Για άλλη μια χρονιά υποψηφία.....

Για άλλη μια χρονιά, τέταρτη ή πέμπτη συνεχόμενη (δεν θυμάμαι), βρίσκομαι ανάμεσα στις υποψήφιες για το βραβείο "Γυναίκα της χρονιάς" από το περιοδικό Life & style, στην κατηγορία Συγγραφέας.

Όπως πάντα (και αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια), έχω να ευχαριστήσω πρώτα απ' όλα τον εκδότη μου και μετά όλους εσάς γιατί εσείς, με την αγάπη σας με βάζετε σ' αυτή την λίστα και εσείς πάλι μου χαρίσατε το βραβείο το 2009....

Στο τεύχος Μαρτίου λοιπόν, θα βρείτε το έντυπο για να ψηφίσετε αν θέλετε και να μπείτε μ' αυτό τον τρόπο στην κλήρωση για δώρα αξίας 9.790 ευρώ. Σ' αυτή την κατηγορία εκτός από μένα υποψήφιες, καταξιωμένες και πολλές από αυτές αγαπημένες ομότεχνες:  Μάρω Βαμβουνάκη, Ντόρα Γιαννακοπούλου, Γιοβάννα, Ευαγγελία Ευσταθίου, Αναστασία Καλλιοντζή, Αλεξάνδρα Παπαδημητρίου, Βίκυ Στούφη, Σώτη Τριανταφύλλου, Κατερίνα Τσεμπερλίδου και Ελιάνα Χουρμουζιάδου. Το περιοδικό κοστίζει 3, 50 Ευρώ και στις σελίδες του θα βρείτε μια φωτογράφηση έκπληξη της Κατερίνας Ζαρίφη με μια συνέντευξή της εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και ακόμα ένα ειδικό αφιέρωμα Γάμος Βάφτιση.

Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα,  είναι χαρά και τιμή για μένα αυτή η υποψηφιότητα για άλλη μια χρονιά και την χαίρομαι σαν ένα ακόμα δώρο που πήρα από σας... Ευχαριστώ!

Εσείς το ζητήσατε....

Από τον προηγούμενο Γενάρη, παίρνω πολλά μηνύματα από αναγνώστες που αναζητούσαν και δεν έβρισκαν το "Δεν μπορεί, θα στρώσει" γιατί είχε εξαντληθεί, αφού είχε επιτελέσει πλήρως τον σκοπό για τον οποίο εκδόθηκε.

Για όσους δεν έμαθαν ή δεν θυμούνται, τον Νοέμβριο του 2010, κυκλοφόρησε αυτό το βιβλίο σε 20.000 αντίτυπα, και τόσο εγώ όσο και ο κ. Ψυχογιός, ο εκδότης μου, είχαμε συμφωνήσει να παραχωρήσουμε τα ποσοστά μας στο ΚΕΘΕΑ ΔΙΑΒΑΣΗ, πράγμα που έγινε. Τον Ιούλιο που μας πέρασε, 58.000 περίπου ευρώ, παραδόθηκαν στην Διάβαση για να συνεχίσει το σπουδαίο της έργο.

Στην συνέχεια όμως, υπήρξε όμως πολύς κόσμος που το αναζητούσε και ρωτούσαν εμένα αλλά τηλεφωνούσαν και στις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ για να μάθουν πού μπορούσαν αν το βρουν. Γι αυτό τον λόγο λοιπόν, από χθες το "Δεν μπορεί, θα στρώσει" βρίσκεται και πάλι στα βιβλιοπωλεία στην τιμή των 13,30 ευρώ, ενώ αν επιλέξετε την ηλεκτρονική του έκδοση, η τιμή του είναι 10,98 ευρώ.

