
7) Όταν στέλνετε μια κριτική στις εκδόσεις Ψυχογιός για τα βιβλία μου, να φροντίζετε να γράφετε σωστά το mail σας γιατί και σ' αυτές απαντώ και εκνευρίζομαι όταν είναι λάθος η διεύθυνση και μου γυρίζει πίσω η απάντηση!
8) Δεκτά σχόλια εμψυχωτικά, δυναμωτικά κλπ!!!!

9) Η συμμετοχή στον διαγωνισμό για τον Έρωτα με το ταξίδι στην Κέρκυρα ξεπέρασε κάθε όριο και γι αυτό υπάρχει μια μικρή καθυστέρηση στην κλήρωση, ώστε να συγκεντρωθούν όλες οι συμμετοχές!
Πάμε τώρα σε κάτι άλλο:
Αύριο αρχίζει το 38ο Φεστιβάλ Βιβλίου στο Ζάππειο και θα κρατήσει μέχρι τις 27 του μήνα. Έχουμε και λέμε τώρα, πότε θα βρίσκομαι εγώ εκεί για να σας δω, να με δείτε, να γνωριστούμε και να τα πούμε!
1) Την Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου από τις 7-10 (περίπτερο ΨΥΧΟΓΙΟΣ 80-81)
2) Το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου από τις 7-10 (περίπτερο ΨΥΧΟΓΙΟΣ 80-81)

3) Την Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου από τις 7-10 (περίπτερο ΨΥΧΟΓΙΟΣ 80-81)

4) Το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου από τις 7-10 (περίπτερο ΨΥΧΟΓΙΟΣ 80-81)

Πιο αναλυτικά, δεν μπορούσα να τα πω! Και κάτι ακόμα:
Σας ευχαριστώ όλους για την αγάπη, την δύναμη, την εμπιστοσύνη και όλα τα άλλα που είναι τόσα πολλά, που κάθε φορά όταν μου λέτε "ευχαριστώ" νομίζω ότι σας....κλέβω! Γιατί εσείς δίνετε περισσότερα...πάντα!

Το άλλο μου μισό.... της Γιόλας Δαμιανού Παπαδοπούλου (ΠΑΤΑΚΗΣ)

Για το μόνο που λυπάμαι με αυτό το βιβλίο είναι που άργησα τόσο να το ξεκινήσω. Το έχω καιρό στην βιβλιοθήκη μου. Η κυρία Γιόλα Δαμιανού, είχε έρθει στην Αθήνα από την Κύπρο και την γνώρισα στο σπίτι της Ελένης Τσαμαδού σε ένα υπέροχο απόγευμα για… κυρίες συγγραφείς. Μέσα σε τόσο κόσμο δεν κατάφερα να μιλήσω ιδιαιτέρως μαζί της να της πω πόσο πολύ αγαπώ την Κύπρο και τους ανθρώπους της και δυστυχώς δεν κατάφερα να πάω και στην παρουσίαση του βιβλίου της. Το είχα όμως αγοράσει για να μου το υπογράψει και τελευταία στιγμή δεν μπόρεσα να παραβρεθώ. Τι κρίμα που έπρεπε να πέσω σε τόσα βιβλία που με άφησαν ανικανοποίητη πριν συναντηθώ με την πένα της. Δεν πειράζει….

