2012!!!!!!!!!!!!!!

Ήρθαν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά...

Πέρασαν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά....

Όπως κάθε χρόνο, οι μέρες κύλησαν σαν νερό και μετράμε ήδη τις πρώτες μέρες ενός καινούριου χρόνου που όμως θα έχει πολλά από τα...βάσανα του προηγούμενου....

Άγραφες οι σελίδες του νέου τεφτεριού, μπροστά μας το άγνωστο και όπλο μας η ελπίδα για να τις γεμίσουμε τουλάχιστον με αισιοδοξία.

Φέτος η Πρωτοχρονιά με βρήκε απόλυτα ευτυχισμένη και απόλυτα...εξουθενωμένη!

Ευτυχισμένη γιατί για μια ακόμα φορά, Ο Θεός ευλόγησε το σπίτι μας και το τραπέζι μας να είναι γεμάτο από αγαπημένους, αλλά και από νέα παιδιά.

Ευλογία είναι να στρέφεις το βλέμμα και να βλέπεις τα παιδιά σου, τους φίλους τους που ήρθαν και πέρασαν μαζί  μας εκείνη την βραδιά όχι γιατί έτσι έπρεπε, αλλά γιατί έτσι ήθελαν. Γιατί το επέλεξαν....

Στρώσαμε με την κόρη μου το τραπέζι από νωρίς, βοηθός εγώ, όπως συνήθως τα τελευταία χρόνια που η διακόσμηση είναι δική της δουλειά, ανάψαμε τα φώτα, το σπίτι άρχισε να γεμίζει με γέλια και φωνές. (Γιατί πάντα τέτοιες ώρες τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα από την ευτυχία που δεν χωράει μέσα μου;)

Χαλάλι η κούραση, το φαγητό είχε επιτυχία, κι αν εμείς οι ...μεγάλοι δοκιμάζαμε απλώς για ευνόητους λόγους, τα παιδιά τίμησαν γενναία όλα όσα βγήκαν στο τραπέζι!

Η έκπληξη ήρθε όταν την θέση τους πήραν τα γλυκά εν αναμονή της αλλαγής του χρόνου.

Ήταν η δεύτερη  χρονιά μετά από 28 χρόνια, που την τούρτα για τα γενέθλια του άντρα μου δεν την έκανα εγώ. Πέρσι ανέλαβε η κόρη μας, φέτος η νύφη μας.... Τι σας είπα; Ευλογία τα νέα παιδιά!

Ήξερε την λατρεία του πεθερού της για λευκή σοκολάτα και ιδού το απότέλεσμα!

Το ερωτηματικό είναι γιατί μετά από μια ορισμένη ηλικία καλό είναι να μην τα λέμε τα χρόνια!

(Η αλήθεια είναι οτι μέσα στον ορυμαγδό, χάσαμε τα 55 κεράκια που έπρεπε να βάλουμε!)

Και ήρθε ο νέος χρόνος... Φιλιά αγκαλιές, ευχές και το ρόδι που έσπασε ο άντρας μου, σκόρπισε τα κατακόκκινα σποράκια του παντού! 

(Και όπως πέρσι έτσι και φέτος, είχα την συμπεθέρα μου να ανησυχεί για τον λεκέ στο μάρμαρο! Χλωρίνη η μαγική!)

Ήρθε η σειρά για τα δώρα που φέτος δόθηκαν μέσα από ένα όμορφο και διασκεδαστικό παιχνίδι, έμπνευση του συμπέθερου. Γέλια και  φωνές στο καθιστικό και χαρτιά, κορδέλες , μπροστά στο τζάκι και ξανά φιλιά και ευχές....

Όμορφα μπήκε η νέα χρονιά και ευχή όλων εκείνο το βράδυ να ειναι τόσο όμορφες και οι 365 μέρες του....

Κράτησα για το τέλος, ένα δώρο αναπάντεχο που έκανε τον άντρα μου να πει: "Για πρώτη φορά με ξεπέρασαν!"

Ήρθε από την Αλεξανδρούπολη. Η Φωτεινή Σκαρλακίδου, που τον Μάιο γνωριστήκαμε όταν φιλοξένησε εμένα και την Καίτη Οικονόμου στο βιβλιοπωλείο της σε μια από τις πιο όμορφες παρουσιάσεις που έχω κάνει, μου το έστειλε...

