Κάθε βιβλίο, ένα καράβι....

Πάμε να ταξιδέψουμε την ψυχή μας....

Γερό σκαρί κάθε βιβλίο, μπορεί να μας φτάσει μακριά....



16 Ιουλίου 2014

Τα ηράνθεμα θ' ανθίσουν ξανά.... Γιώργος Πολυράκης (ΨΥΧΟΓΙΟΣ)


Αυτό το βιβλίο δεν είναι Πολυράκης! Όχι έτσι όπως τον έχουμε μάθει στα τελευταία έργα του, αλλά τολμώ να πω πολύ πολύ, πολύ καλύτερος και σαφώς συναρπαστικότερος! 

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Η ιστορία διαδραματίζεται  στην Ισπανία κατά την διάρκεια της πιο σκοτεινής περιόδου της ιστορίας, στον Μεσαίωνα,. Εκεί που δύο νέα παιδιά, παρά την κοινωνική τους διαφορά, θ’ αγαπηθούν βαθιά και αληθινά. Η όμορφη κόρη του άρχοντα Αλεχάντρο Ραμίρεθ, η Σαρίτα, και ο νεαρός Αλφόνσο Χιμάνεθ, γιος φτωχού αγρότη. Δίπλα στον Αλφόνσο η Μαρισόλ, η αδελφή του, που την πάντρεψαν με το ζόρι με κάποιον που εξαφανίστηκε πριν πολλά χρόνια, αλλά σύμφωνα με τους νόμους της εποχής, συνεχίζει να θεωρείται παντρεμένη.  Η μητέρα του Αλφόνσο και της Μαρισόλ, είναι φανατική καθολική και από εκείνην θα ξεκινήσουν όλα τα δεινά. Όταν σ’ ένα ατύχημα, ο Αλφόνσο τραυματίζεται και πεθαίνει από τέτανο, η μητέρα του θεωρεί υπεύθυνη ως μάγισσα την Σαρίτα και την καταδίδει στην Ιερά εξέταση. Η κοπέλα φυλακίζεται και βασανίζεται αλύπητα ως μάγισσα. Πίσω της ο απαρηγόρητος πατέρας της δεν μπορεί να κατανοήσει τι έστειλε την μονάκριβη κόρη του στο κολαστήριο της Ιεράς εξέτασης και στηρίζεται στην Μαρισόλ που δεν ξέρει ποιον να πρωτοθρηνήσει. Την φίλη της ή τον αδικοχαμένο αδελφό της. Η τρυφερή και νεανική καρδιά της θα χτυπήσει για τον εξάδελφο της Σαρίτας και ιερέα  και οι δυο τους, παρ’ όλο που γνωρίζουν το θανάσιμο αμάρτημα που διαπράττουν, θ’ αφεθούν στον έρωτά τους. Ποια η μοίρα της Σαρίτας; Τι θα συμβεί με την Μαρισόλ και τον Πάμπλο, είναι οι απαντήσεις που θα βρείτε στο βιβλίο του κ. Πολυράκη.

Κατ’ αρχήν, θα τα βάλω με τον τίτλο του βιβλίου που όχι μόνο δεν προϊδεάζει τον αναγνώστη, αλλά ίσως και να τον απωθεί και αυτό αδικεί ένα τόσο αξιόλογο βιβλίο. Είναι και η μόνη μου ένσταση όμως και γι αυτό σας προτρέπω να μην σταθείτε στον τίτλο. Η ιστορία και ο τρόπος που αποδίδεται από τον κ. Πολυράκη είναι συγκλονιστική. Θα τονίσω το μικρό «τρυκ», γιατί στην αρχή νόμιζα ότι με περίμενε μια ερωτική ιστορία μεταξύ του Αλφόνσο και της Σαρίτα, αλλά με τον θάνατο του πρώτου, κατάλαβα ότι η συνέχεια θα ήταν η πλέον ανατρεπτική και δεν διαψεύσθηκα. Η δράση είναι καταιγιστική και οι ανατροπές σε παρασύρουν σε μια απνευστί ανάγνωση.

Επιπλέον θέλω να υπογραμμίσω ότι η παραστατικότητα και η δυναμική των περιγραφών στα μπουντρούμια της Ιεράς Εξέτασης, με συγκλόνισε. Τα απάνθρωπα μαρτύρια της Σαρίτα τα οποία δεν είναι  μύθευμα αλλά πραγματικότητα και απόρροια της μελέτης του συγγραφέα για την εποχή και την Ιερά εξέταση, μου έσφιξαν στην κυριολεξία το στομάχι. Κανένας πλατειασμός στην εξέλιξη, οι εικόνες ολοζώντανες και οι στιγμές που η αγωνία κορυφώνεται πάρα πολλές.

Παράλληλα με σωστό τρόπο και χωρίς να κουράζουν, έρχονται κάποια ιστορικά στοιχεία για να φωτίσουν την πιο σκοτεινή περίοδο της Ιστορίας, όπου η ανθρωπότητα έχει πολλές αιτίες για να σκύβει ντροπιασμένη το κεφάλι. Όπως λέει και ο ίδιος ο συγγραφέας στην αφιέρωσή του, το έργο αυτό «είναι για τα εκατομμύρια των ανθρώπων που κατά την διαδρομή των αιώνων, έπεσαν θύματα μισαλλοδοξίας, χωρίς να φταίνε σε τίποτα»…..