Οι ιστορίες του βιβλίου είναι άλλοτε φωτισμένες με χιούμορ, άλλοτε όχι. Αγαπημένες μου το "Πάτερ ημών", γέλασα πολύ όταν το έγραφα, όπως και το "Μια καλή και μια ανάποδη" , ενώ το "Περιμένοντας", ίσως σας κάνει να σκεφτείτε αυτά που η καθημερινότητα μας κάνει να ξεχνάμε....

Εννοείται οτι τον Μάιο, κανονικά, όπως κάθε χρόνο θα κυκλοφορήσει το νέο μυθιστόρημα "Όσο αντέχει η ψυχή", αλλά λεπτομέρειες γι αυτό, προσεχώς.....

Άλλος ένας...

Λάτρευα τον τρόπο που έπαιζε, λάτρευα κάθε του γκριμάτσα (μούτες τις λένε στο θέατρο) και κάθε σεζόν έβλεπα οπωσδήποτε ότι είχε ανεβάσει. Χρόνια πριν, σε μια συνέντευξή του, είχε πει ότι ήθελε ν' ανεβάσει το "Θα σε κάνω βασίλισσα" του Σακελλάριου στο θέατρο και περίμενα να το κάνει, αλλά δεν έγινε ποτέ. Φέτος είχα την τιμή να σφίξω το χέρι του, όταν μας σύστησε κοινός γνωστός και του το θύμισα. Μου απάντησε οτι συνέχιζε να το θέλει, αλλά δεν έφτανε μόνο η δική του θέληση, ήταν και οικονομικοί οι λόγοι....

Πριν κάποια χρόνια είχε ανεβάσει το "Πυροτεχνήματα στο τσεπάκι μου" και είχε γραφτεί οτι το στριπτίζ που έκανε πάνω στην σκηνή, έπρεπε να διδάσκεται στις σχολές υποκριτικής....

Έφυγε σήμερα το πρωί, μόλις 70 χρονών, ήσυχα όπως έζησε, χωρίς ποτέ ν' απασχολήσει την δημοσιότητα με οτιδήποτε άλλο εκτός από την δουλειά του. Ξέρω πως κάποιοι δεν θα δυσκολευτούν να καπηλευτούν το γεγονός και να βγουν στα κανάλια, όπως γίνεται συνήθως, ήδη ξεκίνησαν από τις οκτώ το πρωί(!)......

Εγώ θα τον θυμάμαι πάντα στο "Παγωτό μες τον χειμώνα" (εκεί τον είδα για πρώτη φορά στο θέατρο με τον Πάνο Μιχαλόπουλο, την Μάρθα Καραγιάννη και την Λίλα Καφαντάρη την δεκαετία του 80) και από τότε δεν έχασα καμιά του παράσταση....

Το "Καλλιτεχνικό καφενείο" με τον Μίμη Πλέσσα και τον Κώστα Φέρρη, ήταν από τις αγαπημένες μου εκπομπές, όλο το καλλιτεχνικό στερέωμα παρήλασε από εκείνο το καφενείο που είχε ήθος, ψυχαγωγία και κουβαλούσε την γλύκα της εποχής που το γέννησε...

Τυχερός ο Παράδεισος, εμπλουτίζει μ' ένα ακόμα ταλέντο τον θίασό του. Εμείς εδώ απλώς μετράμε απώλειες....

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

Γεννήθηκε το 1942 στη Θεσσαλονίκη. Ήταν το μοναδικό αγόρι της οικογένειάς του και μεγαλύτερος από τις δύο αδελφές του. Ο πατέρας του ήταν καταστηματάρχης και εξασφάλιζε μία άνετη ζωή στην οικογένειά του.

Φοίτησε στο κολέγιο της Θεσσαλονίκης. Εκεί οι καθηγητές του τον παρότρυναν να ασχοληθεί με την υποκριτική, συμμετέχοντας αρχικά στη θεατρική ομάδα του σχολείου. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του πέρασε στην Αγγλική Φιλολογία, την οποία όμως εγκατέλειψε για να κατεβεί στην Αθήνα και να ασχοληθεί επαγγελματικά πλέον με την ηθοποιία.

