Και ένα ανέκδοτο....

Όταν πριν λίγες μέρες έκανα μια ανάρτηση μ' ένα κείμενο που είχα γράψει για την εφημερίδα ΚΑΡΦΙΤΣΑ όπου έδινα κάθε βδομάδα ένα κείμενό μου, πολλοί φίλοι μου έγραψαν οτι μόνο έτσι θα μπορούσαν να είχαν πρόσβαση σε όσα έγραφα, αφού είτε μένουν στο εξωτερικό είτε σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Αυτό μου έδωσε την ιδέα να μοιραστώ και μαζί σας, κάποια κείμενα....

"Συνήθως δεν θυμάμαι ανέκδοτα και δεν μ' αρέσουν κιόλας, αλλά αυτό μου το είπαν πριν πολλά χρόνια και δεν το ξέχασα ποτέ....

"Κάποτε κάποιος πήγε στον άλλο κόσμο, κι εκεί τον ξενάγησαν. Όπως περπατούσε με τον ξεναγό του, είδε έναν λάκκο που μέσα υπήρχε κόσμος πολύς, και στο χείλος του λάκκου υπήρχαν στρατιώτες πάρα πολλοί που φύλαγαν με όπλα .

- Ποιοι είναι αυτοί και γιατί τους φυλάνε με τόση προσοχή; ρώτησε

- Αυτοί είναι Γερμανοί, του απάντησε ο ξεναγός, και τους φυλάνε γιατί αν βγουν υπάρχει φόβος να ξαναζωντανέψει το Τρίτο Ράιχ και να δημιουργηθεί ένας ακόμα παγκόσμιος πόλεμος.

Πιο κάτω, βρήκαν κι άλλο λάκκο με ανθρώπους μέσα, αλλά οι στρατιώτες ήταν περισσότεροι και τα όπλα πιο βαριά.

- Κι αυτοί; Ποιοί είναι και τους φυλάτε έτσι; ξαναρώτησε,

- Α, αυτοί είναι Εβραίοι, είπε ο ξεναγός και πρέπει να τους φυλάμε. Αν βγουν υπάρχει κίνδυνος να κατακυριεύσουν τον κόσμο με το χρήμα που πάντα μαζεύουν!

Πιο κάτω υπήρχε ένας λάκκος με πολύ λαό μέσα, αλλά κανείς δεν τους φυλούσε.

- Εδώ γιατί δεν υπάρχει φύλακας; ρώτησε πάλι ο νεοαφιχθής στον άλλο κόσμο.

- Αυτοί εδώ είναι Έλληνες και δεν υπάρχει φόβος να βγουν! Μόλις κάποιος φτάσει στο χείλος του λάκκου, τον τραβούν μέσα οι υπόλοιποι για να μην ανέβει και να ανέβουν εκείνοι....»

Αυτό τελικά είμαστε; Αυτό είναι το μεγάλο ελάττωμα της φυλής που κυριαρχεί πάνω στο άλλο μας χαρακτηριστικό το «δαιμόνιο της φυλής» που έλεγαν και οι πιο παλιοί από μας; Δεν αντέχουμε την επιτυχία του διπλανού μας, μας πονάει όταν κάποιος καταφέρει κάτι που κι εμείς θα θέλαμε, αλλά δεν θέλουμε να παραδεχτούμε ότι μας λείπουν ίσως τα προσόντα για να το κατακτήσουμε; Πολλές οι ερωτήσεις; Δεν έχω τις απαντήσεις όμως, ίσως εσείς τις έχετε. Αλλά είναι κουραστικό η επιτυχία να θεωρείται έγκλημα, το μόνο μέλημα κάποιων είναι πώς να εμποδίσουν την άνοδο εκείνων που μπορούν….

Τα τρία μηδενικά.....

Είναι περίεργο, πως καμιά φορά οι άσχημες στιγμές, έρχονται με τρομακτική συγκυρία όλες μαζί. Ήταν μια δύσκολη εβδομάδα αυτή που πέρασε, που "ανακάτεψε" χαρά και λύπη, αλλά  δεν θέλω ειλικρινά να μιλήσω για τίποτα απ' όλα αυτά. Και η αναφορά είναι για δικαιολογήσει το... μούδιασμα στις διαδικτυακές μου δραστηριότητες. Πίσω όλα λοιπόν και πάμε από την αρχή.... "Το γαρ πολύ της θλίψεως, φέρει παραφροσύνη",όπως έλεγε η αγαπημένη μου Λωξάνδρα....