Το εξώφυλλο απόλυτα ταιριαστό, αρκούντως σκοτεινό αλλά όμορφο εικαστικά και η τιμή του στα 17,70, αλλά μπορείτε να το βρείτε και με 15,93 ευρώ.
 

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:
Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛΥΡΑΚΗΣ γεννήθηκε στα Σφακιά της Κρήτης. Σπούδασε Στρατιωτική Ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, του οποίου είναι διδάκτωρ. Πήρε την ειδικότητα του χειρουργού και στη συνέχεια εξειδικεύτηκε στη χειρουργική των αγγείων στο νοσοκομείο Hammersmith του Λονδίνου. Σήμερα εργάζεται ως χειρουργός στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζει. Έχει δημοσιεύσει ογδόντα τρεις επιστημονικές εργασίες σε ελληνικά και ξένα ιατρικά περιοδικά, έχει κάνει δεκάδες ανακοινώσεις σε ιατρικά συνέδρια και έχει πάρει μέρος στη διοργάνωση πολλών συνεδρίων. Είναι μέλος της Ελληνικής Χειρουργικής Εταιρείας, της Χειρουργική Εταιρείας Βορείου Ελλάδος, της Ιατρικής Εταιρείας Θεσσαλονίκης, της Εταιρείας Ιατρών Λογοτεχνών και της Εταιρείας Συγγραφέων Βορείου Ελλάδος, ενώ έχει διατελέσει μέλος του Διεθνούς Κολεγίου των Χειρουργών. Στα μαθητικά του χρόνια ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με τη δημοσιογραφία στα Χανιά και είχε γράψει δύο θεατρικά έργα που παίχτηκαν σε μαθητικές παραστάσεις. Ακόμη ένα θεατρικό έργο έγραψε όταν ήταν φοιτητής, το οποίο παίχτηκε από φοιτητές κατά τη διάρκεια της φοιτητικής εβδομάδας. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν 15 βιβλία του συγγραφέα.

2 Ιουλίου 2014

Για την Καίτη....


Την γνώρισα μόλις είχε έρθει στις εκδόσεις Ψυχογιός, με την Λευκή Ορχιδέα της... Θα κάναμε μαζί παρουσιάσεις στην Κρήτη... 2010... Μόλις είχε αναρρώσει από ένα πρόβλημα με την καρδιά της... νόμισα οτι θα έβλεπα μια γυναίκα καταπονημένη από την τόσο πρόσφατη περιπέτεια της υγείας της... Λάθεψα! Θεριό η Καίτη.... Και δίπλα της ο δράκος της, ο Γιάννης...
Την επόμενη χρονιά ήταν δεδομένο οτι θα φεύγαμε μαζί... Οι ωραιότερες παρουσιάσεις, η πιο γελαστή περιοδεία. Ο Γιώργος κι εγώ... Η Καίτη και ο Γιάννης... Η τετράδα που ξεπερνούσε με γέλιο τις μύριες όσες αναποδιές..... Εκείνος ο απαίσιος καφές στην Κατερίνη και το ύφος της όταν είπε κοφτά μόλις τον δοκίμασε: "Πάρτε με από αυτό το μαγαζί τώρα!" . Το ξενοδοχείο στην Κομοτηνή που δεν ξέραμε αν ήταν σωστό για την υγεία μας να ξαπλώσουμε σ' εκείνα τα σεντόνια.... Κι εμείς γελούσαμε...
Την αγάπησα πολύ την Καίτη. Είχε μια σπάνια αξιοπρέπεια αυτό το πλάσμα. Μια δωρικότητα στην μορφή, αλλά κυρίως στην ψυχή. Μια ευγένεια που σπανίζει, ένα χιούμορ σαρωτικό, ένα μυαλό θαυμαστό, μια αυστηρότητα ζηλευτή....Δεν κόμπαζε, δεν είχε ανασφάλειες, ήξερε ακριβώς την μεγάλη αξία της. Δεν μασούσε ποτέ τα λόγια της και ήξερε να λέει την αλήθεια της μ' ένα τρόπο που υποκλινόσουν μπροστά της, χωρίς να το συνειδητοποιείς.....

Όταν αρρώστησε, μου το ανακοίνωσε λιτά και κοφτά... Εγώ τσάκισα κι εκείνη ήταν κατηγορηματική: "Θα παλέψω..."
Οι γιατροί την ξέγραφαν κι εκείνη τους ξεγελούσε, όπως ξεγελούσε και τον καρκίνο... Στο τέλος πίστεψα πως το ένα θηρίο θα νικούσε το άλλο... Ήταν τελικά πολύ δυνατό ακόμα και για εκείνη... Την περήφανη, αγαπημένη μου φίλη...
Έχει φύγει από προχθές, αλλά εγώ ακόμα δεν το πιστεύω..... Είμαι μακριά και δεν θα είμαι στην κηδεία της σήμερα... Καλύτερα... Δεν θα πω αντίο γιατί ούτως ή άλλως, δεν θα ήθελα να πω αυτή την λέξη... Για μένα η Καίτη θα είναι πάντα στο σπίτι της... Θα γράφει και θα περιγελά τις μικρότητες... Και μόλις εκείνη μπορέσει, θα πάμε πάλι στο αγαπημένο μας ταβερνάκι , μαζί με τους άντρες μας, για κρασάκι και κουβεντούλα... Θα γελάσουμε πάλι και θα μιλήσουμε για όλα όσα μιλούσαμε πάντα.... Εξάλλου οι άνθρωποι που αγαπάμε δεν φεύγουν ποτέ από μέσα μας, η μνήμη δεν έχει ημερομηνία λήξης....
 