Μετά από μία αποτυχημένη προσπάθεια να εισαχθεί στο Θέατρο Τέχνης, σπούδασε τελικά στη σχολή υποκριτικής του Πέλου Κατσέλη.

Πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο ήταν το 1965 στη Νέα Ιωνία. Δύο χρόνια αργότερα ο Κάρολος Κουν τον καλεί στο Θέατρο Τέχνης. Στις αρχές της δεκαετίας του 70 ξεκινά να ασχολείται με την επιθεώρηση και στα μέσα της με την πρόζα.

Η δεκαετία του 70 ήταν η περίοδος που πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο. Η πρώτη ταινία που συμμετείχε ήταν Η θεία μου η χίπισσα του Αλέκου Σακελλάριου.

ΤΑΙΝΙΕΣ:

• Ψυχή και σάρκα (1974) [Οικογενειακός φίλος ζεύγους Ράλλη)
• Ο κύριος σταθμάρχης (1972) [Στάθης Παπούλιας]
• Ο μάγκας με το τρίκυκλο (1972) [Τώνης]
• Η Ρένα είναι «οφ-σάιντ» (1972) [μάνατζερ Χούλιο]
• Ο κατεργάρης (1971) [Μιχάλης Ψαρέλλης]
• Ζητείται επειγόντως γαμπρός (1971) [πλανόδιος μουσικός]
• Η θεία μου η χίπισσα (1970) [Τζόνι]

Αλλαγές και σκόρπιες σκέψεις....

Είναι τόσα που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό δίπλα μας, μέσα μας, γύρω μας που θα μπορούσα κάθε μέρα να γράφω κατεβατά, αλλά δεν είμαι σίγουρη οτι θα κρατούσα την ψυχραιμία μου και κυρίως την.... γλώσσα μου και η Λένα νευριασμένη δεν είναι για να την γνωρίζει κανείς!

Επέλεξα την σιωπή, όσο κι αν μου έλειψε αυτή εδώ η γωνιά που τόσο μου θυμίζει το ημερολόγιο που κρατούσα στην εφηβεία μου και γέμιζα τις σελίδες του με την οργή, την θλίψη και τα δάκρυα....

Όπως όλοι, άκουγα ειδήσεις, διάβαζα και ξεσπούσα αλλού τα νεύρα μου και την πίκρα μου για όσα συμβαίνουν. Η αίσθηση οτι είμαστε θεατές σε μια παράσταση που δεν επιλέξαμε, που δεν θέλαμε, που δεν φανταστήκαμε, μαζί με την επίγνωση των λαθών μας (γιατί υπήρξαν πολλά), μ' έκανε να νιώθω ανίσχυρη λύσσα κι όταν είμαι έτσι, επιλέγω την σιωπή...

Συμβαίνουν επίσης πολλά γύρω μου τον τελευταίο καιρό, στο φιλικό μου περιβάλλον και ελάχιστα είναι ευχάριστα. Είναι όλα πολύ σοβαρά και επειδή έχουν να κάνουν με θέματα υγείας είναι  αξεπέραστα και εξαιρετικά επώδυνα....

Με βοήθησε και με βοηθάει πολύ η ηρωίδα μου... Η Ντάτα μου... Παράξενο όνομα θα μου πείτε.... Ακόμα πιο αλλόκοτη η ζωή της και χάθηκα στα μονοπάτια της χωρίς να υπάρχουν περιθώρια για καμιά άλλη σκέψη... ευτυχώς...

Θέλω λοιπόν να σας ζητήσω συγνώμη αν χάθηκα, αν δεν είμαι τόσο τυπική στις απαντήσεις μου αλλά και στις αναρτήσεις μου όπως παλιά... Ψάχνω τις ισορροπίες μου και επειδή αυτό κάνω μια ζωή όταν γύρω μου όλα στενεύουν επικίνδυνα, μπορώ να σας βεβαιώσω οτι πολύ σύντομα θα...αναλάβω και πάλι!