Λίγα λόγια για το βιβλίο
Η ιστορία διαδραματίζεται στην Κύπρο, στο σήμερα. Ο Γιάννης και η Αριάδνη, είναι ένα ζευγάρι παντρεμένο που ζουν στην Λευκωσία. Εκείνος πετυχημένος επιχειρηματίας, εκείνη πετυχημένη ζωγράφος. Ο Γιάννης όμως, κουβαλάει μέσα του την τραγική ιστορία που σημάδεψε την ζωή του. Το ’74 με την εισβολή, μένει με τους γονείς του μικρό αγόρι στην Κερύνεια. Ο πατέρας λίγο πριν φύγουν για την Λευκωσία να σωθούν, θα πάρει ένα μυστηριώδες τηλεφώνημα από το εργοστάσιο καραμελοποιίας που έχει και δεν θα τον ξαναδούν. Η μητέρα του για να σώσει τα παιδιά της, τα παίρνει και φεύγει. Κρύβει τον Γιάννη στην κουφάλα ενός δέντρου αλλά την ώρα που πάει να κρύψει και το μικρό της Μανολάκη, τούρκοι στρατιώτες θα την πιάσουν, θα την βιάσουν μέχρι θανάτου και ο μικρός Γιάννης βλέπει αμέσως μετά τον θάνατο της μητέρας του να χάνεται από τα μάτια του και ο μικρός του αδελφός. Φίλοι θα τον βρουν τυχαία, θα τον σώσουν και όταν ανακαλύπτουν την ταυτότητά του τον δίνουν στον παππού και στην γιαγιά που τον μεγαλώνουν. Η τραυματική εμπειρία, δεν φεύγει ποτέ από την ψυχή του όμως. Στα όνειρά του συχνά βλέπει την μητέρα του να εμφανίζεται και κάτι να προσπαθεί να του πει.
Παράλληλα η Αριάδνη, στα πλαίσια μια καλλιτεχνικής εκδήλωσης θα γνωρίσει τον Αχμέτ, καλλιτέχνη, και θα δεθούν οι δύο τους πάρα πολύ. Όταν ο Γιάννης σε ένα από τα επαγγελματικά του ταξίδια θα την απατήσει, η Αριάδνη πέφτει στην αγκαλιά του Αχμέτ. Εκείνη πληγωμένη, εκείνος βαθιά ερωτευμένος θα ζήσουν μια σύντομη ερωτική ιστορία που θα οδηγήσει στην τραγική ανακάλυψη ότι ο Αχμέτ δεν είναι παρά ο χαμένος αδελφός του Γιάννη. Από εκεί και μετά ξεκινάει ένας αγώνας, με τον Γιάννη θα θέλει να επανακτήσει, χρησιμοποιώντας την Τουρκική ταυτότητα του αδελφού του, την περιουσία στα Κατεχόμενα…..
Δεν θα σας πω τίποτα άλλο, από το σημείο που εγώ σταμάτησα, αρχίζει ένα πραγματικά αγωνιώδες μυθιστόρημα που δεν μπορούσα ν’ αφήσω από τα χέρια μου! Ανατροπές αλλά και ενδιαφέρουσες περιγραφές, ιστορικά γεγονότα και μάλιστα από κάποια που τα γνωρίζει πολύ καλά, καθότι Κύπρια και η ίδια όπως είπαμε. Ειλικρινά ενθουσιάστηκα μ’ αυτό το βιβλίο που δεν μπορεί ν’ αφήσει κανέναν ασυγκίνητο, πιστέψτε με. Το χθες μπλέκεται αριστοτεχνικά με το σήμερα, οι δρόμοι του παρελθόντος στήνουν οδοφράγματα στο παρόν και στο μέλλον. Τα παιδικά τραύματα δημιουργούν σακατεμένες ψυχές, το πρόβλημα της Κύπρου ορατό από μια πλευρά που εμείς οι Ελλαδίτες δεν μπορούμε να συλλάβουμε το μέγεθός του. Είδα μια πλευρά της Κύπρου που μόνο φανταζόμουν όταν αντίκρισα τα οδοφράγματα σε μια πόλη χωρισμένη στη μέση με την τούρκικη σημαία να κυματίζει. Είχα αναρωτηθεί πώς είναι ν’ αντικρίζεις κάθε μέρα το σύμβολο ενός εχθρού ουσιαστικά, που ξέρεις ότι είναι αιτία που δεν ξαναείδες τον αδελφό σου ή τον πατέρα σου. Που δεν ζεις στο σπίτι που μεγάλωσες, που η περιουσία σου ανήκει σε κάποιους που απλώς την άρπαξαν. Μέσα στο βιβλίο είδα και την άλλη πλευρά, εκείνη που δεν την νοιάζει να περνά στα Κατεχόμενα δείχνοντας διαβατήριο για να περάσει σε μέρη που έπαιξε και γέλασε σαν παιδί. Που περνά στα Κατεχόμενα για να παίξει στα Καζίνο ή ν’ αγοράσει φτηνά είδη και θυμήθηκα την φίλη μου την Αφροδίτη από την Μυτιλήνη που μου είχε πει ότι μια φορά πέρασε στην Τουρκία και δεν αγόρασε ούτε νερό από εκεί…. Δεν είναι εθνικισμός ο πόνος των χαμένων πατρίδων και κάποτε πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους…. Συνεχίζω επιστρέφοντας στο βιβλίο χωρίς να επεκταθώ σε σκέψεις και απόψεις επί του θέματος, όχι γιατί φοβάμαι να εκφραστώ, οι θέσεις μου είναι ξεκάθαρες, αλλά γιατί το θέμα μας δεν είναι η…. ελληνοτουρκική φιλία, αλλά «Το άλλο μου μισό», αυτό το υπέροχο βιβλίο.
Η γραφή της κυρίας Δαμιανού αξιολογότατη, τρυφερή όπου χρειάζεται, ρομαντική όπου ήταν απαραίτητο και λιτή όπου ήταν πρέπον, με διαλόγους ζωντανούς και χαρακτήρες σωστά δομημένους με αληθοφάνεια σκέψεων και αντιδράσεων.
Διαφωνώ κάθετα με την επιμέλεια του βιβλίου που το αδίκησε, μέτρησα και πολλά ορθογραφικά λάθη που με ξάφνιασαν από έναν τόσο μεγάλο εκδοτικό οίκο και διαφωνώ με κάποιους ιδιωματισμούς της γλώσσας, όχι στους διαλόγους που θα ήταν φυσιολογικό, αλλά στις περιγραφές. Τίποτα όμως από αυτά δεν κατάφεραν να μειώσουν το αποτέλεσμα που με καθήλωσε. Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα λοιπόν και καλή ανάγνωση!