 
 


 

29 Ιουνίου 2014

Χωρίς Δίχτυ ασφαλείας, Πένυ Παπαδάκη (εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ)

Από τον τίτλο, είχα ήδη προϊδεαστεί ότι θα πραγματοποιούσα μια βουτιά στο κενό με αυτό το πόνημα της Πένυς Παπαδάκη, αλλά η αίσθηση δεν θα ήταν καινούρια. Μας έχει συνηθίσει σε βουτιές, αλλά και σε βαθιές τομές στην ανθρώπινη ψυχή.

Λίγα λόγια για το βιβλίο....
Άννα Φιλίππου: Μεγαλοστέλεχος σε μια εταιρεία, σιδηρά κυρία που σπέρνει τον φόβο, που επιβάλλεται με μια της ματιά, που μπορεί, έχει την πολυτέλεια να γίνει όσο άδικη επιθυμεί. Στο διάβα της όλοι υποκλίνονται, η άποψή της είναι νόμος, η στόφα από την οποία φτιάχτηκε, αυτή της νικήτριας. Πώς χάθηκαν όλα αυτά;
Στην Ελλάδα της κρίσης, στο σήμερα που χωρίς σκέψη πετάει στο δρόμο ένα ικανό κομμάτι της μηχανής για να το αντικαταστήσει μ’ ένα φθηνότερο…. Όπως της είπαν, με το μισθό που πλήρωναν για εκείνη θα έπαιρναν τρεις νέους…. Και η πείρα; Αυτή αποκτιέται…
Στο δρόμο λοιπόν και σαν πιστωτική κάρτα που ακυρώθηκε, δεν έχει πια αξία, η λάμψη της χάθηκε και το μόνο που της έμεινε είναι ένας γάμος σαν άδειο κέλυφος κι ένα παιδί που σπουδάζει στο εξωτερικό.
Η Άννα κάθε μέρα, την ίδια ώρα βρίσκεται στο μετρό. Κάθεται στο ίδιο κάθισμα, ακίνητη και παρακολουθεί γύρω της τον κόσμο που τρέχει, που συνωστίζεται, που αγωνιά, σε μια προσπάθεια να πιστέψει ίσως, πως η ζωή υπάρχει και συνεχίζεται.
Από τις κάμερες ασφαλείας ο Βασίλης μπαίνει στο πλάνο μας. Προϊστάμενος στα συστήματα ασφαλείας του μετρό,  δεν αργεί να προσέξει την όμορφη γυναίκα με την εμμονική της παρουσία στο χώρο που παρατηρεί. Η μορφή της τον γοητεύει, κάνει υποθέσεις για την παρουσία της, για τους λόγους που κάθε μέρα, την ίδια ώρα, βρίσκεται σαν ένα όμορφο άγαλμα καθισμένη στην ίδια πάντα θέση. 
Ένα τυχαίο περιστατικό, θα τους γνωρίσει. Η Άννα πέφτει θύμα  τσαντάκια και  είναι ο Βασίλης που θα πάρει τα στοιχεία της σε περίπτωση που κάποια από τα υπάρχοντά της βρεθούν. Μόνο η τσάντα θα βρεθεί λίγο αργότερα και η Άννα έτσι όπως την κοιτάει να χάσκει άδεια μπροστά της, συνειδητοποιεί πόσες ομοιότητες έχει με την ζωή της. Άδεια κι αυτή…
Ο Χρήστος, ο άντρας που μαζί του μοιράστηκε πάνω από δύο δεκαετίες, θα της δηλώσει πως δεν σκοπεύει να παλέψει δίπλα της. Όσο εκείνη ήταν ο κουβαλητής στη σχέση τους μπορούσε ν’ ανέχεται και όλα τα υπόλοιπα. Μπορούσε να δέχεται να είναι ο κύριος της κυρίας, εφόσον η κυρία πλήρωνε για όλα. Τώρα δεν είχε νόημα να μείνει σ’ ένα καράβι που βουλιάζει. Το χτύπημα για την ηρωίδα επώδυνο όπως και ο απολογισμός ζωής. Την βγάζει χρεωμένη ίσως γιατί παρά τις άλλες ικανότητές της, δεν στάθηκε καλή στα μαθηματικά και τώρα το έλλειμμα απειλεί να την συνθλίψει.  
Η Άννα βρίσκει μια δουλειά…. Κατώτερη από τις ικανότητές της, απαράδεκτη για τον χαρακτήρα της, κουραστική για τις εναπομείνασες αντοχές της ψυχής της. Αλλά το μόνο που ξέρει να κάνει καλά στην ζωή της είναι να παλεύει.
Έπειτα είναι και ο Βασίλης…. Τα δικά του αδιέξοδα σωρό και η σκέψη του εγκλωβισμένη στην ανάμνηση της Άννας ακόμα κι όταν η ζωή του ανατρέπεται ως όφειλε.