Και μια και μίλησα για εκείνη, είναι ώρα να σας εκμυστηρευτώ κάτι που ξέρουν μόνο οι δικοί μου άνθρωποι.... Στα δύσκολα της ζωής μου, όσα κι αν ήταν και όσο σοβαρά κι αν υπήρξαν, μία ήταν πάντα η...θεραπεία μου. Η "Λωξάνδρα".... Είτε την διάβαζα είτε την έβλεπα στην πιο άρτια μεταφορά λογοτεχνικού έργου που έχει γίνει ποτέ για την μικρή οθόνη.... Όμορφες εποχές της τηλεόρασης. ...

Σ' ένα από τα επεισόδια λοιπόν, ο Δημητρός, άνδρας της Λωξάνδρας, που τον υποδύθηκε εκπληκτικά ο Γιάννης Αργύρης, λέει μια ιστορία που προστέθηκε στην τηλεοπτική της μεταφορά από τον Μάκη Αντωνόπουλο που γνώρισα στην Κύπρο. Λέει λοιπόν ο Δημητρός:

"Το παν είναι η υγεία. Όλα τα άλλα είναι μηδενικά.... Όταν έχεις την υγεία, έχεις το 1.... Όταν  έχεις  τα πλούτη προσθέτεις και ένα μηδενικό και γίνεται 10. Όταν έχεις την δόξα, προσθέτεις άλλο ένα μηδενικό και γίνεται 100. Όταν έχεις και τις τιμές, προσθέτεις και το τρίτο μηδενικό και γίνεται 1000 . Όταν όμως σου λείψει το 1, τότε σου μένουν μόνο τα μηδενικά...."

Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο επίκαιρο είναι αυτό το μικρό κομμάτι και πόσο όλοι μας πρέπει να το θυμόμαστε, κάθε στιγμή.....  Ίσως να μας έκανε  καλύτερους ανθρώπους....

Είμαι και επηρεασμένη απ' όσα συνέβησαν αυτή την περίεργη βδομάδα στη ζωή μου, που ήρθα αντιμέτωπη με την κακία, την αχαριστία, τον φθόνο και την εμπάθεια που δεν θέλεις να τα περιμένεις από οικείους ή συγγενείς.... Και ειδικά όταν ένας άνθρωπος έφυγε, όταν ένας θάνατος θα έπρεπε να μας κάνει να συνειδητοποιούμε πόσο λίγο αξίζουν όλα μπροστά στην ίδια την ζωή.... Δεν βαριέστε.... Είπαμε, πίσω όλα.... Μια νέα βδομάδα αρχίζει....

Δεν με νοιάζει!

Δεν με νοιάζει τι λένε! Δεν με νοιάζει αν την σημερινή μέρα την κατηγορούν οτι δημιουργήθηκε για εμπορικούς λόγους! Δεν με νοιάζει επίσης αν την θεωρούν πολύ....κιτς ή πολύ...ροζ! (Ειδικά αυτό το τελευταίο δεν με πειράζει καθόλου και έχω τους λόγους μου!) Σήμερα γιορτάζουν οι ερωτευμένοι, πάει και τελείωσε! Και βέβαια καλό είναι να μην θυμόμαστε μόνο μια μέρα τον χρόνο αυτόν που αγαπάμε, αλλά και μια μέρα που είναι.... στιγματισμένη γι αυτό, δεν με πειράζει καθόλου! 

Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα, από το να νιώθεις οτι κάποιος σε λατρεύει και σου το λέει! Σήμερα είμαι με βήχα, λίγο πυρετό, με τα χαρομάντηλα σε απόσταση....βολής, είμαι 47 χρονών ( τα κλείνω σε 2 μήνες) 28 χρόνια με τον άντρα μου και ενώ έφυγε για την δουλειά του, γύρισε με..... αυτά!

Είναι να μην σου φτιάχνει το κέφι; Δεν είναι ανάγκη να τα περνάμε όλα από ...κόσκινο, όπως έλεγε η γιαγιά μου. Ούτε να τα ζυγίζουμε όλα σαν ....σοβαροί ενήλικες, μορφωμένοι, καλλιεργημένοι και όλα τα άλλα που προτάσσουμε για να επισφραγίσουμε την  οντότητά μας. Καμμιά φορά στην ζωή, πρέπει ν' αφηνόμαστε με την αφέλεια ενός παιδιού, με τον ενθουσιασμό ενός εφήβου.... Μην ξεχνάτε οτι η ζωή είναι συλλογή στιγμών... Όσο περισσότερες είναι οι ευτυχισμένες, τόσο το καλύτερο!