Λίγα λόγια για την συγγραφέα:

Η Γιόλα Δαμιανού Παπαδοπούλου γεννήθηκε στη Λευκωσία και έζησε μέρος των παιδικών και εφηβικών της χρόνων στο Κογκό και είκοσι εννέα χρόνια στην Νιγηρία. Σπούδασε δημοσιογραφία και συνεργάστηκε με ραδιοφωνικές εκπομπές, περιοδικά και εφημερίδες της Κύπρου με χρονογράφημα, πολιτιστικά και έρευνα.Εξέδωσε διηγήματα και μυθιστορήματα για ενήλικες και παιδιά.Τα διηγήματά της έχουν αποσπάσει πολλές διακρίσεις, όπως Α΄ βραβείο ευρωπαϊκού διαγωνισμού στην Ιταλία (2007), Α΄ έπαινο σε Πανελλήνιο διαγωνισμό διηγήματος (2007), Α΄ βραβείο του διαγωνισμού συγγραφής παραμυθιού (βόλτα με το φεγγάρι) για τη γνωριμία και την κατανόηση από παιδιά για ίση μεταχείριση για όλους που προκήρυξε το Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών (2007-2008)

Δέχεται επισκέψεις καθημερινά στο: http://yiolap.blogspot.com/

Επιστροφή......

Επισήμως το καλοκαίρι τελείωσε, έστω και αν δεν το έχει πει κανείς στον καιρό που μας βομβαρδίζει με 35αρια.... Θυμάμαι όταν πήγαινα σχολείο που μας μάθαιναν ότι το φθινόπωρο έχει τρεις μήνες: Σεπτέμβριος, Οκτώβριος (τι αγωνία και αυτή με το "μ" που δεν υπήρχε) και Νοέμβριος. Πολλά άλλαξαν από τότε. Ο Σεπτέμβριος μοιάζει με Αύγουστο και το φθινόπωρο έχασε την αίγλη του, μέσα στην πόλη πού να δεις τα κιτρινισμένα φύλλα των δέντρων να πέφτουν.... τώρα που το σκέφτομαι μετά από τόσες φωτιές σε λίγο δεν θα βλέπουμε πουθενά δέντρα....

Παράξενο αυτό το καλοκαίρι για μένα.... Με βρήκε κουρασμένη και με άφησε κατάκοπη.... Λάθος τελικά η επιλογή "διακοπές στο σπίτι" και τα λάθη πληρώνονται αλλά και...διορθώνονται Στο παραπέντε αποφασίστηκε το ταξιδάκι με καλή παρέα, η ίδια του Πάπιγκου, αλλά αυτή τη φορά ο προορισμός πιο κοντινός. Παπάδες βόρειας Εύβοιας σ' ένα δασικό χωριό με δρομάκια μέσα στα πεύκα και σπιτάκια ξύλινα. Από το μπαλκόνι να βλέπεις την θάλασσα και την ανατολή του ηλίου. Γέλια και κουβεντούλα όλη μέρα, ο μικρότερος της παρέας 13 χρονών, ο γιος μου ο μεγαλύτερος 23. Πέντε παιδιά μαζί μας και εμείς να παίρνουμε λίγη από την ζωντάνια τους, εκείνα λίγη από την...σοφία μας. Το σπουδαιότερο όλων: Ακολούθησαν χωρίς γκρίνιες, ήθελαν αυτές τις διακοπές και το ακόμα σπουδαιότερο, πέρασαν καλά, απόλαυσαν κι αυτά μαζί μας μια βδομάδα διαφορετική, ήρεμη και όλοι μαζί βρήκαμε χρόνο να μιλήσουμε για πράγματα που δεν αφορούσαν την καθημερινότητα, προετοιμαστήκαμε για έναν χειμώνα που προβλέπεται δύσκολος και γεμάτος υποχρεώσεις....

Επέστρεψα λοιπόν.... Σαφώς πιο ξεκούραστη απ' ότι έφυγα.... Με δύο και όχι ένα βιβλία στο κεφάλι μου κι ακόμα δεν ξέρω ποιο θα κερδίσει την....μάχη και θα πάρει την οδό της υλοποίησης.... Μια ιδέα για ένα τρίτο πλανάται στον αέρα... Πρόβλημα όταν έχεις μόνο δύο χέρια όμως..... Μια καινούρια επαγγελματική πρόταση στα σκαριά (θα ενημερωθείτε όταν γίνει οριστικό), μ' ένα νέο βιβλίο που πρέπει να προετοιμαστεί, με παρουσιάσεις του Έρωτα που επίσης δρομολογούνται... γεμάτα τα χέρια λοιπόν..... Κάπου διάβασα όμως τώρα τελευταία μια φράση και μου άρεσε πολύ: "Όταν αγαπάς την δουλειά σου, έχεις την αίσθηση πως βρίσκεσαι συνέχεια σε διακοπές"! Κι εγώ αγαπάω πάρα πολύ αυτό που κάνω.... άρα.... Οι διακοπές συνεχίζονται!