Και όταν οι δρόμοι τους ενωθούν; Τι θα συμβεί και ποια μυστικά θα έρθουν στην επιφάνεια σαρώνοντας στην κυριολεξία την ζωή τους;
Αυτά θα σας απαντηθούν μέσα στις σελίδες του μυθιστορήματος της Πένυς Παπαδάκη. Και  το τέλος κρύβει μια ανατροπή που εμένα προσωπικά με συγκλόνισε καθώς υπογράμμισε με τον τελειότερο τρόπο της τραγική ειρωνεία που η μοίρα φυλάει για πολλούς….
Ο τίτλος δεν θα μπορούσε να είναι πιο αρμονικά δεμένος με όσα θα διαβάσετε. Οι ήρωες ζουν σχοινοβατώντας και δεν υπάρχει δίχτυ ασφαλείας για να τους προστατέψει από τις λανθασμένες αποφάσεις τους. Το κενό χάσκει κάτω από τα πόδια τους έτοιμο να τους καταπιεί.
Η Άννα ήταν μια ηρωίδα που μου δημιούργησε αντικρουόμενα συναισθήματα. Και την θαύμασα, αλλά δεν με εμπόδισε αυτό να την κατηγορήσω για τις επιλογές της. Κι αν της καταμαρτυρώ κάτι είναι ότι το κριτήριο της για τους ανθρώπους, δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο λάθος. Υποτίμησε την δύναμη του γιου της, υπερτίμησε τον άντρα της, έκλεισε τα μάτια σε όσα φώναζαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στην ζωή της. Θεωρώ ότι η δουλειά που βρήκε, την βοήθησε να βγάλει από τα μάτια της τον παραμορφωτικό καθρέφτη, να γνωρίσει τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής.
Δεν ξέρω επίσης τον λόγο, αλλά κάτι μέσα μου λέει ότι αυτό το βιβλίο της Πένυς έχει πολλά από την ίδια και την ζωή της. Σαφώς και δεν μπορώ να την φανταστώ σαν την Άννα προ της απολύσεως, αλλά απ’ όσο την ξέρω, η Πένυ είναι αγωνίστρια στην προσωπική της ζωή κι αν η ίδια δεν το βλέπει, μπορώ να της πω εγώ: Κερδίζει…. Άσχετα με προσωπικές απώλειες, το τέλος μετράει….
Επιπλέον, έχει την ίδια αξιοπρέπεια με την Άννα και είναι στιγμές που και οι δυο τους, μου φέρνουν στο μυαλό, άγνωστο γιατί, μια δωρική κολώνα…. 
Αν τέλος έπρεπε να χαρακτηρίσω αυτές τις δύο, βλέπετε κάτι δεν με αφήνει να διαχωρίσω την συγγραφέα από την ηρωίδα της, θα έλεγα με δυο λέξεις, το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό: Ήρεμη δύναμη…
Το βιβλίο αυτό, δεν θα έλεγα ότι είναι ένα ταξίδι ψυχής, αλλά μια αναζήτηση του ίδιου του εαυτού μας. Την κάνουμε μαζί με τους ήρωες, ταυτόχρονα σχεδόν.
Παράλληλα μου θυμίζει πίνακα και η Πένυ με τον χρωστήρα της ζωγράφισε για μας ολοζώντανη την πραγματικότητα που βιώνουν χιλιάδες οικογένειες στην Ελλάδα του σήμερα. Κι όμως, δεν ξέρω πώς, αλλά το αποτέλεσμα δεν είναι ζοφερό. Ίσως γιατί η συγγραφέας δεν στήνει μόνο τα εμπόδια της καθημερινότητας, αλλά φροντίζει να αφήνει να φανεί και το φως στο σκοτεινό τούνελ. Χωρίς να έχει την διάθεση μια στείρας διδαχής, δίνει λύσεις που στον αναγνώστη αναδύονται. Αν έπρεπε με λίγα λόγια να πω τον νόημα που εγώ αποκόμισα, είναι απλό. Όχι εύκολο, αλλά απλό : Όταν η ζωή σου ανατρέπεται, όταν νομίζεις ότι είναι κλειστές όλες οι πόρτες, χρειάζεται μόνος σου να βάλεις δυναμίτη, ν’ ανοίξεις μια διέξοδο να δημιουργήσεις έναν καινούριο δρόμο για να βαδίσεις, χωρίς να κοιτάξεις πίσω σου. Εκεί που νομίζεις ότι όλα τέλειωσαν, είναι η στιγμή για μια επαναδιαπραγμάτευση στόχων, για μια γενναία αλλαγή πορείας.
Για το τέλος κρατώ μια φράση που θα μου μείνει στο μυαλό....
Στα εύκολα σε ξέρουν όλοι.
Στα δύσκολα τους μαθαίνεις εσύ….