Έκανα την αρχή σήμερα αλλάζοντας το ιστολόγιό μου. Το....έβαψα, το ανακαίνισα για να είναι έτοιμο να δεχτεί την Ηρώ μου... το νέο βιβλίο που θα κυκλοφορήσει στις 10 Μαΐου με τίτλο: Όσο αντέχει η ψυχή....

Παράλληλα συνεχίζω το βιβλίο που γράφω τώρα και το μόνο που μπορώ να σας πω είναι οτι μ' έχει συνεπάρει τόσο που μέσα μου διέγραψε όλα όσα προηγήθηκαν.... Θα τα πούμε εν καιρώ όμως.....

Προς το παρόν είμαι εδώ, μπροστά στον υπολογιστή μου, δουλεύω ασταμάτητα και σε λίγο θα σας έχω και νέα για το βιβλίο του Μαΐου..... Ξέρω οτι είστε δίπλα μου και σας ευχαριστώ γι αυτό.....

Νάξος και ΣΥΝ ΑΞΙΑ!

Γύρισα χθες και θέλω τόσα να μοιραστώ μαζί σας! Καλεσμένη της λέσχης Ανάγνωσης ΣΥΝ ΑΞΙΑ πήγα και βρέθηκα να είμαι ανάμεσα σε φίλους που είχα χρόνια να δω ή έτσι τουλάχιστον ένιωσα! Με το που πάτησα το πόδι μου στο πανέμορφο νησί, με περίμεναν εκεί η Γιάννα Λιζάρδου και ο Γιώργος Γκουντής. Μ' ένα χαμόγελο, με μια αμεσότητα και μια διάθεση που σε κάνουν να ξεχνάς οτι μόλις τους γνώρισες....
Το ξενοδοχείο ΓΡΟΤΤΑ όπου καταλύσαμε είχε θέα στην θάλασσα.... Δεν έχω καλύτερο....

Η βόλτα στην πόλη λίγο αργότερα, ανέδειξε ένα νησί γραφικό, πανέμορφο αλλά και εξαιρετικά νοικοκυρεμένο, με αυλές που έλαμπαν από καθαριότητα, με το λευκό να σου ξεκουράζει το μάτι.

Καφές στην παραλία (αλίμονο, χωρίς καφέ εγώ;) και μικρά ψώνια για το σπίτι. Γλυκά κουταλιού, και ποτά του συνεταιρισμού.... ήθελα και γραβιέρα να πάρω, αλλά σκέφτηκα το αεροπλάνο να μυρίζει τυρί και μου κόπηκε η διάθεση!

Έκαστος στο είδος του και ο Γιώργος ν' αναζητεί ταβερνάκι για φαγητό. Αν βρεθείτε στην Νάξο που απ' ότι έμαθα έχει λογικές τιμές στα καταλύμματα (πλην του Αυγούστου φυσικά) στην Χώρα υπάρχει το ταβερνάκι της Μάρως.... το ξέρουν όλοι νομίζω οι ντόπιοι και έχουν κάθε δίκιο! Πεντανόστιμο το φαγητο, εξαιρετικό το κρασάκι τους, με το γέλιο τα παιδιά εκεί, η καλύτερη επιλογή!

Και φτάνουμε στο δια ταύτα!

Το απόγευμα η Γιάννα μας συνόδεψε σ' έναν υπέροχο χώρο το Oceanmojo στην Παραλία Χώρας, όπου με περίμεναν τα μέλη της ΣΥΝ ΑΞΙΑΣ για να μιλήσουμε..... Ενθουσιώδεις, γεμάτοι απορίες και διάθεση για συζήτηση, κι αν ο Γιώργος Γκουντής δεν ανησυχούσε για τον κόσμο που ερχόταν και περίμενε ν' αρχίσει η παρουσίαση, ακόμα θα μιλούσαμε!
Αναγκαστικά κάναμε διάλειμμα....