Αυτό που δεν ήξερε, είναι οτι λατρεύω αυτές τις πανέμορφες γυάλες με το χιόνι, έχω ολόκληρη συλλογή και ακόμα μαζεύω.... Το συγκεκριμένο είχε δύο όψεις.  

Από δω το αγαπημένο βιβλίο της Φωτεινής.

Και από την άλλη πλευρά το τελευταίο μου.....

Με μια τελευταία φωτογραφία κλείνω την σημερινή ανάρτηση. Τα παιδιά μας..... Γύρω από τον πατέρα τους πριν σβήσει τα κεριά της τούρτας του. Η εικόνα τους μέσα στην καρδιά μου.

Η κόρη μας, η νύφη μας, ο γιός μου και η βαφτιστήρα μας.  Η λάμψη από τα νιάτα τους, έκανε την βραδιά μας ακόμα πιο αστραφτερή. Τα γέλια τους γέμισαν την ψυχή μας.

Ας έχει την υγεία τους η νέα χρονιά, την ορμή, την δύναμη και το κουράγιο τους. Ας είναι γεμάτη από την ομορφιά τους....

Ζητείται Αι Βασίλης, επειγόντως!

Σε απόσταση αναπνοής και αυτές οι γιορτές. Δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου, αλλά μου μοιάζουν αλλόκοτες... Για πρώτη φορά στην ζωή μου χάνω τις μέρες, αποσυντονίστηκα...

Μα τι περιμένεις, θα μου πείτε; Όλα γύρω μας αλλόκοτα, οι γιορτές θα έμεναν ίδιες; Η ατμόσφαιρα στα περισσότερα σπίτια λίγο έως πολύ.... βαριά.

Τηλεόραση δεν είναι ν' ανοίξεις πια και ειδικά δελτία ειδήσεων, εκτός κι αν έχεις αδειάσει πρωτίστως το κουτί με τα ηρεμιστικά....

Μέχρι και τα παιδιά μιλούν για την κρίση και μοιάζει τόσο αταίριαστη μια τέτοια λέξη στα χείλη τους.....

Στόλισα και φέτος φυσικά.Για πρώτη φορά, το έκανα για να πιστέψω κι εγώ, οτι ήρθαν οι γιορτές..... Δεν τολμάω πια να ρωτήσω άνθρωπο "τι κάνεις", ένα καλό δεν ακούω. Γκρίνια και κατήφεια παντού... Προβλήματα δυσεπίλυτα, άγχος καθημερινό και απογοητεύση.

Ως πότε; Και τι κάνουμε δηλαδή; Τα κεφάλια κάτω;  Ομολογώ οτι με πήρε λίγο από κάτω όπως λέμε, αλλά ως συνήθως ο....προσωπικός μηχανισμός άμυνας, μπήκε σε λειτουργία εγκαίρως! Ποτέ κάτω το κεφάλι! είναι ο καλύτερος τρόπος για να τραβήξεις πάνω σου και άλλο κακό! Εντάξει όλα γύρω μας δύσκολα. Εντάξει, κανένα φως στο τούνελ, σκοτάδι γύρω μας. Ε, καμιά φορά και στο σκοτάδι βρίσκεις τον δρόμο σου!

Χριστός γεννάται σε λίγες μέρες και η θρησκεία μας πιστεύει στα θαύματα! Κι αν έμαθα κάτι στα δύσκολα, είναι ψηλά το κεφάλι και.... πάνω στο κακό! Αντίσταση!

Ας βρούμε τρόπους με λίγα έως και ελάχιστα να περάσουμε καλά, να δώσουμε μια ανάσα στο μυαλό και στην ψυχή μας. Ας εστιάσουμε στα όσα καλά μας συμβαίνουν, ας βρούμε την δύναμη να πάρουμε χαρά από όσα μέχρι σήμερα απλώς θεωρούσαμε δεδομένα!

Όσους Αι Βασίληδες είχα, τους έβαλα σε περίοπτη θέση και δεν με νοιάζει αν όλα αυτά κάποιοι τα λένε κιτς, ξενόφερτα και οτι άλλο! Εμένα μου φτιάχνουν το κέφι, με κάνουν να χαμογελώ, να θυμάμαι οτι οι γιορτές δεν είναι μόνο για τα παιδιά, αλλά και για το παιδί που κρύβουμε μέσα μας. Ειδικά φέτος, ίσως είναι πιο απαραίτητο για μας να νιώσουμε λίγη χαρά και να την μεταφέρουμε γύρω μας.