Λίγα λόγια για την συγγραφέα...

Η ΠΕΝΥ ΠΑΠΑΔΑΚΗ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, αλλά μεγάλωσε στις γειτονιές του Πειραιά. Για είκοσι πέντε χρόνια ασχολήθηκε με τα λογιστικά και για επτά χρόνια με το μάρκετινγκ. Από το 2011 είναι συνταξιούχος και τον ελεύθερο χρόνο της ασχολείται εθελοντικά με τα πολιτιστικά του Δήμου της Αγίας Βαρβάρας, δίνοντας την ευκαιρία στους δημότες της περιοχής να έρχονται σε επαφή με τους συγγραφείς και τα έργα τους. Το 2007 έγινε μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Έχει δύο παιδιά, τα οποία θεωρεί το μεγαλύτερο έργο της ζωής της. Η συγγραφή βιβλίων είναι η καλύτερη διέξοδος για το ανήσυχο πνεύμα της για το οποίο ελπίζει να παραμείνει για πάντα ανήσυχο. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΖΩΗΣ, ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ, ΤΟ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ ΤΗΣ ΚΑΤΙΝΑΣ και ΧΩΡΙΣ ΔΙΧΤΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ.

24 Ιουνίου 2014

Τότε που τραγουδούσαν οι θεοί, Άννα Γαλανού (ΔΙΟΠΤΡΑ)

Το καθυστέρησα πολύ φέτος και λυπάμαι. Αλλά ήρθε η ώρα για τα βιβλία που διάβασα! Και ξεκινώ με αυτό που τελείωσα πριν μερικά λεπτά! 
Τότε που τραγουδούσαν οι θεοί της Άννας Γαλανού που με κάθε βιβλίο της με ταξιδεύει!

Λίγα λόγια για το βιβλίο:
Η Λένια και ο Φίλιππος. Αταίριαστο ζευγάρι. Εκείνη γιατρός με λαμπρή καριέρα στο πλευρό διάσημου καθηγητή. Εκείνος απλά το παιδί του κυλικείου που φτιάχνει και σερβίρει καφέδες. Η καρδιά δεν ρωτάει όμως πού θα δοθεί. Γίνονται ζευγάρι και από την πρώτη στιγμή είναι φανερό ότι είναι φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον.... Μόνο που ο κοινωνικός περίγυρος, γίνεται πολύ σκληρός με ότι είναι διαφορετικό και σπάνιο... Χωρίζουν γιατί δεν μπορούν να είναι μαζί, γιατί εκείνη δειλιάζει να πάει ενάντια στο ρεύμα του κύκλου της, αλλά όταν μένει μόνη καταλαβαίνει το λάθος της....
Επιστροφή της Λένιας στο πατρικό της στην Λέρο για να γίνει η ανατροπή... Ένα τετράδιο από το παρελθόν, θα φανερώσει μυστικά που δεν περίμενε να υπάρχουν στους κόλπους της οικογένειας. Με σκληρό τρόπο μαθαίνει πως δεν είναι όλα όπως φαίνονται.... 
Ο πατέρας της την ταξιδεύει στα τσαντίρια των τσιγγάνων όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε εκείνος, η μητέρα της της μαθαίνει πως το τίμημα για μια ζωή που η αγάπη είναι κυρίαρχος είναι υψηλό, καμιά φορά δυσβάσταχτο...
Τα λάθη της ορθώνονται και η ίδια ξέρει ότι είχε μια ευκαιρία για μια ζωή αληθινή και την έχασε. Η αληθινή, τόσο σπάνια αγάπη ήρθε και την έδιωξε. Πώς να μαζέψει όσα τόσο απερίσκεπτα ξεφορτώθηκε σαν ενοχλητικό φορτίο; Πού να βρει τον Φίλιππο που εξαφανίστηκε; Πώς να συγχωρέσει τον εαυτό της για τον τρόπο που του φέρθηκε; 

Δεν θα πω πολλά για το βιβλίο της Άννας Γαλανού... Είχα την αίσθηση ότι διάβαζα δύο βιβλία ταυτόχρονα, τόσο άρτια όμως, που κανένα δεν ήθελα να τελειώσει!  Οι σελίδες του είχαν την ιδιότητα της φυλής που τόσο παραστατικά ζωντάνευε... Ήταν τσιγγάνικες, ταξιδιάρικες,  ζωντάνεψαν εικόνες, με πλημμύρισαν ήχους, ξεσήκωσαν συναισθήματα. Θύμωσα, λυπήθηκα, ντράπηκα, ενθουσιάστηκα, αγωνιούσα και έψαχνα την λύτρωση. 
Η Λένια και ο Φίλιππος και στο φόντο ο Περσάλφ και η Άννα.... Και κάποιες φορές το φόντο ερχόταν στο προσκήνιο και το προσκήνιο πήγαινε πίσω, περίμενε υπομονετικά την κάθαρση... 
Εξαιρετικό βιβλίο, όμορφα δοσμένο, γλυκιά η απόδοση, δυναμική γραφή, ταξιδιάρικο το αποτέλεσμα.... Ένας ύμνος στην αγάπη και ένα ηχηρό ράπισμα στον ρατσισμό, στον κοινωνικό αποκλεισμό, στην διαφορετικότητα που μας κάνει καχύποπτους, στα κλειστά μυαλά...
Το αρνητικό για μένα το εξώφυλλο που δεν διαθέτει την έμπνευση και την δυναμική του μυθιστορήματος, συνηθισμένο  και γι αυτό αδιάφορο, άξιζε κάτι καλύτερο το συγκεκριμένο βιβλίο. Η τιμή του στα 15 ευρώ, αλλά μπορείτε να το βρείτε και φθηνότερα  στα 13,50. Μην το προσπεράσετε, θα περάσετε όμορφα διαβάζοντάς το! 

Λίγα λόγια για την συγγραφέα....

Η Άννα Γαλανού γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Πεζά Ηρακλείου Κρήτης. Σπούδασε Οικονομικά και ασχολήθηκε με τη Διαφήμιση και το Σχεδιασμό Εντύπων. Έχει βραβευτεί με το δεύτερο βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου θεατρικού συγγραφέα για το θεατρικό της έργο Το Τέλος Μιας Κωμωδίας, με το πρώτο βραβείο για το διήγημά της Με Αντίπαλο Τη Ζωή και με το δεύτερο βραβείο για το ποίημα Άδειος Κόσμος. Έχει γράψει πεζογραφήματα και παιδικά παραμύθια. Από τις εκδόσεις Ωκεανίδα κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της: Αντιμέτωποι με το χθες, Το παράπονό μου μια κραυγή, Οι τρεις φωτιές. Από τις εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ κυκλοφορεί το τέταρτο βιβλίο της με τίτλο Τότε που τραγουδούσαν οι θεοί. Επικοινωνία με τη συγγραφέα: annagalanou@gmail.com www.facebook.com/anna.galanou.9 www.facebook.com/GalanouAnna twitter.com/annagalanou1 annagalanou.blogspot.gr apopseiskaieikones.blogspot.gr

3 Απριλίου 2014

Τα πέντε κλειδιά!!!!!!!!!!!