Η παρουσίαση ήταν εκπληκτική, δεν έχω λόγια να πω ευχαριστώ, στην φιλόλογο Κυριακή Κουφοπούλου, στην Κοινωνική Λειτουργό Γιάννα Λιζάρδου και στην ηθοποιό Αντωνία Τούπη που είχαν κάνει μια θεσπέσια δουλειά και ήταν φανερό οτι είχαν περάσει ώρες για να επιλέξουν κείμενα τόσο σύντομα, τόσο δεμένα με τα όσα ειπώθηκαν, που σπάνια το συναντώ αυτό!
Ο χώρος γέμισε, ο κόσμος ερχόταν συνεχώς, είχε διάθεση να ρωτήσει, να συζητήσει, να επικοινωνήσει! Ήταν από τις πιο ζεστές βραδιές που έχω ζήσει, ήταν μια πραγματική εμπειρία!

Σαφώς και αμέσως μετά υπέγραψα τα βιβλία που είχαν φέρει οι αναγνώστες και ήταν ευκαιρία για μερικά ακόμα λόγια, για φωτογραφίες για αγκαλιές και φωτογραφίες!

(Σας το έχω πει οτι λατρεύω τις παρουσιάσεις; Δεν έχω καλύτερο από την αγάπη σας! )



Στο τέλος της βραδιάς και η αναμνηστική φωτογραφία φυσικά με τους...πρωτεργάτες  της εκδήλωσης! Από αριστερά λοιπόν, ο Μάριος Ασημακόπουλος, που με το Παλαιό Βιβλιοπωλείο του, πλαισίωσε και στήριξε την βραδιά, ενώ είχα την χαρά ν' ανταλλάξω μαζί του πολλές απόψεις για βιβλία! Είναι ένας βιβλιοπώλης με άποψη, θέσεις και αγάπη για το βιβλίο, πρόθυμος, για να μην πω διψασμένος, να μιλήσει γι αυτό και οι αναγώστες δεν τον αλλάζουν!
Στην συνέχεια η Γιάννα Λιζάρδου, αυτό το απίθανο κορίτσι, το τόσο ζωντανό, γεμάτο ενέργεια και κέφι! Χίλια ευχαριστώ Γιάννα μου για όλα!
Αμέσως μετά από μένα, ο ένας και μοναδικός Γιώργος Γκουντής που αξίζει να σας πω, οτι κάποτε δίδασκε στο Λύκειο Καπανδριτίου την κόρη μου, αλλά δεν είχαμε γνωριστεί και έπρεπε να πω στην Νάξο για να συναντηθούμε! Γιώργο, δεν έχω λόγια για όσα έκανες για μας ελπίζω να συναντηθούμε ξανά!
Η βραδιά τέλειωσε σ' ένα όμορφο ταβερνάκι με κρασάκι και συζήτηση.... Καταφέραμε να χωριστούμε στις 2 το πρωί!!!!!
Είμαι γεμάτη, νιώθω πολύ όμορφα, ήταν ένα ταξίδι που θα μείνει μέσα μου για πάντα, όπως και οι άνθρωποι που γνώρισα στην πανέμορφη Νάξο....
Ευχαριστώ!

2012!!!!!!!!!!!!!!

Ήρθαν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά...

Πέρασαν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά....

Όπως κάθε χρόνο, οι μέρες κύλησαν σαν νερό και μετράμε ήδη τις πρώτες μέρες ενός καινούριου χρόνου που όμως θα έχει πολλά από τα...βάσανα του προηγούμενου....

Άγραφες οι σελίδες του νέου τεφτεριού, μπροστά μας το άγνωστο και όπλο μας η ελπίδα για να τις γεμίσουμε τουλάχιστον με αισιοδοξία.