Είναι ίσως η στιγμή, να θυμηθούμε όλοι πώς ήταν παλιά, πολύ παλιά. Να μαζέψουμε την οικογένεια, να καλέσουμε κάποιον που ξέρουμε οτι δυσκολεύεται, να βοηθήσουμε κάποιον που δεν έχει. Είναι οι καιροί ν΄αποδείξουμε οτι μπορεί να παρασυρθήκαμε λίγο, αλλά δεν ξεχάσαμε οτι είμαστε άνθρωποι και ξέρουμε να το δείχνουμε.

Ζητείται λοιπόν Αι Βασίλης επειγόντως! Κι αν το σακούλι του φέτος δεν έχει όσα καταναλωτικα αγαθά  είχαμε τόσα χρόνια συνηθίσει, δεν πειράζει. Έχει η καρδιά μας απόθεμα, φτάνει να το....ξεσκονίσουμε!

Ζητείται Αι Βασίλης επειγόντως να μας θυμίσει το αληθινό πνεύμα των εορτών, την αγάπη, την σκέψη για τον συνάνθρωπο, την ελπίδα που για κανένα λόγο δεν πρέπει να ξεχνάμε.

Αν ξέρετε κάποια οικογένεια που  όλα τα μέλη της έχασαν  την δουλειά τους, μην διστάσετε να γεμίσετε δύο τσάντες του σούπερ μάρκετ  με τα απαραίτητα και να την αφήσετε στο κατώφλι τους κι ας μην μάθουν ποτέ ποιος το έκανε για να μην αισθανθούν άσχημα. 

Είναι ο καιρός που καλούμεστε όλοι ν' αποδείξουμε οτι κάθε δυσκολία μας λυγίζει, δεν μας τσακίζει....

Ζητείται Αι Βασίλης, για να μας βοηθήσει ν' ανακαλύψουμε τις τεράστιες δυνάμεις που κρύβουμε μέσα μας και να τις αξιοποιήσουμε. Και είναι μονόδρομος αν το καλοσκεφτείτε.... Εκεί που φτάσαμε, εκεί που μας έφτασαν μάλλον, τι άλλο μπορούμε να κάνουμε εκτός από το να παλέψουμε με νύχια και με δόντια σαν καλοί καπετάνιοι σε μια τεράστια φουρτούνα.....

Ήρθαν οι γιορτές... Μαζί και οι ευχές...

Ας είναι λοιπόν αυτή η νέα χρονιά, λιγότερο δύσκολη και περισσότερο αισιόδοξη.

Το αστέρι της Βηθλεέμ, ας φωτίσει κεφάλια, ας ζεστάνει καρδιές, ας κάνει το θαύμα...

Ο μικρός Χριστός που γεννιέται, ας φέρει μαζί και την Ανάσταση....

Οι βοηθοί του Αι Βασίλη ας φροντίσουν να γεμίσουν το έλκυθρό του με όσα πραγματικά έχουμε ανάγκη: Αιτίες για χαμόγελο, ελπίδα, χαρά, δύναμη ψυχής, ανθρωπιά, φροντίδα για τον λιγότερο τυχερό συνάνθρωπο....

Είναι τόσα, που τι να πρωτοπώ....

Μένω στα πιο τυπικά ίσως.......

Καλές γιορτές! 

Όμορφα να περάσετε με τους αγαπημένους σας!

Ευτυχισμένη η νέα χρονιά!

Πάλι από την αρχή....

Βροχές ήρθαν και πέρασαν, συννεφιές σκοτείνιασαν το τοπίο, βόρειοι άνεμοι, έκαναν τα φύλλα να βγάζουν τους γνώριμους ήχους και εγώ παρέμενα σταθερή στην αποχή μου. Έλεγα δεν ήμουν έτοιμη... Έλεγα πως θέλω κι άλλο χρόνο, πως το θέμα δεν ήταν ακόμα ώριμο μέσα μου.... 