Το ξέρετε το παιδικό τραγουδάκι: "Ο Μάιος μας έφτασε εμπρός βήμα ταχύ, να τον προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή"; Με αφορά άμεσα!
Ο Μάιος για μένα είναι πάντα όχι μόνο ο μήνας που βγαίνει το καινούριο βιβλίο, αλλά και η εποχή που....φορτώνω βαλίτσες για να βρεθώ κοντά σας!
Τα πέντε κλειδιά επί του...πιεστηρίου λοιπόν και σας το παρουσιάζω!

Όταν βέβαια το πάρετε στα χέρια σας, θα διαπιστώσετε ότι είναι ένα βιβλίο που δεν μοιάζει με τα προηγούμενα για πολλούς λόγους. 
Το εξώφυλλο, δεν είναι αυτό που φαίνεται (Θα το καταλάβετε όταν το δείτε)  και το περιεχόμενο.... Αυτό κι αν είναι κάτι άλλο! Το οπισθόφυλλο ίσως σας δώσει μια πρόγευση....

ΔΕ ΘΑ ΠΑΘΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ Ο,ΤΙ ΣΟΥ ΛΕΜΕ. 
ΠΕΝΤΕ ΛΟΥΚΕΤΑ, ΠΕΝΤΕ ΚΛΕΙΔΙΑ. 
ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΥΠΑΚΟΥΣ ΘΑ ΠΑΡΑΛΑΜΒΑΝΕΙΣ ΚΙ ΕΝΑ ΚΛΕΙΔΙ ΜΕ ΤΟ ΛΟΥΚΕΤΟ ΤΟΥ. ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΣΟΥ. ΑΝ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΔΕ ΘΑ ΤΗ ΔΕΙΣ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΖΩΝΤΑΝΗ, ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΕΘΑΜΕΝΗ! ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΟΔΗΓΙΕΣ. 
Από εκείνη την ώρα άρχισε ο εφιάλτης. Η μικρή της κόρη, η Μαργαρίτα της, ήταν στα χέρια απαγωγέων, δεμένη με πέντε αλυσίδες σαν μικρό ζώο. Δεν μπορούσε να ζητήσει βοήθεια από κανέναν, αφού κανείς δεν ήξερε την ύπαρξη του παιδιού. Ούτε καν ο άντρας της, ο παντοδύναμος Ορέστης Δελμούζος. Έπρεπε να υπακούσει με όποιο τίμημα…

Όσο για τις παρουσιάσεις....πάρα πολλές!
Ιδού ο πρώτος κατάλογος:
9 Μαΐου:  Περιστέρι, Βιβλιοπωλείο ΠΟΘΗΤΟΣ
10 Μαΐου: Νέα Μάκρη, βιβλιοπωλείο ΠΟΛΙΤΟΥ
12 Μαΐου: Ιεράπετρα, βιβλιοπωλείο ΟΡΦΑΝΟΥΔΑΚΗΣ
13 Μαΐου: Ηράκλειο, βιβλιοπωλείο ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ
14 Μαΐου: Αγ. Νικόλαος, βιβλιοπωλείο ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ
15 Μαΐου: Χανιά, βιβλιοπωλείο ΗΛΙΑΚΗΣ  στο καφέ ΚΗΠΟΣ στον Δημοτικό κήπο Χανίων
16 Μαΐου: Ρέθυμνο, βιβλιοπωλείο ΚΛΑΨΙΝΑΚΗΣ
17 Μαΐου: Παλαιοχώρα Χανίων, βιβλιοπωλείο ΠΥΡΟΒΟΛΑΚΗ
19 Μαΐου: Λεμεσός, Άγιος Αθανάσιος, ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΊΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ
20 Μαΐου: Λάρνακα, βιβλιοπωλείο PARGA
21 Μαΐου: Πάφος, βιβλιοπωλείο PARGA
22 Μαΐου: Λευκωσία, βιβλιοπωλείο PARGA
27 Μαΐου: Πάτρα, βιβλιοπωλείο ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΣ
28 Μαΐου|: Αγρίνιο, Βιβλιοπωλείο ΔΑΜΠΛΙΑ
29 Μαΐου: Ναύπακτος, βιβλιοπωλείο ΝΙΚΟΛΑΟΥ
30 Μαΐου: Λαμία, βιβλιοπωλείο ΜΠΕΤΣΗΣ 
3 Ιουνίου: Λάρισα, βιβλιοπωλείο ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ
4 Ιουνίου: Κατερίνη, βιβλιοπωλείο PUBLIC
6 Ιουνίου: Καλαμαριά, βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ
7 Ιουνίου: Ν. Μουδανιά, βιβλιοπωλείο ΨΑΘΑ- ΧΑΤΖΗΠΑΠΠΑ
11 Ιουνίου: Κιλκίς, βιβλιοπωλείο ΣΙΓΓΟΥΡΙΔΟΥ
12 Ιουνίου: Περαία, βιβλιοπωλείο ΤΡΕΥΛΑΣ
13 Ιουνίου: Σέρρες, βιβλιοπωλείο ΜΑΡΝΕΡΗΣ
14 Ιουνίου: Δράμα, βιβλιοπωλείο ΠΑΤΣΗΣ
16 Ιουνίου: Κομοτηνή, βιβλιοπωλείο ΒΑΦΕΙΑΔΗΣ
17 Ιουνίου: Ξάνθη, βιβλιοπωλείο ΤΖΕΛΕΠΗΣ
18 Ιουνίου: Αλεξανδρούπολη, βιβλιοπωλείο ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ
19 Ιουνίου: Ορεστιάδα, βιβλιοπωλείο ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ
20 Ιουνίου: Διδυμότειχο, βιβλιοπωλείο ΤΣΑΚΙΡΗ
21 Ιουνίου: Καβάλα, βιβλιοπωλείο ΜΕΡΤΖΙΑΝΙΔΟΥ
24 Ιουνίου: Πρέβεζα, βιβλιοπωλείο ΣΟΛΩΜΟΝΙΔΟΥ
25 Ιουνίου: Ηγουμενίτσα, βιβλιοπωλείο ΜΗΤΣΕΛΟΥ
27 Ιουνίου: Καρδίτσα, βιβλιοπωλείο ΒΑΣΙΛΑΚΟΣ
30 Ιουνίου: Κέρκυρα, βιβλιοπωλείο ΜΠΟΥΝΙΑ
2 Ιουλίου: Κεφαλλονιά, βιβλιοπωλείο ΣΤΑΜΑΤΕΛΑΤΟΥ