Φέτος η Πρωτοχρονιά με βρήκε απόλυτα ευτυχισμένη και απόλυτα...εξουθενωμένη!

Ευτυχισμένη γιατί για μια ακόμα φορά, Ο Θεός ευλόγησε το σπίτι μας και το τραπέζι μας να είναι γεμάτο από αγαπημένους, αλλά και από νέα παιδιά.

Ευλογία είναι να στρέφεις το βλέμμα και να βλέπεις τα παιδιά σου, τους φίλους τους που ήρθαν και πέρασαν μαζί  μας εκείνη την βραδιά όχι γιατί έτσι έπρεπε, αλλά γιατί έτσι ήθελαν. Γιατί το επέλεξαν....

Στρώσαμε με την κόρη μου το τραπέζι από νωρίς, βοηθός εγώ, όπως συνήθως τα τελευταία χρόνια που η διακόσμηση είναι δική της δουλειά, ανάψαμε τα φώτα, το σπίτι άρχισε να γεμίζει με γέλια και φωνές. (Γιατί πάντα τέτοιες ώρες τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα από την ευτυχία που δεν χωράει μέσα μου;)

Χαλάλι η κούραση, το φαγητό είχε επιτυχία, κι αν εμείς οι ...μεγάλοι δοκιμάζαμε απλώς για ευνόητους λόγους, τα παιδιά τίμησαν γενναία όλα όσα βγήκαν στο τραπέζι!

Η έκπληξη ήρθε όταν την θέση τους πήραν τα γλυκά εν αναμονή της αλλαγής του χρόνου.

Ήταν η δεύτερη  χρονιά μετά από 28 χρόνια, που την τούρτα για τα γενέθλια του άντρα μου δεν την έκανα εγώ. Πέρσι ανέλαβε η κόρη μας, φέτος η νύφη μας.... Τι σας είπα; Ευλογία τα νέα παιδιά!

Ήξερε την λατρεία του πεθερού της για λευκή σοκολάτα και ιδού το απότέλεσμα!

Το ερωτηματικό είναι γιατί μετά από μια ορισμένη ηλικία καλό είναι να μην τα λέμε τα χρόνια!

(Η αλήθεια είναι οτι μέσα στον ορυμαγδό, χάσαμε τα 55 κεράκια που έπρεπε να βάλουμε!)

Και ήρθε ο νέος χρόνος... Φιλιά αγκαλιές, ευχές και το ρόδι που έσπασε ο άντρας μου, σκόρπισε τα κατακόκκινα σποράκια του παντού! 

(Και όπως πέρσι έτσι και φέτος, είχα την συμπεθέρα μου να ανησυχεί για τον λεκέ στο μάρμαρο! Χλωρίνη η μαγική!)

Ήρθε η σειρά για τα δώρα που φέτος δόθηκαν μέσα από ένα όμορφο και διασκεδαστικό παιχνίδι, έμπνευση του συμπέθερου. Γέλια και  φωνές στο καθιστικό και χαρτιά, κορδέλες , μπροστά στο τζάκι και ξανά φιλιά και ευχές....

Όμορφα μπήκε η νέα χρονιά και ευχή όλων εκείνο το βράδυ να ειναι τόσο όμορφες και οι 365 μέρες του....

Κράτησα για το τέλος, ένα δώρο αναπάντεχο που έκανε τον άντρα μου να πει: "Για πρώτη φορά με ξεπέρασαν!"

Ήρθε από την Αλεξανδρούπολη. Η Φωτεινή Σκαρλακίδου, που τον Μάιο γνωριστήκαμε όταν φιλοξένησε εμένα και την Καίτη Οικονόμου στο βιβλιοπωλείο της σε μια από τις πιο όμορφες παρουσιάσεις που έχω κάνει, μου το έστειλε...