Αποφάσισα να ασχοληθώ με το ήδη έτοιμο βιβλίο μου, αυτό που θα φτάσει στα χέρια σας τον Μάιο και να το ξαναδιαβάσω, είχα κάτι διαφωνίες με την Αγγέλα Σωτηρίου του εκδοτικού, προσπαθούσα να το δω από την δική της πλευρά, ένα αλαλούμ μές το κεφάλι μου....

Είναι περίεργες τελικά οι διεργασίες του μυαλού γενικά, του δικού μου ειδικότερα! Από το πουθενά, βρέθηκε το σωστό τέλος για το βιβλίο του Μαίου και σηματοδότησε την αρχή για το επόμενο! Πήγε στην άκρη αυτό που Θα έγραφα (αλλά θα το γράψω του χρόνου!) και το κεφάλι μου πλημμύρισε από άλλες εικόνες φερμένες από εποχές μακρινές.... Η Αλεξάνδρα μου γεννήθηκε και απαίτησε τον χώρο της, τρύπωσε μέσα μου και άκουγα την φωνή της, έβλεπα την μορφή της, διάβαζα την μαύρη ψυχή της....

Και τώρα τα γνωστά, που οι μόνιμοι επισκέπτες τα ξέρουν και από το παρελθόν:

•  Υπομονή με τις απαντήσεις στα mail! Θ΄απαντώ, αλλά θ' αργώ!
• Οι επισκέψεις στους φίλους της blogoσφαιρας περιορισμένες !
• Περιορισμένες και οι δικές μου αναρτήσεις επίσης....
• Στο fb, τα απολύτως απαραίτητα και αυτά όχι κάθε μέρα! (αν μπορείτε μην με προσθέτετε σε ομάδες, συζητήσεις κ.λπ. που δεν έχω χρόνο να δω!)
• Μην μου στέλνετε κείμενα, ποιήματα και άλλα για να τα διαβάζω, δεν έχω χρόνο και χώρο (στο μυαλό μου!)

Και ενώ εσείς θα...υποστείτε μόνο αυτά, κάποιοι άλλοι (αυτοί που ζουν μέσα στο σπίτι μου) ζούν ήδη τα... χειρότερα! Άρχισε πάλι η αφηρημάδα, οι μεγάλες σιωπές, τα εύκολα φαγητά, τα νεύρα και τα κλάμματα χωρίς λόγο ή το κέφι που πηγαίνει πάντα πίσω από μια παραγωγική μέρα.

Αυτό που μόλις ξεκίνησε, θα είναι ένα μεγάλο και δύσκολο ταξίδι, ίσως το δυσκολότερο που έχω κάνει μέχρι τώρα, καθώς κάθε μου βήμα, πρέπει να επιβεβαιώνεται από την ίδια την Ιστορία. (Δεν είναι ιστορικό το μυθιστόρημα!) Γέμισε το γραφείο, τα συρτάρια μου, το μυαλό μου πληροφορίες, σημειώσεις, αποσπάσματα και έχω ακόμα δρόμο... Είναι μια συνέχεια των όσων πέρασα για να γράψω το βιβλίο του Μαίου (που ακόμα δεν έχει τίτλο) γιατί κι εκεί έπρεπε κάθε μου βήμα να το επιβεβαιώνουν τα γεγονότα. (Δεν είναι αληθινή ιστορία!)

Θα μου λείψετε και ελπίζω να σας λείψω...

Καλή αντάμωση εκεί γύρω στα Χριστούγεννα που θα κάνω το πρώτο μου διάλειμμα!

ΥΓ: Σας μεταφέρω αληθινή συζήτηση με τον περιπτερά μου, χθες το βράδυ:

- Γιώργο μήπως μου έφερες τσιγάρα;

- Μα προχθές ακόμα πήρες κούτα!

Με κοιτάζει καχύποπτα.

- Άρχισες να γράφεις!

- Ναι!

- Εμ πες το βρε παιδάκι μου!Άύριο κιόλας θα έχεις κούτα!

Είναι αυτός  που ξέρει πάντα πότε γράφω! Κι αν δεν του εξηγούσα οτι τα τασάκια γεμίζουν ακάπνιστα τσιγάρα, θα γκρίνιαζε κάθε φορά που μου τα πουλούσε!

Τι έχεις να πεις για τον γάμο Δάσκαλε;

Το mail μιας αναγνώστριας μου έδωσε την ιδέα να σας μεταφέρω ένα ακόμα κείμενο από τον Προφήτη, που το έχω χιλιοδιαβάσει!