Μέσα σ' αυτό το καλοκαίρι, μου δόθηκε η ευκαιρία να διαβάσω, όπως πάντα, και πολλά βιβλία για τα οποία οι αναρτήσεις προσεχώς, αν και δεν θα έλεγα ότι φέτος ευτύχισα να συναντηθώ με "δυνατές πένες" πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.....

Κλείνοντας την ανάρτηση που σηματοδοτεί την επιστροφή μου στην blogoσφαιρα, θα πω αυτό που όλοι αποφεύγουν: Καλό χειμώνα!

Είμαι λάτρης του χειμώνα και κυρίως της βροχής και έχω έξι βιβλία μου αυτόπτες μάρτυρες! Η βροχή και το φεγγάρι δεν λείπουν από κανένα! Καλό χειμώνα λοιπόν!

Κάτι καίγεται; Ε, και λοιπόν;

Διακόπτω τις διακοπές μου από την blogoσφαιρα, για το έκτακτο γεγονός των πυρκαγιών που με κάνει να θέλω να πω δύο λόγια... Περιττά θα μου πείτε... Τα είπαν όλα, ίδια και απαράλλαχτα όπως κάθε χρόνο, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και λογής λογής γελοίοι τύποι.

τι έγινε λοιπόν; Ξεκίνησε μια φωτιά από το Γραμματικό....Δίπλα μου δηλαδή.... Πώς έφτασε εκεί που έφτασε κανείς δεν ξέρει να πει, όπως δεν ήξεραν να πουν και πώς κάηκε όλη η Πελοπόννησος, η Πάρνηθα, η Χαλκιδική πιο παλιά και πάει λέγοντας. (Δεν ξέρω βέβαια πού θα βάλουν φωτιά του χρόνου)

Περιουσίες μιας ζωής στάχτη, δάσος επίσης κάρβουνο και οι δασοπυροσβέστες που ΕΙΧΑΝ ΠΑΡΕΙ ΑΔΕΙΑ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΜΗΝΑ επέστρεψαν μόλις χθες από την άδειά τους. Γιατί το είπαν ξεκάθαρα, την υποτίμησαν λέει την φωτιά. Τους φάνηκε δηλαδή εύκολος αντίπαλος..... Από πότε η φωτιά έγινε εύκολος αντίπαλος; Και πώς δόθηκαν άδειες στους δασοπυροσβέστες Αύγουστο μήνα; Γιατί εγώ ξέρω ότι ορισμένα επαγγέλματα ΔΕΝ κάνουν διακοπές το καλοκαίρι! ένας ξενοδόχος ας πούμε σε νησί, δεν επιλέγει τον Αύγουστο για να πάει διακοπές! Πάει τον Οκτώβριο! Ούτε ο ιδιοκτήτης παραλιακής ψαροταβέρνας παίρνει την οικογένεια για μπανάκια όταν περιμένει να δουλέψει! Και οι φωτιές, το ξέρουμε στην Ελλάδα, Αύγουστο μπαίνουν! Δεν επιλέγουν οι εμπρηστές να πετάξουν τα γκαζάκια όταν χιονίζει! Και μην ακούσω διαμαρτυρίες του τύπου: "Και οι πυροσβέστες άνθρωποι δεν είναι; Να μην κάνουν διακοπές;" Όταν έβαζαν την υπογραφή στο καταραμένο το παλιόχαρτο που θα τους εξασφάλιζε την θέση στο Δημόσιο, δεν το ήξεραν; Δεν το φαντάστηκαν;

Την Κυριακή το μεσημέρι που καιγόταν Άγιος Στέφανος, Σταμάτα, Ροδόπολη, Δροσιά και πάει λέγοντας, ήμουν στο σπίτι ενός φίλου και τον βοηθούσαμε με τον άντρα μου να μην χάσει το σπίτι του, από την φωτιά που ήρθε στο διπλανό του οικόπερδο. Γυρίζοντας σπίτι μας, είχε γυρίσει και ο αέρας και μας πλησίασε επικίνδυνα η φωτιά. Εκεί ακριβώς που ετοιμάζαμε αλυσοπρίονα και πιεστικά για νερό από την γεώτρηση , άρχισαν τα αεροπλάνα έναν τρελό χορό και την γονάτισαν την φωτιά σε 2 ώρες.... Στο Γραμματικό, γιατί δεν έκαναν το ίδιο από την αρχή να μην κλαίγαμε τόσο δάσος; Οι Κύπριοι λέει που ήρθαν για βοήθεια, εκπαιδευμένοι όντες, μέσα στο δάσος μπήκαν, οι δικοί μας τι είδους εκπαίδευση κάνουν ακριβώς;