Αυτό που δεν ήξερε, είναι οτι λατρεύω αυτές τις πανέμορφες γυάλες με το χιόνι, έχω ολόκληρη συλλογή και ακόμα μαζεύω.... Το συγκεκριμένο είχε δύο όψεις.  

Από δω το αγαπημένο βιβλίο της Φωτεινής.

Και από την άλλη πλευρά το τελευταίο μου.....

Με μια τελευταία φωτογραφία κλείνω την σημερινή ανάρτηση. Τα παιδιά μας..... Γύρω από τον πατέρα τους πριν σβήσει τα κεριά της τούρτας του. Η εικόνα τους μέσα στην καρδιά μου.

Η κόρη μας, η νύφη μας, ο γιός μου και η βαφτιστήρα μας.  Η λάμψη από τα νιάτα τους, έκανε την βραδιά μας ακόμα πιο αστραφτερή. Τα γέλια τους γέμισαν την ψυχή μας.

Ας έχει την υγεία τους η νέα χρονιά, την ορμή, την δύναμη και το κουράγιο τους. Ας είναι γεμάτη από την ομορφιά τους....

Ζητείται Αι Βασίλης, επειγόντως!

Σε απόσταση αναπνοής και αυτές οι γιορτές. Δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου, αλλά μου μοιάζουν αλλόκοτες... Για πρώτη φορά στην ζωή μου χάνω τις μέρες, αποσυντονίστηκα...

Μα τι περιμένεις, θα μου πείτε; Όλα γύρω μας αλλόκοτα, οι γιορτές θα έμεναν ίδιες; Η ατμόσφαιρα στα περισσότερα σπίτια λίγο έως πολύ.... βαριά.

Τηλεόραση δεν είναι ν' ανοίξεις πια και ειδικά δελτία ειδήσεων, εκτός κι αν έχεις αδειάσει πρωτίστως το κουτί με τα ηρεμιστικά....

Μέχρι και τα παιδιά μιλούν για την κρίση και μοιάζει τόσο αταίριαστη μια τέτοια λέξη στα χείλη τους.....

Στόλισα και φέτος φυσικά.Για πρώτη φορά, το έκανα για να πιστέψω κι εγώ, οτι ήρθαν οι γιορτές..... Δεν τολμάω πια να ρωτήσω άνθρωπο "τι κάνεις", ένα καλό δεν ακούω. Γκρίνια και κατήφεια παντού... Προβλήματα δυσεπίλυτα, άγχος καθημερινό και απογοητεύση.

Ως πότε; Και τι κάνουμε δηλαδή; Τα κεφάλια κάτω;  Ομολογώ οτι με πήρε λίγο από κάτω όπως λέμε, αλλά ως συνήθως ο....προσωπικός μηχανισμός άμυνας, μπήκε σε λειτουργία εγκαίρως! Ποτέ κάτω το κεφάλι! είναι ο καλύτερος τρόπος για να τραβήξεις πάνω σου και άλλο κακό! Εντάξει όλα γύρω μας δύσκολα. Εντάξει, κανένα φως στο τούνελ, σκοτάδι γύρω μας. Ε, καμιά φορά και στο σκοτάδι βρίσκεις τον δρόμο σου!

Χριστός γεννάται σε λίγες μέρες και η θρησκεία μας πιστεύει στα θαύματα! Κι αν έμαθα κάτι στα δύσκολα, είναι ψηλά το κεφάλι και.... πάνω στο κακό! Αντίσταση!

Ας βρούμε τρόπους με λίγα έως και ελάχιστα να περάσουμε καλά, να δώσουμε μια ανάσα στο μυαλό και στην ψυχή μας. Ας εστιάσουμε στα όσα καλά μας συμβαίνουν, ας βρούμε την δύναμη να πάρουμε χαρά από όσα μέχρι σήμερα απλώς θεωρούσαμε δεδομένα!