Γράφει λοιπόν ο Χαλίλ Γκιμπράν για τον γάμο:

" Γεννηθήκατε μαζί και θα είστε παντοτινά μαζί. Θα είστε μαζί κι όταν τα άσπρα φτερά του θανάτου σκορπίσουν τις μέρες σας. Ναι, θα είστε μαζί ακόμα και μέσα στην σιωπηλή ανάμνηση του Θεού.

Αφήστε όμως να υπάρχουν αποστάσεις στην ένωσή σας. Κι αφήστε τους ανέμους του ουρανού να χορεύουν ανάμεσά σας.

Αγαπάτε ο ένας τον άλλο, αλλά μην κάνετε δεσμά από την αγάπη.

Αφήστε την αγάπη να είναι σαν μια κινούμενη θάλασσα ανάμεσα στις ακτές των ψυχών σας.

Γεμίστε τις κούπες ο ένας του άλλου, αλλά μην πίνετε από την ίδια κούπα.

Δίνετε ο ένας στον άλλον από το το ψωμί σας, αλλά μην τρώτε από το ίδιο κομμάτι.

Τραγουδάτε και χορεύετε μαζί και χαρείτε, αλλά ας μένει ο καθένας μόνος του.

Καθώς οι χορδές του λαγούτου είναι μόνες παρ' όλο που δονούνται με την ίδια μουσική.

Δώσετε τις καρδιές σας, όχι όμως στην φύλαξη ο ένας του άλλου.

Γιατί μόνο το χέρι της Ζωής, μπορεί να κρατήσει τις καρδιές σας.

Να στέκεστε μαζί κι ωστόσο όχι πολύ κοντά μαζί.

Γιατί οι κολόνες του ναού στέκονται χώρια,

Και η βαλανιδιά και το κυπαρίσσι, δεν φυτρώνουν το ένα στην σκιά του άλλου"

                                                             Ο Προφήτης

                                                          Χαλίλ Γκιμπράν

Γιατί στο δόσιμο βρίσκεται η ανταμοιβή....

Χθες....
6 Οκτωβρίου....
Πού βρέθηκε τόσος κόσμος; Πώς συγκεντρώθηκαν τόσα βιβλία; Απίστευτο και ταυτόχρονα πανέμορφο, μαγικό.

Όλες οι ηλικίες ήταν εκεί στην βραδιά που διοργάνωσαν τα βιβλιοπωλεία Public για να συγκεντρωθούν βιβλία για: τις Φυλακές Γυναικών Ελαιώνα, το Χατζηκυριάκειο Ίδρυμα Παιδικής Προστασίας, οι Παιδικές Καταστηνώσεις Χαρούμενα Παιδιά – Χαρούμενα Νιάτα, το Σισμανόγλειο νοσοκομείο, το Νοσοκομείο Παίδων «Π & Α Κυριακού» και το Γηροκομείο Αθηνών.

Το...εισιτήριο ήταν ένα βιβλίο από την βιβλιοθήκη μας και ο κόσμος ανταποκρίθηκε πέρα από κάθε προσδοκία! Η ώρα έναρξης ήταν στις 8μμ. και όμως άρχισαν να συρρέουν από τις 7 δημιουργώντας το αδιαχώρητο! Δεν ξέρω πόσα ακριβώς βιβλία μαζεύτηκαν αλλά δεν έχετε ξαναδεί κάτι τέτοιο!

Μοιράστηκαν τα μπουκαλάκια του εμφιαλωμένου που βλέπετε στην φωτογραφία με το εμπνευσμένο για μένα λογότυπο  "Δίψα για βιβλία" και δεν είναι η πρώτη φορά που τα Public, κινούνται δυναμικά, σας θυμίζω αυτό που κυκλοφόρησε ευρέως πλέον "Κάποιο βιβλίο μιλάει για σένα, το έχεις διαβάσει;"  για να προωθήσει την φιλαναγνωσία στην Ελλάδα.

Πρόλαβα να δω αρκετούς συγγραφείς που ήταν εκεί (ακόμα απορώ που κατάφερα να τους εντοπίσω μέσα σε τόσο κόσμο) όπως ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου, ο Δημήτρης Μαμαλούκας, η Πασχαλία Τραυλού, η Πένυ Παπαδάκη, ο Αλέξης Σταμάτης, ο Θάνος Κονδύλης, ο Άρης Σφακιανάκης, ο Δημήτρης Στεφανάκης, η Πέρσα Κουμούτση, ο Γιώργος Μανιώτης, η Ρένα Ρώσση Ζαΐρη, ο Τηλέμαχος Κώτσιας και τόσοι άλλοι που σίγουρα δεν είδα!