Και για να μην τα λέω μονόπλευρα, οι ιδιοκτήτες κατοικιών εν μέσω δάσους πόσο γνώστες είναι ακριβώς, στο τι πρέπει να κάνουν σε περίπτωση πυρκαγιάς; Και γιατί όλα από το κράτος κύριοι; Αλυσοπρίονα έχετε; Ξέρετε ότι όταν σας πλησιάζει η φωτιά δεν καταβρέχετε τα δέντρα γιατί έτσι τα κάνετε πιο εύφλεκτα; Ξέρετε ότι παίρνετε το αλυσοπρίονο και απομακρύνετε όσα κλαδιά ακουμπούν στο σπίτι σας; Ξέρετε ότι τα δέντρα στο οικόπεδο πρέπει από κάτω να είναι καθαρά, χωρίς ξερόκλαδα γιατί η φωτιά "γλύφει" και περνάει ταχύτατα χωρίς να κάψει το σπίτι σας; Μήπως ξέρετε οτι καλό θα ήταν γύρω από το σπίτι σας να υπάρχει μια ζώνη δασοπυρόσβεσης με καθαρό χώμαή δάπεδο, ή χαλίκι ή κάτι άλλο που να μην καίγεται; Τι άλλο ξέρετε; Μήπως ότι μέσα στα γενικά έξοδα πρέπει να φροντίσετε και ένα σύστημα δασοπυρόσβεσης, όπως ο κύριος ενός εκ των κατοικιών που δεν κάηκε δεδομένου ότι είχε τέτοιο σύστημα στο σπίτι του; Μια γεώτρηση ή έστω μια αποθήκη (ντεπόζιτο) μεγάλη για νερό γιατί τέτοιες ώρες και το νερό κόβεται αφού όλα τα πυροσβεστικά και οι αντλίες τραβούν νερό από το δίκτυο; Όταν αγοράζετε ένα οποιοδήποτε μηχάνημα, σας δίνουν μαζί και τις οδηγίες χρήσης. Όταν φιάξατε σπίτι εν μέσω δάσους, δεν πληροφορηθήκατε και τους τρόπους που θα το βοηθήσετε να μην γίνει στάχτη ή έστω να γλιτώσει με τις λιγότερες ζημιές;

Μήπως πρέπει να λάβουμε όλοι υπόψη μας, ότι αυτός είναι ο πολιτισμός που εμείς επιλέξαμε; Κάποτε το δάσος ήταν πηγή ζωής και εσόδων. Βοσκοί έβοσκαν τα πρόβατα και κάποιοι, όπως ο πεθερός μου, από τα πεύκα έπαιρναν ρετσίνι και δούλευαν σ' αυτό. Τώρα μας νοιάζει για τον... "τελευταίο πνεύμονα ζωής" της Αττικής.... Ας μην κοροϊδεύουμε εαυτούς και αλλήλους.... Φταίμε όλοι για το σημερινό χάλι.... Φταίμε που "λαδώνουμε" το Δασαρχείο κάθε περιοχής για να γράψει ότι στο χωράφι μας, τα πεύκα δεν είναι 55 στο στρέμμα, αλλά 35 και έτσι δεν χαρακτηρίζεται "δασικό" και μπορούμε να χτίσουμε ή να το πουλήσουμε..... Φταίει ο νόμος που δεν δίνει το δικαίωμα να κτιστεί ένα σπίτι μέσα στο δάσος, έστω και με την κοπή κάποιων πεύκων, για να σωθούν τα υπόλοιπα, αφού ο κάθε ιδιοκτήτης θα φροντίζει το προσωπικό του δάσος, θα είναι και υπεύθυνος και υπόλογος γι αυτό, ενώ παράλληλα θα κόβει την φόρα των οικοπεδοφάγων....

Πολλά μπορούν να γίνουν για να μην λέμε τα ίδια κάθε χρόνο.... Το θέμα είναι ότι κάποιοι ΔΕΝ θέλουν και εμείς τους το επιτρέπουμε γιατί και εμείς μέσα στο σύστημα είμαστε....

Κάτι κάηκε λοιπόν.... ε, και;

ΥΓ 1: Φαντάζομαι ότι μπορείτε να καταλάβετε κάτω από ποιο πρίσμα γράφτηκε αυτή η ανάρτηση. Δεν κάνω την έξυπνη, μένω στο βουνό και προσπαθώ να μαθαίνω όσα μπορώ περισσότερα για το θέμα που με.... καίει.... (στην κυριολεξία!)