Όσους Αι Βασίληδες είχα, τους έβαλα σε περίοπτη θέση και δεν με νοιάζει αν όλα αυτά κάποιοι τα λένε κιτς, ξενόφερτα και οτι άλλο! Εμένα μου φτιάχνουν το κέφι, με κάνουν να χαμογελώ, να θυμάμαι οτι οι γιορτές δεν είναι μόνο για τα παιδιά, αλλά και για το παιδί που κρύβουμε μέσα μας. Ειδικά φέτος, ίσως είναι πιο απαραίτητο για μας να νιώσουμε λίγη χαρά και να την μεταφέρουμε γύρω μας.

Είναι ίσως η στιγμή, να θυμηθούμε όλοι πώς ήταν παλιά, πολύ παλιά. Να μαζέψουμε την οικογένεια, να καλέσουμε κάποιον που ξέρουμε οτι δυσκολεύεται, να βοηθήσουμε κάποιον που δεν έχει. Είναι οι καιροί ν΄αποδείξουμε οτι μπορεί να παρασυρθήκαμε λίγο, αλλά δεν ξεχάσαμε οτι είμαστε άνθρωποι και ξέρουμε να το δείχνουμε.

Ζητείται λοιπόν Αι Βασίλης επειγόντως! Κι αν το σακούλι του φέτος δεν έχει όσα καταναλωτικα αγαθά  είχαμε τόσα χρόνια συνηθίσει, δεν πειράζει. Έχει η καρδιά μας απόθεμα, φτάνει να το....ξεσκονίσουμε!

Ζητείται Αι Βασίλης επειγόντως να μας θυμίσει το αληθινό πνεύμα των εορτών, την αγάπη, την σκέψη για τον συνάνθρωπο, την ελπίδα που για κανένα λόγο δεν πρέπει να ξεχνάμε.

Αν ξέρετε κάποια οικογένεια που  όλα τα μέλη της έχασαν  την δουλειά τους, μην διστάσετε να γεμίσετε δύο τσάντες του σούπερ μάρκετ  με τα απαραίτητα και να την αφήσετε στο κατώφλι τους κι ας μην μάθουν ποτέ ποιος το έκανε για να μην αισθανθούν άσχημα. 

Είναι ο καιρός που καλούμεστε όλοι ν' αποδείξουμε οτι κάθε δυσκολία μας λυγίζει, δεν μας τσακίζει....

Ζητείται Αι Βασίλης, για να μας βοηθήσει ν' ανακαλύψουμε τις τεράστιες δυνάμεις που κρύβουμε μέσα μας και να τις αξιοποιήσουμε. Και είναι μονόδρομος αν το καλοσκεφτείτε.... Εκεί που φτάσαμε, εκεί που μας έφτασαν μάλλον, τι άλλο μπορούμε να κάνουμε εκτός από το να παλέψουμε με νύχια και με δόντια σαν καλοί καπετάνιοι σε μια τεράστια φουρτούνα.....

Ήρθαν οι γιορτές... Μαζί και οι ευχές...

Ας είναι λοιπόν αυτή η νέα χρονιά, λιγότερο δύσκολη και περισσότερο αισιόδοξη.

Το αστέρι της Βηθλεέμ, ας φωτίσει κεφάλια, ας ζεστάνει καρδιές, ας κάνει το θαύμα...

Ο μικρός Χριστός που γεννιέται, ας φέρει μαζί και την Ανάσταση....

Οι βοηθοί του Αι Βασίλη ας φροντίσουν να γεμίσουν το έλκυθρό του με όσα πραγματικά έχουμε ανάγκη: Αιτίες για χαμόγελο, ελπίδα, χαρά, δύναμη ψυχής, ανθρωπιά, φροντίδα για τον λιγότερο τυχερό συνάνθρωπο....

Είναι τόσα, που τι να πρωτοπώ....

Μένω στα πιο τυπικά ίσως.......

Καλές γιορτές! 

Όμορφα να περάσετε με τους αγαπημένους σας!

Ευτυχισμένη η νέα χρονιά!