Θεωρώ οτι η εκδήλωση αυτή έγινε μέσα στα πλαίσια της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, για την οποία θα μιλήσω σε επόμενη ανάρτηση, γιατί είναι κάτι πολύ σημαντικό και πρέπει όλοι να μάθουμε και να εκτιμούμε τις εταιρείες που σε χαλεπούς καιρούς, δεν επαναπαύονται στα κεκτημένα τους, αλλά προσπαθούν να βοηθήσουν τον κοινωνικό ιστό και τις ασθενέστερες ομάδες του. Είναι κάτι αξιομνημόνευτο και ένα μεγάλο μπράβο στα βιβλιοπωλεία Public για την πρωτοβουλία τους αυτή.

Το μεγαλύτερο μπράβο όμως, στον κόσμο που ανταποκριθηκε για ν' αποδείξει για μια ακόμα φορά, πως ο Έλληνας, όσο πιο δύσκολα γίνονται τα πράγματα, τόσο πιο πολύ στέκεται στο ύψος των περιστάσεων. Το λέω συχνά, αν έχουμε σε κάτι πλεόνασμα, είναι η καρδιά και η ψυχή μας. Και το πιο σημαντικό είναι όταν δίνεις από το έλλειμμα και όχι από το περίσσευμα... γιατί πραγματικά...

....στο δόσιμο βρίσκεται η ανταμοιβή....

Τα παιδιά μας, δεν είναι παιδιά μας....

Σε απόλυτη αρμονία με την προηγουμενη ανάρτηση και αυτό το κείμενο του Χαλίλ Γκιμπράν....

"Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας. Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για την ζωή. Έρχονται στη ζωή με την βοήθειά σας, αλλά όχι από σας, και μ' όλο που είναι μαζί σας, δεν ανήκουν σε σας.

Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, όχι όμως και τις ιδέες σας, γιατί αυτά έχουν τις δικές τους ιδέες.

Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους, όχι όμως και την ψυχή τους, γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίιτι του αύριο, που εσείς δεν μπορείτε να επισκεφθείτε ούτε στα όνειρά σας.

Μπορείτε να προσπαθήσετε να τους μοιάσετε, αλλά μην γυρεύετε να κάνετε αυτά να σας μοιάσουν, γιατί η ζωή δεν πηγαίνει προς τα πίσω και δεν σταματά στο χθες.

Εσείς είστε τα τόξα, απ' όπου τα παιδιά σας σαν ζωντανά βέλη θα τιναχτούν μπροστά.

Ο τοξότης βλέπει το σημάδι πάνω στο μονοπάτι του άπειρου και σας λυγίζει με την δύναμή του, ώστε τα βέλη του να τιναχτούν γοργά και μακριά. Το λύγισμά σας στο χέρι του τοξότη, ας είναι για σας χαρά, γιατί όπως αυτός αγαπά τα βέλη που πετούν, έτσι αγαπά και τα τόξα που είναι σταθερά..."

Κραυγή ζωής!

Όποιος δεν μπορεί ν' ακούσει αυτή την κραυγή και να κλάψει, είναι άξιος της μοίρας του....

Κραυγή ζωής, κραυγή που προσπαθεί να πει "Είμαι εδώ! Ζω! Υπάρχω! Παλεύω να ξεφύγω από το σκοτάδι! Κερδίζω την ζωή μου μέρα την μέρα! Ξυπνήστε! Βοηθείστε! Θέλω να μπορώ να ονειρεύομαι ξανά!"

Όλοι μας από την κρίση κόψαμε όσα μπορούσαμε και όσα δεν μπορούσαμε ακόμα! Στα παιδιά μας όμως, δεν κόψαμε την μόρφωση, ούτε το φαγητό. Γιατί λοιπόν το κράτος θέλει να κόψει από αυτά τα παιδιά την ίδια την ζωή; Την καθαρή ζωή, χωρίς υποκατάστατα, χωρίς ουσίες; Παιδιά του και παιδιά μας είναι....