Και όπως έλεγε και η Χαρούλα Αλεξίου: "Τι γλυκό να σ' αγαπούν και να σου το λένε"

Βαλεντίνες και Βαλεντίνοι λοιπόν.... ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ!

Περί ποιότητας.....

Για όσους δεν το ξέρουν, κάθε εβδομάδα, γράφω ένα κείμενο γαι την Σαββατιάτικη κυκλοφορία της free press εφημερίδας ΚΑΡΦΙΤΣΑ που κυκλοφορεί στην Θεσσαλονίκη. Σήμερα η ΜΑριάννα, από τις εκδόσεις Ψυχογιός, μου είπε οτι της άρεσε πολύ το θέμα αυτό και πως έπρεπε να το κάνω ανάρτηση στο ιστολόγιο. ακολουθώ την συμβουλή της λοιπόν:

"Τελευταία και χωρίς να το θέλω, έπεσα σε μια τηλεοπτική κόντρα που θέλω δεν θέλω την παρακολουθώ τις ελάχιστες ώρες που περνώ πια μπροστά στην παλιά μου φιλενάδα που τόσο με πρόδωσε … Αλλά είναι και στιγμές που δεν θέλεις να διαβάσεις, δεν θέλεις να βγεις, θέλεις να καθίσεις απέναντι από την οθόνη και να επιτρέψεις στην βλακεία να βομβαρδίσει τον εγκέφαλό σου. Πάνω σ’ αυτή την κατάσταση λοιπόν με συνέλαβε εξ απήνης, η κόντρα που λέγαμε, με ηθοποιό που ούτε λίγο ούτε πολύ κατηγόρησε συνάδελφο ότι είναι μοντέλο και όχι ηθοποιός! Σε λόγια να βρισκόμαστε δηλαδή! Δεν ήθελε και πολύ να «φουντώσει» το κακό και επώνυμοι πήραν το μέρος του ενός ή της άλλης που εθίγει, αλλά πολύ σοφά, δεν βγήκε να πει τίποτα. Στάθηκα μόνο σε μια δήλωση που μου άρεσε και έχω λόγους δηλαδή που μου άρεσε…. Σε πρωινή εκπομπή ο κύριος Καπουτζίδης, ούτε λίγο ούτε πολύ, είπε ότι ο πολιτισμός δεν απορρέει μόνο από το ποιος είσαι, σε ποιο θέατρο δουλεύεις αν έχεις παίξει μεγάλους ρόλους, αλλά και από το πώς εκφράζεσαι για τους άλλους γύρω σου. Συμφώνησα απόλυτα μαζί του και το επεκτείνω….
 Μπορεί να είσαι μεγάλος και τρανός, μπορεί να έχεις χρήματα, δόξα, μόρφωση, να θεωρείς εαυτόν υπέρμαχο της κουλτούρας και του ραφιναρισμένου. Τίποτα από αυτά δεν είσαι, όταν συμπεριφέρεσαι άσχημα σε αυτούς που θεωρείς κατώτερους. Τίποτα δεν αξίζεις, όταν κακομεταχειρίζεσαι ή μιλάς άσχημα σε όσους δεν έχουν τα …. προσόντα σου ή στην χειρότερη έχουν την ανάγκη σου…. Αυτό που λέμε και ο τρόπος που εκφραζόμαστε, δείχνει ότι από την μόρφωση και την κουλτούρα μας, δεν έμεινε τίποτα άλλο από μια μιζέρια ψυχής και μυαλού. Το να σνομπάρεις όσα είναι διαφορετικά από σένα, δεν σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, το αντίθετο μάλιστα…. Είναι ανοησία να κρίνεις και να κατακρίνεις όσα δεν σου μοιάζουν, αντί να προσπαθήσεις ν’ ανακαλύψεις την δική τους υπεροχή… Καθένας έχει την αξία του και την αποδεικνύει καθημερινά…. Ειδικά σε επαγγέλματα που για να προχωρήσουν χρειάζονται την αποδοχή και την αγάπη του κοινού…."

Όπως πάντα συμπεράσματα και σκέψεις δικά σας....

Με τίτλο.... (Επιτέλους!)