ΥΓ 2: Αν ανοίξετε τηλεόραση αυτές τις μέρες, την ίδια αγανάκτηση θα νιώσετε. Λένε τα ίδια κάθε φορά. Αν αλλάξεις τα ονόματα, δεν ξέρεις αν μιλάνε για Πελοπόννησο, Αττική, Εύβοια κλπ!

ΥΓ 3: Δεν υποτιμώ την δουλειά των ανθρώπων (που δεν ήταν διακοπές) και που με αυταπάρνηση ρίχθηκαν στη μάχη.... Ίσως αν τους πλήρωναν και καλύτερα να ήταν πιο αποδοτικοί, ίσως αν τους είχαν και τα κατάλληλα βοηθήματα για την δουλειά τους, να κινδύνευαν λιγότερο.....

ΥΓ 4: Οτι υπήρξε έλλειψη συντονισμού και ο καθένας οτι ήθελε έκανε, δεν περίμενετε βέβαια εμένα να σας το πω!

Διακοπές;;;; Γιατί όχι;

Νομίζω ότι ήρθε η ώρα και για μένα να απέχω από το διαδίκτυο.... Άδεια η blogoσφαιρα εδώ και καιρό, μπροστά μας ο Αύγουστος που θα κάνει τα πράγματα χειρότερα.... ήρθε η ώρα και για μένα ν' αποσυρθώ λοιπόν....

Διακοπές; Όχι δεν θα πάω.... Δεν θα φύγω από το σπίτι τουλάχιστον. Στο γνώριμο περιβάλλον του, θα οργανώσω τον τρόπο που θα περάσω καλύτερα, που θα ξεκουραστώ, που θα χαλαρώσω και που... θ' αποτοξινωθώ από το διαδίκτυο.....

Ραντεβού λοιπόν αρχές Σεπτέμβρη, ίσως και τέλος Αυγούστου... Ίσως με πετύχετε στο facebook! (είπαμε αποτοξίνωση, αλλά όχι μέχρι στερητικού συνδρόμου).

Μέχρι τότε, διαβάστε κανένα βιβλίο, επισκεφθείτε κάποιον από τους θερινούς κινηματογράφους (γεμάτοι όλοι, αρχίζουν εποχές δόξας και γι αυτούς), τολμήστε καμιά επιθεώρηση (εντάξει δεν είναι η επιτομή της κουλτούρας, αλλά καλοκαίρι είναι...) και κάντε και καμιά βουτιά!

Μην ξεχάσετε να πάρετε μαζί σας, εκτός από αντηλιακό, ωτασπίδες για τα παιδάκια που τσιρίζουν και για τις μαμάδες που ξεφωνίζουν για να επιβληθούν ή να ταΐσουν τα βλαστάρια τους, κράνος για τους επίδοξους αθλητές που βασανίζουν τα κεφάλια των λουομένων με τα μπαλάκια του ...τένις στο οποίο προπονούνται, μάσκα για την άμμο που ξεσηκώνουν οι αθλούμενοι και μπαίνει όλη στα μάτια σας και.... (αυτό είναι σοβαρό) σακουλίτσα για τα σκουπίδια σας! Οι ακτές δεν είναι σκουπιδότοπος! Επιπλέον και κάτι ακόμα, τελευταία κυκλοφορούν κάτι πολύ ωραία ατομικά τασάκια, αποκτήστε τα και μην γεμίζετε με γόπες την άμμο!

Αν είστε ελεύθερη, φεύγοντας μην επιμείνετε να πάρετε μαζί τον ναυαγοσώστη, δεν πάει δώρο, όπως η μαλακτική που δίνουν δώρο τα σούπερ μάρκετ με το σαμπουάν! (Πάρτε μόνο τα σκουπίδια σας, επιμένω!)

Ξεχνάω κάτι; Α, ναι! Χαλαρώστε!

ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!!!!!!!

Οδηγίες για νέους συγγραφείς!

Δημοσιεύθηκε στο PUBLISHERS WEEKLY 08/06/2009 και σας το μεταφέρω αυτούσιο! Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον, δοσμένο με χιούμορ, χωρίς να χάνει τίποτα από τις αλήθειες (πικρές) που εμπεριέχει.