Και έπονται Ρόδος, Κως, Νάξος και αρκετά ακόμα, που δεν έχουν ακόμα οριστικοποιηθεί για να σας τα ανακοινώσω!
Δεν βλέπω την ώρα, να βρεθούμε και πάλι με τους γνωστούς και αγαπημένους φίλους και να γνωρίσω κι ακόμα περισσότερους, καθότι φέτος είναι πολλές περιοχές και βιβλιοπωλεία που δεν έχω πάει ξανά! Σας φιλώ και σας περιμένω!







17 Φεβρουαρίου 2014

Επέτειος!!!!!!!



17 Φεβρουαρίου 1983.....

Χρόνος: Βραδάκι...
Τόπος: Πατησίων και  Αγίου Μελετίου, καφετέρια ZODIAC....


Εκεί άρχισαν όλα.... Σε μια κακοφωτισμένη καφετέρια, εμφανίστηκε ο Γιώργος και....τον αντιπάθησα από την πρώτη στιγμή! Κάθισε δίπλα μου, μας σύστησε η ξαδέλφη του με την οποία έπινα καφέ και άρχισε να λέει το ένα ανέκδοτο μετά το άλλο... (Ότι ακριβώς μισώ με πάθος!) Μου φάνηκε άξεστος, ήταν απεριποίητος και όταν επιτέλους τελείωσε η συνάντηση σημείωσα στο μυαλό μου, να βρίσω την ξαδέλφη του την επόμενη μέρα που τον κουβάλησε! 
Την επόμενη μέρα όμως, ο Γιώργος ήταν πάλι εκεί (πίναμε μόνιμα καφέ πριν πάμε για μάθημα) κι αυτή την φορά ήταν περιποιημένος, δεν είπε ούτε ένα ανέκδοτο και με την συζήτηση που ανοίξαμε....έχασα τις δύο πρώτες ώρες! 

17 Φεβρουαρίου 1985....

Χρόνος: 18:30....
Τόπος: Ιερός Ναός Αναστάσεως , Χολαργός

Ο....αντιπαθητικός κύριος της καφετέριας, με δόξα και τιμή, γίνεται η.... κολόνα του σπιτιού μου! Παντρευόμαστε δύο χρόνια μετά την πρώτη μας γνωριμία και στήνουμε το σπιτικό μας στο Καπανδρίτι, όταν όλες μου οι φίλες μου έλεγαν ότι σ' ένα μήνα θα είχα χωρίσει(!), ότι δεν θ' άντεχα να μένω σ' ένα χωριό, ότι θα με κούραζε το περιβάλλον ακόμα και ο άνθρωπος που δεν ήταν με πτυχίο όπως εγώ.... (Για την ιστορία, όλες μου οι φίλες είναι χωρισμένες αυτή την στιγμή που μιλάμε!)

17 Φεβρουαρίου 2014....

Χρόνος: Κάθε μέρα, κάθε ώρα....
Τόπος: Καπανδρίτι και παντού!

Τριάντα ένα χρόνια μετά, ο Γιώργος είναι η δύναμη, το κουράγιο μου, η ανάσα μου.... (Για να μην λέτε ότι δεν γίνονται θαύματα!) Τρεις δεκαετίες κοινής ζωής κλείνουν σήμερα κι όποια στιγμή τους και να ανακαλέσω στην μνήμη μου, μόνο χαμόγελο θα μου φέρει η ανάμνησή της. (Ακόμα και τα δύσκολα, τώρα που πέρασαν, με τον τρόπο που τα ξεπεράσαμε, πάλι με κάνουν να χαμογελώ). Επιλέξαμε να το γιορτάσουμε με καλούς και πολυαγαπημένους φίλους και συγγενείς που έγιναν φίλοι, μέχρι πρωίας στο Κέντρο Αθηνών για ν' ακούσω από κοντά την Νατάσα Θεοδωρίδου και την "Κόκκινη γραμμή" (το αγαπημένο μου) το Σάββατο το βράδυ.... Χρόνια είχα να πάω μπουζούκια και ήταν απολαυστικά! Ευχαριστώ τον Γιώργο Μαντά (ξάδελφος) και την γυναίκα του Ματίνα, τον Γιάννη και ειδικά την Ειρήνη που δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς εκείνη τόσα χρόνια (μένουμε δίπλα), και τον Γιώργο και την Ματθίλδη (αδέλφια της καρδιάς) που μοιράστηκαν μαζί μας όχι την προχθεσινή βραδιά, αλλά όλα τα δάκρυα, αλλά και τα γέλια, τόσων χρόνων....  
Είναι ευλογία από τον Θεό, να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που κλαίνε και γελάνε μαζί σου.....