Επιτέλους!!!! Ήρθε η ώρα που μπορώ πια να σας ενημερώσω για το καινούριο βιβλίο! Βλέπετε για πρώτη φορά τα πράγματα μπερδεύτηκαν λίγο.... Όσοι διαβάσατε το "Τελευταίο τσιγάρο" προσέξατε οτι στο "αυτί" του βιβλίου υπήρχε ο τίτλος του επόμενου..... "Μέχρι την άκρη του ουράνιου τόξου". Πρώτος ο καλός μου ο φίλος από την Νίσυρο ο Νίκος Διακογιάννης που φρόντισε να με ενημερώσει οτι υπήρχε ήδη βιβλίο μ' αυτό τον τίτλο και τον ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου που με νοιάζεται κι ας είναι τόσο μακριά. (ΣΗΜ: Εντός των ημερών κυκλοφορεί και το νέο του βιβλίο "Ο ύπνος των αγαλμάτων" από την νέα του  στέγη τις εκδόσεις Καλέντη).

Αμέσως μετά και κάποιες αναγνώστριες φρόντισαν να μ' ενημερώσουν για το ίδιο θέμα και έτσι μαζί με την Αγγέλα Σωτηρίου την υπεύθυνη του εκδοτικού αρχίσαμε την αναζήτηση για έναν νέο τίτλο που θα έδενε με το βιβλίο και δεν θα υπήρχε στην βιβλιογραφία! Ένα μήνα τώρα σπάμε το κεφάλι μας, ούτε μπορώ να θυμάμαι πόσοι τίτλοι δεν γεννήθηκαν για ν' απορριφθούν την άλλη μέρα, κάποιοι δεν άρεσαν στην Αγγέλα, κάποιοι σε μένα και κάποιοι σε όλο το εκδοτικό! Μόνο εγώ πρέπει να έστειλα και 30(!) τίτλους.... Τέλος καλό όλα καλά, αυτό δεν λένε;

Κυρίες και κύριοι ο επίσημος πλέον τίτλος του βιβλίου που θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία στις 6 Μαΐου είναι:  Χωρίς χειροκρότημα....

Καλή αντάμωση λοιπόν....

Θέατρο Χ 2!!!!!!

Απλή ενημέρωση: Το βιβλίο που γράφω, προχωράει με κανονικούς ρυθμούς. Κάτι θεματάκια που είχα, απλή διαφωνία με την ηρωίδα, τα έλυσα....δημοκρατικά. (τελικά έκανε αυτό που ήθελα εγώ να κάνει!) Να διαβάσω δεν μπορώ τίποτα, η τηλεόραση πάλι στο τίποτα μας καταλήγει, τι μένει; Το θέατρο! Λόγω της ... περίεργης ψυχολογικής μου κατάστασης αποφέυγω τα δύσκολα και πήγα σε παλιές λατρεμένες συνταγές!

Θέατρο ΚΙΒΩΤΟΣ ( Πειραιώς 115, Γκάζι)

Η γυνή να φοβήται τον άνδρα....  του Γιώργου Τζαβέλλα

Γιάννης Μπέζος, Ναταλία Τσαλίκη, Γιάννα Παπαγεωργίου, Φαίδρα Δρούκα, Παύλος Ορκόπουλος, Δημήτρης Κανέλλος κ. α.

Σκηνοθεσία: Γιάννης Μπέζος, Σκηνικά - κουστούμια Γιώργος Πάτσας.

Η μουσική της παράστασης είναι πρωτότυπη, από την Δήμητρα Γαλάνη κάτι που σπάνια βλέπουμε πια σε παραστάσεις και οι στίχοι της Λίνας Νικολακοπούλου. Εξαιρετικό το ντουέτο Μπέζου - Τσαλίκη σαν Αντωνάκης και Ελενίτσα στο τραγούδι "Η γυνή να φοβήται τον άνδρα", πολύ μελωδικό και συγκινητικό.

Αυτό που με μάγεψε στο έργο αυτό, που το ξέρω απ' έξω και ανακατωτά, ήταν οτι κράτησε την ατμόσφαιρα, δίνοντας όμως και μια νέα ματιά στο κείμενο. Το έβλεπα και με έκανε να αφήσω στην άκρη το γνωστό κινηματογραφικό έργο, να ξεχάσω τον Κωνσταντίνου και την Κοντού... Δύσκολο, αλλά τελικά όχι ανέφικτο.