Ένας βιβλιοπώλης δίνει 10 χρυσούς κανόνες για να μείνεις
στην καλή πλευρά του βιβλιοπωλείου

1. Αν το βιβλίο σου πρόκειται να εκδοθεί από έναν μεγάλο εκδοτικό οίκο, μπορείς να περάσεις και να συστηθείς στα κοντινά σου βιβλιοπωλεία Θα φανούμε κακοί και οι δύο όταν θα κυκλοφορήσει το βιβλίο και δεν θα έχουμε ακούσει ούτε για εκείνο ούτε για εσένα! Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να περάσεις και να πεις ένα γεια. Είμαστε φιλικοί. Επίσης: ποτέ μην κάνεις παρατήρηση αν δεν υπάρχει το βιβλίο σου. Οι βιβλιοπώλες, όπως και οι ελέφαντες, δεν ξεχνούν ποτέ.
2. Μην τηλεφωνείς ή περνάς περισσότερο από μία φορά την εβδομάδα για να μάθεις πώς πηγαίνει το βιβλίο. Ο ενθουσιασμός σου θα γίνει εκνευριστικός αν επιμένεις να ενοχλείς κάθε μία ώρα. Αν χρειαστούμε αντίτυπα του βιβλίου σου, θα τα παραγγείλουμε Και αν σε αναγνωρίζουμε στο τηλέφωνο από τη φωνή, δεν είναι γιατί έχουμε γίνει φίλοι, αλλά γιατί έχεις γίνει κολλιτσίδα.
3. Μην μας ζητάς να προτείνουμε το βιβλίο σου σε λέσχες ανάγνωσης. Το να θέλεις να εκβιάσουμε την πώληση του βιβλίου σου είναι σαν να εκβιάζεις κομπλιμέντο… είναι περίεργο!
4. Μην μετακινείς το βιβλίο σου κάθε φορά που έρχεσαι στο βιβλιοπωλείο Είναι δική μας δουλειά να το κάνουμε αυτό. Και μην κοροϊδεύεις τον εαυτό σου: το να τοποθετήσεις το βιβλίο σου στον πάγκο των ευπωλήτων δεν σημαίνει ότι είναι ή θα γίνει ευπώλητο.
5. Μην ζητάς πληροφορίες για τους ευπώλητους συγγραφείς. Ναι ,κάποιοι μένουν στην περιοχή. Ναι, μερικές φορές έχουμε τα νούμερα των τηλεφώνων τους και τα e-mails τους. Όχι, δεν θα σε φέρουμε σε επαφή με κάποιους για να τους στείλεις το βιβλίο σου. Και όχι, δεν θα σας συστήσουμε αν κάποια φορά βρεθείτε ταυτόχρονα στο βιβλιοπωλείο
6. Μην επιμένεις να ρωτάς το προσωπικό του βιβλιοπωλείου αν έχει διαβάσει το βιβλίο σου. Είναι σαν να τρως χυλόπιτα ζητώντας ραντεβού, μόνο που γίνεται μπροστά σε κόσμο και σε εβδομαδιαία βάση. Και μπορείς να είσαι σίγουρος ότι αν το διαβάσαμε και το αγαπήσαμε θα είσαι ο πρώτος που θα το μάθεις.
7. Όταν βρίσκεσαι στο βιβλιοπωλείο μην προσπαθείς να πείσεις τους πελάτες να αγοράσουν το βιβλίο σου. Αν ακούσεις κάποιον να μας ζητάει ένα μυθιστόρημα μυστηρίου μην τρέξεις να προτείνεις το δικό σου βιβλίο. Και αν ακόμη ήταν μυστηρίου –που δεν είναι, δεν είναι σωστή η συμπεριφορά σου.
8. Στείλε κόσμο να αγοράσει το βιβλίο σου. Ένας μεγάλος αριθμός συγγραφέων μάς έχει πείσει να τοποθετήσουμε τα βιβλία τους και δεν έχουμε πουλήσει ούτε ένα αντίτυπο. Σε υποστηρίζουμε, πρέπει να μας υποστηρίξεις
9. Μην στέλνεις τη μαμά σου, τον/την φίλη σου, τη baby sitter να μας κατασκοπεύσει Δεν θα τοποθετήσουμε το βιβλίο σου δίπλα στο ταμείο, στη βιτρίνα ή στα ευπώλητα επειδή θα μας το πουν. Και κυρίως μην στείλεις τη μαμά σου να μας υποδείξει τρόπους βελτίωσης της τοποθέτησης και προώθησης: η μαμά σου δεν διευθύνει το βιβλιοπωλείο
10. Παρακαλώ να σέβεσαι τα όρια μας. Μην μας ρωτάς για το βιβλίο σου όταν μας βλέπεις στην τράπεζα, όταν είμαστε σε ραντεβού ή όταν αγοράζουμε φάρμακα. Μια τέτοια συμπεριφορά θα σημάνει τη μεταφορά του βιβλίου σου στα πιο απόκρυφα και σκοτεινά μέρη του βιβλιοπωλείου και θα δεν θα εμφανιστεί ποτέ ξανά στο φως.

Ανώνυμος Βιβλιοπώλης

Περί ανέμων και γάτων.... Πασχάλης Πράντζιος (ΩΚΕΑΝΙΔΑ)

Το συγκεκριμένο βιβλίο, έφτασε στα χέρια μου με το ταχυδρομείο, αφού ο συγγραφέας του, μου το έστειλε με μια γλυκιά αφιέρωση και τον ευχαριστώ θερμά γι αυτό. Είναι νέος και στα χρόνια, αλλά και στα εκδοτικά δρώμενα, αλλά ιδιαίτερα ταλαντούχος και ευφυής απ' ότι φάνηκε από την γραφή του.