Και τέλος ευχαριστώ τον άντρα μου γι αυτά τα 31 χρόνια που δεν κατάλαβα πότε και πώς πέρασαν..... Σαν νιόπαντροι αισθανόμαστε και νομίζω ότι δεν θ' αλλάξει αυτό και στα επόμενα 40,50,60,70 χρόνια...... (Και λίγα είναι!) 

9 Ιανουαρίου 2014

Καλή χρονιά μόνο? Τυχερή να είναι!!!!!!

Αν η χρονιά πάρει γεύση, άρωμα και διάθεση από την Πρωτοχρονιά,  τότε τι να πω; Έτσι για αλλαγή, το 2014, θα μου μείνει αλησμόνητο! Αλλιώτικη αυτή η Παραμονή, εντελώς διαφορετική από την περσινή.... 
Πρώτα απ' όλα ήμασταν πολλοί.... Περισσότεροι από κάθε άλλη χρονιά! Δεύτερον το τραπέζι είχε νιάτα....Πολλά νιάτα! Εννιά οι μεγάλοι και εννιά οι....μικροί! Τα παιδιά, φίλοι των παιδιών, φίλοι δικοί μας, συμπέθεροι κουμπάροι!Τρίτον υπήρχε κέφι από το πρώτο λεπτό! 
Τέταρτον  μας βρήκε το πρωί και κάποιοι ή μάλλον κάποιες, με το μακιγιάζ  κατε-στραμμένο από τα γέλια! (η συμπεθέρα μου κι εγώ συγκεκριμένα) !
Στο τραπέζι τα φαγητά είχαν μεγάλη επιτυχία και ειδικά τα μπριζολάκια με πετιμέζι (θα δώσω σύντομα την συνταγή καθότι το πετιμέζι ΠΑΤΡΙΚΗ ΓΗ για να μην ξεχνιόμαστε), αλλά και η κρεατότουρτα Χανίων καταπληκτική! 

Η φωτογραφία που παραθέτω εδώ είναι ντοκουμέντο! Στα δεξιά του άντρα μου, όπως βλέπετε, κάθεται ένας κύριος με τον οποίο κουβεντιάζει ο Γιώργος.... Είναι ο πρώτος μου έρωτας πριν....43 χρόνια! Στην πρώτη Δημοτικού δηλαδή ο Τάκης ήταν έρωτας!!!!!! Σήμερα είμαστε ακόμα φίλοι και φυσικά μαζί με την υπέροχη γυναίκα του,  την Μαρία!  Αριστερά του Γιώργου,  ο επίσης παιδικός μου φίλος, Γιώργος κι αυτός, και κουμπάρος. Με αυτόν η....κολόνια κρατάει 36 χρόνια! Αν μη τι άλλο, είμαι σταθερή στις σχέσεις μου!

Κι αφού φάγαμε, αλλάξαμε τον χρόνο, σπάσαμε με τον Γιώργο το ρόδι, σβήσαμε τα κεράκια στην τούρτα του και κόψαμε την βασιλόπιτα, ήρθε η ώρα για την ανταλλαγή των δώρων, που έφερε νέα γέλια καθώς τα δώρα φέτος είχαν επινοητικότητα και ήταν ...σκηνοθετημένα από τα παιδιά. Η κόρη μου έφτιαξε δύο πρωτότυπα σκαμπό για τον αδελφό και την νύφη της με παλιές εγκυκλοπαίδειες, ο κολλητός του γιου μου της πρόσφερε γονατιστός ένα δακτυλίδι που ήταν για τάμπλετ και ξεκαρδιστήκαμε όλοι.... Έχω και φωτογραφία!


Η μεγάλη έκπληξη όμως ήταν για τον Γιώργο! Τα παιδιά αλλά και οι φίλοι τους, του κάναμε δώρο  ένα όνειρο που είχε χρόνια... Ένα ενυδρείο με τα ψαράκια του. Φυσικά εκείνο το βράδυ, του δώσαμε μόνο τα....διακοσμητικά του ενυδρείου! Μόλις το εγκαταστήσουμε θα σας δείξω φωτογραφία.

Οι γιορτές πέρασαν, ο νέος χρόνος ήρθε κι εγώ που πάντα λίγο φοβάμαι κάθε τι καινούριο, μένω σ' εκείνη την όμορφη βραδιά και χαμογελώ ακόμα.
Σε όλους σας στέλνω τις ευχές μου για μια ακόμα φορά. Να είστε καλά, να χαμογελάτε όσο μπορείτε περισσότερο και ας είναι αυτή η χρονιά πραγματικά γεμάτη τύχη για όλους μας! Πρόσφατα μου είπαν το καλό:
 "Τύχη να έχουμε. Γιατί δεν φτάνει μόνο η υγεία. Όλοι όσοι ήταν στον Τιτανικό, υγιείς ήταν....τύχη δεν είχαν!"
Φιλιά πολλά, καλή χρονιά!!!!!!!!