Το έργο έχει ξανανέβει φυσικά. Πρώτος διδάξας ο Βασίλης Λογοθετίδης με την Ίλυα Λιβηκού, την θεατρική σαιζόν 1959- 1960. Και ενώ ήταν άγραφος νόμος οτι στα κινηματογραφικά έπρεπε να πρωταγωνιστούν όσοι το είχαν ανέβασει και στο θέατρο, έγινε μια εξαίρεση γιατί ήθελαν πιο νέους πρωταγωνιστές και έτσι πήραν το ρόλο ο Κωνσταντίνου, σε μια από τις ωραότερες, αν όχι την ωραιότερη παρουσία του στον κινηματογράφο, και η Κοντού.

Το έργο ανεβαίνει πάλι σε περιοδεία την θεατρική σαιζόν 1960-1961 με τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο και την Θεανώ Ιωαννίδου.

Το 1970 στην Κύπρο με τον θίασο του Βλαδίμηρου Καυκαρίδη και τέλος....

Το 2000-2001 στο θέατρο Βέμπο με Παρτσαλάκη και Τζομπανάκη (επίσης το είχα δει)  σε μια εξίσου καλή παράσταση που είχε σπάσει και τότε τα ταμεία με πολλούς καλούς ηθοποιούς να πλαισιώνουν τους πρωταγωνιστές, όπως η Ν. Μανίσαλη, ο Θ. Βισκαδουράκης, ο Τ. Παπαματθαίου κ.α....

               

Θέατρο ΗΒΗ  (Σαρρή 27 Ψυρρή)

Φωνάζει ο κλέφτης.... του Δημήτρη Ψαθά.

Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Τάσος Κωστής, Γιώργος Καπουτζίδης, Γιώργος Λέφας, Δημήτρης Γεροδήμος, Κλέλια Ρένεση.

Σκηνοθεσία Πέτρος Φιλιππίδης, Σκηνικά Κουστούμια Γιάννης Μετζικώφ.

Κι εδώ μια από τα ίδια, κι εδώ ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα, γιατί έπρεπε οι ηθοποιοί του σήμερα να καταφέρουν να παρασύρουν τον θεατή μακριά από την Βλαχοπούλου, τον Παπαγιαννόπουλο και τον Ηλιόπουλο. Για μένα τα κατάφεραν και ο Γ. Καπουτζίδης, απέδειξε οτι έχει ταλέντο και στο να παίζει, εκτός από το να γράφει σειρές που άφησαν εποχή.

Το έργο είναι αγαπημένο ανά τις δεκαετίες και έχει ανέβει πολλές φορές, επιλογή για πολλούς θιάσους ερασιτεχνικούς και επαγγελματικούς.

Η πρώτη του φορά ήταν το 1958 στο θέατρο Μ. Κοτοπούλη  με τους Μαίρη Αρώνη και Διονύση Παπαγιαννόπουλο ενώ και τότε τον ρόλο του Τιμολέοντα, κρατούσε ο Ντίνος Ηλιόπουλος. Η παράσταση έσπασε στην κυριολεξία τα ταμεία, κάνοντας είσπραξη μέσα σε 6 μέρες, 145.000 δραχμές, ποσό μυθικό γαι την εποχή και έτσι συνεχίστηκε με διθυραμβικές κριτικές. 

Το επόμενο καλοκαίρι ταξιδεύει στην Ρόδο με τον θίασο του Ηλιόπουλου  και αυτή τη φορά παίζει η Μάρω Κοντού και ο Βασίλης Ανδρεόπουλος.

Την σαιζόν 67-68, ανεβαίνει στο θέατρο Αμιράλ με τον Γ. Κωνσταντίνου, τον Κώστα Βουτσά και την Σμαρούλα Γιούλη.

Πιο πρόσφατα, το έργο ανέβηκε  το 1990 στο θέατρο Λουζιτάνια με την Πηνελόπη Πιτσούλη και τον Μπάμπη Σαρηγιαννίδη, ενώ τον ρόλο του Τιμολέοντα ζωντάνεψε ο Φαίδωνας Γεωργίτσης.

Το 1995 ανεβαίνει στο θέατρο Μπροντγουαίη  Με την Μάρθα Καραγιάννη, τον Γιώργο Μιχαλακόπουλο και τον Παύλο Χαϊκάλη στο ρόλο του Τιμολέοντα.

Και οι δύο παραστάσεις αξίζουν τα λεφτά τους και θα περάσετε όμορφες ώρες, που όλοι έχουμε ανάγκη....

162 δις!!!!