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Ο παπά Γκίνης και η Μαριγώ, ερωτευμένοι από τα νιάτα τους, δεν κατάφεραν να παντρευτούν. Η μάνα του Γκίνη, Δέσπω, δεν είδε με καλό μάτι την Μαριγώ για νύφη της γιατί δεν προερχόταν από καλή οικογένεια. Έναν τον είχε τον Γκίνη μετά από τόσα κορίτσια που αράδιασε και μετά από τόσα αρσενικά που έχασε στην γέννα ή και αργότερα και ήθελε για κείνον κάτι καλύτερο. Η κόρη της κυρά Χρυσούλας, η Τσιαμπάρδω όπως την έλεγαν στο χωριό, δεν ήταν για τον μονάκριβό της.... Χήρα η Τσιαμπάρδω και οι φήμες οργίαζαν για τον τρόπο που...μεταχειρίστηκε την χηρεία της. το οτι η Μαριγώ δεν έμοιαζε στην μάνα της, καθόλου δεν το υπολόγισε και μπήκε στη μέση. Ο Γκίνης έγινε παπάς και παντρεύτηκε εκείνη που διάλεξε η μάνα του υποτασσόμενος στην μητρική βούληση, άσχετα αν δεν έγινε ποτέ ευτυχισμένος, άσχετα αν η ίδια η Δέσπω ανακάλυψε πολύ νωρίς το λάθος της εκλογής της, αλλά όλοι έπρεπε να ζήσουν μ' αυτό. Η Μαριγώ παντρεύεται έναν πολύ μεγαλύτερο άντρα και μένει χήρα γρήγορα μ' έναν γιο. Η φτώχεια την αναγκάζει να εργαστεί σκληρά για να επιβιώσει, αλλά παρ' όλες τις παροτρύνσεις της μάνας της, δεν θέλει να ξαναπαντρευτεί, η καρδιά της αιώνια ταγμένη στον πρώτο της έρωτα, τον Γκίνη που και εκείνος βασανίζεται από έρωτα και τύψεις για την άτολμη συμπεριφορά του. Παράλληλα η Τσιαμπάρδω αλωνίζει στο χωριό αλλά και στα γύρω χωριά, γυναίκα καπάτσα, έξυπνη, λύνει και δένει σε ζητήματα καρδιάς και....σώματος. Δίπλα της πάντα η γάτα της και από δίπλα οι άλλες γάτες να κρίνουν των ανθρώπων τα καμώματα και πολλές φορές να τους μοιάζουν απελπιστικά.....

Το βιβλίο μου άρεσε πάρα πολύ, η γραφή φρέσκια, με χιούμορ όπου ήταν απαραίτητο, πανέξυπνο το εύρημα με τους γάτους που κυκλοφορούν ανάμεσα στους ανθρώπους διδάσκονται από τα λάθη τους, αλλά κάνουν και κείνοι τα ίδια ή και χειρότερα, ακολουθούν τις πονηριές και τα καμώματά τους, είναι περίεργοι για την εξέλιξη κάθε ιστορίας...

Η πανέξυπνη Τσιαμπάρδω που λάτρεψα, η Μαριγώ, ο άβουλος Γκίνης, η καταπιεστική Δέσπω με τις κόρες της και όλοι οι άλλοι ήρωες του βιβλίου, συνθέτουν μια πολύ γλυκιά ηθογραφία που αποτυπώνει δεκαετίες της ελληνικής υπαίθρου με τα θετικά και τα αρνητικά της, εξαιρετικά γοητευτική όμως που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη και στο τέλος η επίγευση είναι ευχάριστη, έχεις περάσει ευχάριστες ώρες....

Διαφώνησα με το εξώφυλλο που δεν με κέρδισε παρ' όλο που είναι σχετικό με το βιβλίο, αφού οι γάτες περιφέρονται μόνιμα στα πόδια των ανθρώπων, αλλά δεν το θεώρησα δουλεμένο με έμπνευση. Δεν πειράζει η έμπνευση και το μεράκι περίσσευαν στο εσωτερικό του βιβλίου και αυτό ήταν πιο σημαντικό.....

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:

Ο Πασχάλης Πράντζιος γεννήθηκε στην Ανάβρα Καρδίτσας το 1971. Είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. και εργάζεται στη Μέση Εκπαίδευση.

Το προηγούμενο βιβλίο του με τίτλο "Και πάντα με χείλη κόκκινα" κυκλοφορεί από το 2006 πάλι από τις εκδόσεις Ωκεανίδα και όπως καταλάβατε μπήκε ήδη στα...υπόψιν!