Ξέρω χάθηκα, αλλά όσοι με ξέρετε και είστε πια πολλοί, γνωρίζετε οτι αυτή η εποχή είναι που γράφω και η απομόνωση πάει παρέα με το γράψιμο.... συγχωρήστε με λοιπόν, αν δεν είμαι τόσο τακτική, αν δεν κάνω επισκέψεις, αλλά είπαμε... Χρειάζομαι χρόνο.....Κι αν μπήκα να γράψω σήμερα, είναι γιατί μια είδηση που παρακολουθήσα, μου απέσπασε όχι μόνο την προσοχή αλλά και την αυτοσυγκέντρωση...

Πίνοντας τον καφέ μου το πρωί και παίζοντας, ως συνήθως, με το τηλεκοντρόλ, "έπεσα" πάνω στην εκπομπή του Γ. Παπαδάκη στον ΑΝΤ. Η συζήτηση ήταν για τις πολεμικές αποζημιώσεις που δεν δόθηκαν. Στην τηλεφωνική γραμμή ο κ. Γλέζος... Κάθισα να τον ακούσω γιατί σέβομαι τόσο πολύ την ιστορία του που ήθελα να μάθω την θέση του. Ποτέ η Ελλάδα δεν ζήτησε αυτά που έπρεπε να της έχουν δοθεί από την Γερμανία, δεκαετίες αναφέρεται οτι έπρεπε να έχουμε αποζημιωθεί, αλλά καμιά κυβέρνηση δεν τα ζήτησε. Αν κατάλαβα καλά, η τωρινή κυβέρνηση κάνει πλέον την κίνηση και δεν θα πω "μπράβο" για κάτι αυτονότητο, για κάτι που έπρεπε να έχει γίνει εδώ και τουλάχιστον τριάντα για να μην πω σαράντα χρόνια. Άνθρωποι εκτελέστηκαν, περιουσίες καταστράφηκαν και η Γερμανική κατοχή, έφτασε τον κόσμο σε τέτοια εξαθλίωση και πείνα, που πέθαιναν 400 (!) άτομα την ημέρα στους δρόμους. Ο κ. Γλέζος, ανέφερε επίσης, οτι σύμφωνα με τους υπολογισμούς που έχουν ήδη γίνει, το ποσό των 162 (!) δις, έχει γίνει με τους τόκους 1 τρις(!). Εμείς πάντως χρωστάμε 300 δις.... Δεν είμαι καλή στα μαθηματικά, οι αριθμοί δεν μπαίνουν εύκολα έως καθόλου στο κεφάλι μου, αλλά όσο αδαής κι αν είμαι, δεν θα τα βάλουμε και με την αριθμητική τώρα! Δεν ξέρω επίσης πόσο απλοϊκή έως ανόητη είναι η σκέψη μου, αλλά η Γερμανία είναι που στάθηκε ανάλγητη τόσο καιρό απέναντι στην Ελλάδα, που δεν ήθελε να βοηθήσει και γενικά μας έκανε την ζωή δύσκολη.... Εγώ πάλι ξέρω οτι όταν χρωστάς και μάλιστα τόσα πολλά, δεν κάνεις και τον έξυπνο από πάνω! Και οπωσδήποτε δεν ζητάς και τα ρέστα! Μάλιστα αν τα πράγματα είναι έτσι όπως τα άκουσα, τότε τα ρέστα πρέπει να τα ζητήσουμε εμείς! Να κρατήσουν λοιπόν το χρέος μας και να μας δώσουν  τα υπόλοιπα να κάνουμε δουλειά μας και να μην χρειάζεται να κοπούν μισθοί συντάξεις και τα συμπαρομαρτούντα!

Μπορεί, το είπα ήδη, να είναι απλοϊκός ο τρόπος σκέψης μου. Αλλά ο θυμός που νιώθω είναι πολύς. Δεν ξέρω τους λόγους, αλλά η ιστορία που έμαθα, δείχνει οτι πάντα, ανά τους αιώνες, η Ευρώπη, αυτό που λέμε Μεγάλες Δυνάμεις, ήθελε πάντα την Ελλάδα κάτω. Δεν ξέρω γιατί, αλλά στο μυαλό μου υπάρχει η εικόνα που μακάρι να ζωγράφιζα έστω και ανεκτά για να σας την μεταφέρω.... Μια Ελλάδα στο χώμα ξαπλωμένη και ένας γίγαντας συναρμολογημένος από όλες τις άλλες χώρες να την πατάει στο λαιμό για να μην σηκωθεί.... Δεν μπορώ να σας το πω αλλιώς... 

Τα συμπεράσματα δικά σας για άλλη μια φορά...